ELEŞTİRİ: Flames, Waterloo East Theatre ✭✭✭

Flames

Waterloo East Theatre

14 Mayıs 2015

3 Yıldız

Eğri büğrü birkaç harap mezar taşı; çıplak çalılar; dökülüp savrulan ölü yapraklar ve tüm gün dinmeyen kış yağmurunun istikrarlı tıpırtısı... Bunların her biri, Waterloo East Theatre'ın demiryolu kemerinin altında sahnelenen Stephen Dolginoff'un son eseri FLAMES'in atmosferik arka planını oluşturuyor. Dolginoff en çok, daha önce Rope (Ölüm Kararı) ve Compulsion gibi filmlere ilham kaynağı olan Leopold ve Loeb vakasını konu aldığı 2005 yapımı başarılı müzikali Thrill Me ile tanınıyor. Ancak en baştan itibaren bir Steinway'den ziyade bar piyanosunu andıran piyanodaki yüksek oktavlar ve gürleyen gök gürültüsü, Chicago'daki Hyde Park yerine Londra'daki Highgate Mezarlığı'na; yani Nietzsche'nin Üstinsan arayışı ve kusursuz cinayet peşinden koşan bir dünyadan ziyade, doğrudan mezarlık gerilimine doğru bir yolculuğa çıktığımızın sinyalini veriyor.

Bir çift, sahnenin ortasındaki bir mezara saygılarını sunmak için gölgelerin arasından çıkar. Meredith (Abi Finley), tam bir yıl önce bir yangında ölen nişanlısı Edmund'un yasını tutmaktadır. Yanında, imalı bir açılış şarkısıyla artık hayatına devam etme vaktinin geldiğini ve belki de aralarındaki bağı bir ilişkiye dönüştürmeleri gerektiğini söyleyerek onu teselli etmeye çalışan Edmund'un en yakın iş arkadaşı Eric (David O’Mahony) vardır. Ancak yangının koşulları ve Edmund'un ölümü Meredith'in zihnini kurcalamaya devam eder ve gecenin geri kalanındaki tüm o ters köşelerin itici gücü olur. Eric arabaya dönerken, aslında hiç girmediği bir mezardan geri dönen Edmund olduğunu iddia eden başka bir adam (Bradley Clarkson) belirir. Edmund, öldüğünün iddia edildiği yangından nasıl kaçtığına dair bambaşka bir hikaye anlatır. Ölümü sırasında suçlandığı tasarruf dolandırıcılığından adını temizlemek, hayata kaldığı yerden devam etmek ve katil zanlısıyla yüzleşmek istiyordur. Bu olay örgüsü, müzikalin ana temasını ve gerilim kaynağını oluşturur: “Hangi karakter doğruyu söylüyor (tabii söyleyen varsa) ve hangisine inanmalıyız?” Meredith bu anlatılanlara inanmalı mıdır? Dahası, karakterlerden herhangi biri gerçekten iddia ettiği kişi midir?

