WYBÓR KRYTYKÓW: 10 najlepszych nowych sztuk – 1 maja 2015

10 najlepszych nowych sztuk w Londynie

Który spektakl warto zobaczyć w pierwszej kolejności?

Przygotowaliśmy to zestawienie, aby oszczędzić Wam trudu poszukiwań! To nasz subiektywny wybór, oparty na opiniach naszych recenzentów – a jak wiadomo, każdy ma swoje zdanie. Lista będzie regularnie aktualizowana, abyście nie przegapili żadnej nowości i byli na bieżąco ze zmianami w obsadach.

W zestawieniu nie uwzględniamy tytułów grających od ponad trzech lat – skupiamy się wyłącznie na nowych lub stosunkowo świeżych produkcjach na londyńskich scenach.

Nie zwlekajcie, ruszajcie do teatrów!

1. Oppenheimer

Morton-Smith stworzył arcydzieło, któremu Angus Jackson nadał pełni blasku i siły dzięki genialnej reżyserii i obsadzie. Każdy na scenie daje z siebie wszystko, prezentując aktorstwo najwyższej próby. John Heffernan w roli tytułowej, dźwigający na barkach ciężar niemal całego spektaklu, jest klasą samą w sobie. Magiczny, nieprzewidywalny i po prostu wspaniały.

KUP BILETY | PRZECZYTAJ NASZĄ RECENZJĘ

2. Carmen Disruption

To trwające nieco ponad 90 minut teatralne widowisko jest tkanką eteryczną i niezbędną, a zarazem dziwną i nieoczywistą. Simon Stephens wrzuca do blendera takie motywy jak upadek wspólnoty, izolację jednostki, globalizację i wyjałowienie kultury, potęgę pieniądza oraz kapitalistyczne mrzonki. Łączy to z postaciami i muzyką z Carmen Bizeta, tworząc dystopijny obraz współczesności, gdzie zdarzyć może się absolutnie wszystko. Poetyckie niuanse tekstu sprawiają, że ponowna wizyta w teatrze jest niemal obowiązkowa.

KUP BILETY | PRZECZYTAJ NASZĄ RECENZJĘ

Rosie Holden i Joel MacCormarck w Each His Own Wilderness. Fot. Richard Hubert Smith 3. Each His Own Wilderness

The Orange Tree Theatre wypracowało sobie unikalną pozycję jako dom dla nowej dramaturgii oraz starannie dobranych wznowień niesłusznie zapomnianego repertuaru. Ta produkcja potwierdza ich świetną renomę i jest kolejnym sukcesem reżysera Paula Millera oraz jego zespołu w ich nagradzanym, debiutanckim sezonie.

KUP BILETY | PRZECZYTAJ NASZĄ RECENZJĘ

Ralph Fiennes i Indira Varma w sztuce Shawa Man and Superman 4. Człowiek i nadczłowiek

W samym centrum uwagi, mierząc się z herkulesowym wyzwaniem gęstego, skomplikowanego dialogu, znajduje się Ralph Fiennes w absolutnie szczytowej formie. Tryska energią i choć wyrzuca z siebie tekst w zawrotnym tempie, nadaje znaczenie każdemu słowu, czyniąc każdą frazę zrozumiałą i klarowną. Jest fenomenalny – niczym piorun uwięziony na scenie. Olśniewająca inscenizacja Simona Godwina sprawia, że filozoficzna szermierka idei Shawa tętni dowcipem, innowacją i czystą radością.

KUP BILETY | PRZECZYTAJ NASZĄ RECENZJĘ

Fot. Johan Persson. 5. Audiencja

Jedno z tych rzadkich doświadczeń teatralnych, które w pełni wykorzystuje potencjał sceny. To idealnie wyważona refleksja nad brytyjską monarchią, urzędem premiera i kondycją zmieniającego się społeczeństwa. Gdyby wszystkie produkcje na West Endzie były tak doskonałe, Londyn padłby z zachwytu.

KUP BILETY

6. Golem

Można by pomyśleć, że to bajka – tak delikatna, zabawna i pełna prawd jest sztuka Golem. Gdyby Tim Burton stworzył „pantomimę dla dorosłych” w wersji aktorskiej, wyglądałaby ona zapewne właśnie tak.

KUP BILETY | PRZECZYTAJ NASZĄ RECENZJĘ

Joshua Jenkins i obsada Curious Incident Of The Dog In The Night Time. Fot. Brinkoff Mogenberg 7. Ciekawy przypadek psa nocną porą Adaptacja bestsellerowej powieści Marka Haddona dokonana przez Simona Stephensa zdobyła siedem nagród Oliviera w 2013 roku, w tym za najlepszą nową sztukę, reżyserię, oświetlenie i dźwięk. KUP BILETY

Phoebe i Jonathan Pryce w inscenizacji Kupca weneckiego w reżyserii Jonathana Munby'ego. Fot. Manuel Harlan 8. Kupiec wenecki

Akcja osadzona mocno w realiach epoki (około 1597 r.), z kostiumami i rekwizytami budującymi klimat egzotycznej, dawnej przeszłości. Munby omija wielkie pytania filozoficzne, skupiając się na motywach współczucia, własnego interesu i kapitalizmu. Efektem jest angażująca i przejrzysta, a przy tym bardzo zabawna interpretacja, która choć nie wspina się na wyżyny liryzmu, świetnie odnajduje się w rytmie codzienności. Poetyckim punktem kulminacyjnym wieczoru jest poruszający monolog Jonathana Pryce'a „Czyż Żyd nie ma oczu?”, wypowiedziany z głębi duszy.

KUP BILETY | PRZECZYTAJ NASZĄ RECENZJĘ

9. Otchłań (Abyss)

Ostatecznie jednak napięcie między codziennym odliczaniem czasu a unikaniem narracyjnej ciągłości staje się zbyt trudne do utrzymania i w finałowych scenach z ulgą wracamy do bardziej przewidywalnych form przekazu. Co więcej, w grze aktorów widać wyraźne rozluźnienie, gdy abstrakcyjny, rwany i niemal hieratyczny formalizm ustępuje miejsca bardziej naturalistycznej prezentacji.

KUP BILETY | PRZECZYTAJ NASZĄ RECENZJĘ

10. Scarlet

Przygotowana przez Theatre Renegade wstrząsająca analiza przemocy ze względu na płeć to jedna z najbardziej dopracowanych propozycji teatru offowego (fringe), jaką można obecnie zobaczyć. Pozycja obowiązkowa.

KUP BILETY | PRZECZYTAJ NASZĄ RECENZJĘ