ELEŞTİRİ: The Crumple Zone, King's Head Theatre ✭✭✭✭

Julian Eaves, King's Head Theatre'da sahnelenen Buddy Thomas yapımı The Crumple Zone'u yorumluyor.

The Crumple ZoneKing's Head Theatre, 26 Kasım 2018, 4 Yıldız Bilet Al Bu oyun her izlediğimde daha da komikleşiyor ve kendini daha çok sevdiriyor; şu ana kadar tam üç kez izledim.  Her yeni yazılan komedi için bunu söyleyemezsiniz, bu yüzden yazar Buddy Thomas'ı tek başına keşfeden Richard Lambert'ı kutlamak gerek: İlk prodüksiyonu birkaç Noel sezonu önce Clapham Omnibus'ta sahnelenmişti ve orada da iki kez izlemiştim.  O zamandan beri yazarlığını geliştirmeye devam eden Thomas, hikayeyi güncelledi (Seksenlerden günümüze taşıdı) ve bazı karakterleri değiştirdi: Oyundaki karakterlerden biri olan 'Alex' (Nick Brittain pırıl pırıl ve kolejli tarzıyla göz dolduruyor) artık biseksüel. Sevgilisinin (Amerika'da yetişmiş ve eğitimli Natasha Edwards, 'Sam' rolünde) beklenmedik bir şekilde ortaya çıkması ve Alex'i pürüzsüz hatlı, tam bir Amerikalı olan 'Buck' (çekici Robbie Capaldi) ve Lucas Livesey'nin sahnelerin tozunu atan, hazırcevap, sivri dilli ama bir o kadar da sevimli 'queen'i 'Terry' ile hayli şaibeli bir pozisyonda yakalaması, metnin sunduğu yeni heyecanlardan biri haline gelmiş.  Kadro, eş zamanlı olarak erkeklerle de birlikte olan evli karakter 'Roger'da Faros Xenofos'un tamamen inandırıcı ve maço yorumuyla tamamlanıyor. Harika bir kurgu: İnsanların birbirine asla tam bir düzen içinde karşılık veremediği, arzuların birbirine girdiği karmaşık ilişkiler yumağı... Günümüzün dağınık ve kaotik yaşamlarına dair tam bir 'bugünün oyunu'.  İşin asıl keyfi ise bu çalkantılı duygusal manzaranın, çoğu Terry'nin iğneleyici dudaklarından çıkan – ama kesinlikle hepsi değil – birbirinden lezzetli tek cümlelik esprilerle (one-liners) dolu olması.  Oyunun süresi biraz kısaltılmış ve ara verilmeden sahnelendiği için şimdi yaklaşık 74 dakika sürüyor; bu da fars temposunu artırmış.  Yine de sonunda – daha önce olduğu gibi – kendimi bu karakterlere tamamen kaptırmış halde buldum ve onlarla daha az değil, daha çok vakit geçirmek istedim.  Bu oyuna karşı özel bir zaafım var ve her gece Thomas'ın artık hayatımın bir parçası olan bu harika insanların maceralarını devam ettirecek bir şeyler yazması için dua ediyorum. Aslında, artık bu oyunu izlemeden bir Noel hayal edemiyorum: 'The Grinch who stole Christmas' ve 'Meet Me In St Louis' gibi klasiklere yaptığı atıflar, bu yapımı zihnimde aynı o özel yere koymamı sağlıyor.  Adeta bir masal bu; devasa bir yapıt.  Tek bir odadaki beş kişi; kapsayıcılık, aile, aidiyet, güven, yuva ve toplumun anlamak istemediği ya da anlayamadığı insanlar arasındaki aşk üzerine hiç bu kadar çok şey söylememişti.  King's Head Theatre bu oyunu programa dahil ederek en doğrusunu yapmış: Umarım seyircisine ulaşır, çünkü onlara anlatacak çok şeyi var.  Salondan sadece eğlenmiş olarak değil, ruhunuzun yükseldiğini ve onaylandığınızı hissederek çıkıyorsunuz.  Eşit derecede hem iç ısıtıyor hem de kahkahaya boğuyor. Lambert aynı zamanda hem dekoru tasarlamış hem de – elbette – ışıkları yönetmiş: Tiyatronun yıllık panto oyunu Charles Court Opera'nın setinde iki haftalık bir misafir gibiler ama koltuk, ağaç ve sehpadan oluşan bu taze ve canlı tasarım oyunun tüm ihtiyacını karşılıyor.  Ancak en çok da Robert McWhir'in nazik yönetmenliği metnin kendisini ifade etmesine izin veriyor – ki gerçekten harika replikleri var – ve oyunculara sözleri içselleştirmeleri için maksimum alanı tanıyor.  Hikayenin duygusal merkezini Livesey ve Edwards sırtlıyor ve son sözü – haklı olarak – onlar söylüyor.  Sıra dışı ama gerçekten güzel bir çiftler.  Bu güzel hikaye merkezi mesajında çok net: Hayatınızın nereye evrileceğini asla bilemezsiniz; şefkate, dürüstlüğe ve insanlığa açık olmak elinizdeki tek şey.  Gerisi tam bir gizem. Bu Noel'de tek bir şey izleyecekseniz, o da bu şov olsun.  Kendiniz için yapacağınız en büyük iyilik olur.

THE CRUMPLE ZONE BİLETLERİ

Fotoğraflar: Joel M Photography