Bu nedenle gerilimin cinayetlerden ziyade ilişkilerde yatması hedeflenmiş. Bu durum diyalog, müzik ve aksiyon arasındaki dengeye de yansıyor. Mezarlık dekoru büyük ölçüde süsleme amaçlı: Her olay örgüsündeki dönüşte sıvı oksijen dumanları ve uzayıp giden gök gürültüleri (arada tepeden geçen trenin sesinin de katkısıyla) sahneyi noktalasa da bunlar insanın iliğini donduracak türden değil. Bunun yerine odak noktası, karakterlerin hem birbirlerini hem de bizi suçluluklarına veya masumiyetlerine ikna etmek için verdikleri tartışmalar. Müziğin çoğu, ustalıkla kurgulanmış uzun tartışma düetlerine dönüşen solo şarkılardan oluşuyor. Yanlış ellerde durağanlaşabilecek bu yapı, karmaşık dekora rağmen yönetmen Garry Noakes tarafından akıcı bir şekilde idare ediliyor. Detaylara girmeden söylemek gerekirse, final sahnelerinde dövüş yönetmeni Cristian Valle üç oyuncunun birbirine girdiği anları oldukça inandırıcı kılmış. Metin, müzik ve sözlerin tek bir elden çıktığı düşünüldüğünde, bunlar birbirinden ayrı değerlendirilemez. Belirtilmesi gereken ilk nokta, bunun oldukça sofistike ve yetenekli bir çalışma olduğudur. Diyaloglar özlü, sıkı ve esprili; aynı zamanda gerektiğinde inandırıcı bir doğallığa ve içtenliğe sahip. Dolginoff, kelimelerden müziğe geçişi tamamen doğal kılacak şekilde duygusal çatışmalar kurma konusunda çok mahir. Şarkı sözleri zaman zaman çok kelimeli ve bilinçli bir zekanın ürünü gibi durabiliyor; ancak müzikal kurgu, bu yoğun sözel gösteriyi tökezlemeden taşıyabiliyor. Bunun temel sebebi, sözlerin her zaman olay örgüsü odaklı olması; bizi uzun süre tek bir ruh haline hapsetmek yerine aksiyonu ileriye taşımasıdır. Müzik genel olarak sürükleyici, kelimeleri bastırmak yerine ön plana çıkarıyor; ancak bir noktayı netleştirmek ve duygusal bir nüansı vurgulamak için daha sakin anlara da yer veriyor. Ses tonunun üzerinde yüzen bir arioso tarzı ile zonklayan vuruşlar hakim. Sondheim üslubunda, ruh hali değişimlerini işaret eden etkileyici akor dizileri ve ilginç armonikler ile karakterlerin duygusal ve lirik tutkularını güçlü bir şekilde yakalayan melodik ifadeler mevcut. Yine de, eserin bütününde tam olarak ikna etmeyen bir ton belirsizliği var. Gece düz bir gerilim olarak başlıyor, ancak olay örgüsündeki ters köşeler çoğaldıkça türün kendisiyle dalga geçen bilgece bir parodiye dönüşüyor. Bunda bir yanlış yok ama özellikle hızlı tempolu, neredeyse fars (güldürü) tadındaki son sahnelerde hangi bakış açısının baskın çıkması gerektiği -karakterlerle empati mi kuracağımız yoksa onlara sadece güleceğimiz mi- pek netleşmiyor. Gittiğim akşam, yanlış yerlerde gelen gülüşler oldu; seyirci duygusal tonun ne tarafa çekileceğini tam anlayamadı. Eğer Dolginoff'un önceki ve en bilinen eseri Sweeney Todd'un izlerini ve figürlerini başarıyla yansıtıyorsa, bu gerilim filmi sonuç olarak Rocky Horror Picture Show'un gotik kurnazlığına daha yakın duruyor. Eğer öyleyse, bu durum performanslarla mı yoksa materyalle mi ilgili? Bence cevap ikisinin ortasında bir yerde. Flames, finale doğru çok fazla şeyi bir arada yapmaya çalıştığı ve haddinden fazla "akıllıca" olduğu için Thrill Me'den daha zayıf bir yapıt. Ancak bu ani ton değişimlerinde başarılı olmak için, Noel Coward'ın en iyi komedinin sırrı dediği o "yıldırım hızında ve ölümüne ciddiyetle" oynayacak oyunculara ihtiyaç var. Sezon ilerledikçe ve oyuncular sahneye ve birbirlerine daha çok alıştıkça durumun böyle olacağını hissediyorum. Yine de her üç oyuncu da özgüvenle şarkı söyledi ve olay örgüsünün gerektirdiği hem gerçek hem de sahte duygusal yoğunluğu başarıyla yansıttı. Onlara eşlik eden Mathew Eglinton, müzik devreye girdiğinde tempoyu yükseltme konusunda gereken her şeyi yapıyor ve klavyesinde ürkütücü, gürültülü ve kasvetli bir atmosfer yaratıyor. Flames, 31 Mayıs 2015 tarihine kadar Waterloo East Theatre'da devam ediyor.