The Duchess Theatre zainaugurował swoją działalność 25 listopada 1929 roku premierą sztuki „Tunnel Trench” Huberta Griffitha. Aby w pełni wykorzystać ograniczoną przestrzeń jednej z najmniejszych działek w West Endzie, widownię parteru zaprojektowano poniżej poziomu ulicy. Kolejna produkcja, „The Intimate Revue”, zapisała się w historii londyńskiego teatru dość wątpliwym sukcesem – show zakończyło się przed końcem pierwszego występu, co czyni je najkrócej granym spektaklem w historii dzielnicy teatrów. W 1934 roku do zespołu zarządzającego dołączył J.B. Priestley, wystawiając tu swoje głośne dzieła: „Eden End”, „Cornelius” oraz „Time and the Conways”. Jednym z największych hitów w historii sceny przy Catherine Street była „Seansowa zjawa” (Blithe Spirit) Noëla Cowarda, którą przeniesiono z Piccadilly Theatre w 1942 roku. Spektakl zagrano w sumie aż 1997 razy. Przez kolejne dekady Duchess gościł u siebie liczne głośne tytuły przenoszone z innych scen. Po sukcesach „Dozorcy” Pintera (1960) i „Alfie’ego” Billa Naughtona (1963), do teatru w 1965 roku zawitała popularna komedia „Boeing Boeing” (grana tu przez dwa lata), a w latach 1974–1980 rezydowała tu głośna rewia „Oh! Calcutta!”, przeniesiona z Royalty Theatre. Lata 90. podtrzymały passę udanych transferów – to właśnie tutaj swój dziewięcioletni bieg kończyła farsa „Ratuj się kto może” (Run for Your Wife). W murach Duchess gościły też produkcje Teatru Narodowego: „Kopenhaga” (1999) oraz „Blue/Orange” (2001). Do dziś teatr pozostaje domem dla wybitnych wznowień, głośnych premier oraz spektakli przenoszonych z innych ośrodków, jak choćby niedawna inscenizacja „Kariery Artura Ui” z Chichester Festival Theatre.