ELEŞTİRİ: Brighton Beach Memoirs, Frinton Yaz Tiyatrosu ✭✭✭✭

Paul T Davies, Frinton Yaz Repertuar Sezonu kapsamında sahnelenen Neil Simon imzalı Brighton Beach Memoirs oyununu inceliyor.

Brighton Beach Memoirs ekibi. Fotoğraf: Chris Davies Photovogue Brighton Beach Memoirs Frinton Summer Theatre

24 Temmuz 2019

4 Yıldız

Hemen Rezervasyon Yapın

Yirminci yüzyılın diğer Amerikalı oyun yazarları tarafından sıkça gölgede bırakılsa da, Neil Simon zamanın sınavına dayanan, zekice ve gözlemci komediler kaleme aldı. Frinton plajına sadece kısa bir yürüyüş mesafesinde sahnelenen Brighton Beach Memoirs, Simon'ın 1982 tarihli yarı otobiyografik oyunu; "Eugene Üçlemesi"nin ilki olan bu eser, Amerika'nın Büyük Buhran'la savaştığı ve İkinci Dünya Savaşı'nın eşiğinde olduğu 1937 yılında Eugene'in büyüme hikayesini anlatıyor. Brooklyn'in Brighton Beach bölgesindeki bir eve tıkışmış aile hayatının gerilimleri ve karşılıklı destek ağı Simon tarafından harika bir dille yazılmış; bu başarılı prodüksiyon ise metni tüm güzelliğiyle hayata geçiriyor.

Oyuncu kadrosunun başarısı da büyük bir artı. Christopher Buckley, 15 yaşındaki bir gencin heyecanını, hormonal değişimlerini ve ergenliğini seyirciyle kurduğu güçlü bağla mükemmel bir şekilde yansıtan şahane bir Eugene portresi çiziyor. James Mace’in hayat verdiği ağabeyi Stanley ile olan sahneleri tamamen inandırıcı; kızlar ve mastürbasyon üzerine konuşurken çok eğlenceli, Stanley başı derde girdiğinde ise Eugene'in kardeşine duyduğu sevgi ve desteğin ön plana çıktığı anlarda çok dokunaklı. Kadın rolleri için de mükemmel bir oyun olan bu eserde, Natasha Pring ve Nicola Stuart-Hill; herhangi bir gelir kaybının felaketle sonuçlanabileceği bir ortamda aileyi bir arada tutmaya çalışan Eugene'in annesi Kate ve teyzesi Blanche rollerini adeta yaşıyorlar. Baba Jack karakterinde Reginald Edward, metindeki Yahudi aile temposunu kusursuz yakalamış ve Jack'in geçirdiği kalp krizinden sonra bile güçlü, yol gösterici etkisini koruduğu performansıyla beni çok etkiledi. Blanche’ın kızları Laurie ve Nora rollerinde Chloe Goodliffe ve Antonia Rita, dürüst olmak gerekirse biraz eksik yazılmış ve sahne süresi kısıtlı olan karakterlerde ellerinden geleni yapmışlar.

Yönetmen Edward Max, özellikle kriz anlarını yakalama ve oyunun temposuna nefes aldırma konusunda başarılı bir iş çıkarmış. Aile tam parçalanma noktasına geldiğinde Simon bize sessizce şunu hatırlatıyor: Oyun sonunda bir arada kalsalar bile, Nazilerden kaçan Polonyalı akrabalar yola çıkmıştır ve savaş bu birliği er ya da geç bozacaktır. Zaman zaman karakterlerin doğrudan seyirciye dönüp repliklerini deklame etmesi küçük bir kusur olarak göze çarpsa da, bu sadece ufak bir eleştiri. Beth Colley’nin şık, çok katlı dekor tasarımında sahnelenen bu duygusal, komik ve başarılı prodüksiyon, geçen yıl hayata gözlerini yuman Neil Simon’a sunulmuş muazzam bir saygı duruşu niteliğinde.