ELEŞTİRİ: I Sing!, Drayton Arms ✭✭✭✭

I Sing!

4 yıldız

The Drayton Arms

14 Temmuz 2015

Şu sıralar Drayton Arms'ta sahnelenen I Sing! müzikalinin özetini okuduğumda içimi hafif bir karamsarlığın kapladığını itiraf etmeliyim. 'New York'ta yetişkinliğe adım atan... kendilerini, aşkı, kaybı, cinselliği ve dostluğu keşfeden beş kişi etrafında dönen bir müzikal.' Gözümün önüne bir anda, ne kadar harika dostlar olduklarını anlatan neşeli şarkılarla dolu bir Friends: Müzikal versiyonu canlandı.

Neyse ki I Sing!, bunun çok daha ötesine geçerek izleyiciye şahane ve sürükleyici bir akşam sunuyor. Eli Bolin’in müziği etkileyici ve duygu yüklü; Sam Forman’ın akılda kalıcı sözleriyle de mükemmel desteklenmiş.

Oyun başlangıçta Nicky (Steffan Lloyd-Evans) ve Heidi (Malindi Freeman) çiftine odaklanıyor – dışarıdan kusursuz görünen ama ilişkileri yavaş yavaş parçalanan bir çift. Sonrasında, beş karakterin birbirlerine aşık olup vazgeçtikleri ve gerçek duygularıyla mücadele ettikleri, bir aşk üçgeninden ziyade bir 'aşk beşgeni' izliyoruz.

Lloyd-Evans ve Freeman olağanüstü güçlü performanslar sergiliyor; birlikte sahneleri oyunun en iyileri arasında. Karizmatik Lloyd-Evans, Nicky karakterinde büyüleyici ve ikna edici; üst perdedeki hakimiyetiyle sesi tam bir güç gösterisi sunuyor. Kendisine eşlik eden harika baladlar var (bir erkeğin yalnızlık üzerine o hüzünlü şarkıyı söylemesi ne kadar da hoş!) ve iki kadın arasında kalmış bir adam olarak son derece inandırıcı.

Malindi Freeman her ne kadar ekibin en az deneyimlisi olsa da, en güçlü performanslardan birini sergiliyor. 'Daddy’s Girl' yorumları (oyunun her iki yarısına farklı anlamlarla zekice yerleştirilmiş) göz doldururken duygusal derinliği ve hassasiyeti de dikkat çekiciydi. Eleanor Sanders’ın canlandırdığı Pepper, gerektiğinde çarpıcı biçimde seksi ve baştan çıkarıcı; ilginç bir şekilde sesi bazı şarkılarda bana Avenue Q’daki kukla Lucy’yi anımsattı! Ancak karakterini bir Sex and the City karikatürü olmaktan çıkaran gerçek bir savunmasızlık da gösteriyor. Sanders, ikinci yarının etkileyici şarkısı 'Starting Over'da sesini ustalıkla kullanan ruh dolu ve güçlü bir vokale sahip.

Diğer iki karakter, enerjik performanslara rağmen biraz daha sönük kalmış. Daniel Mack Shand'ın canlandırdığı tuhaf ve nevrotik Alan, 'What Alan Likes' gibi (bestenin nadir zayıf noktalarından biri) talihsiz bir solo şarkıyla baş başa bırakılmış; ancak karakterinin daha anlamlı sahnelerinin olduğu ikinci yarıda daha rahat görünüyor. Louis Westwood’un cinsel karmaşa yaşayan Charlie’si harika bir sese sahip fakat diğer nüanslı performanslarla kıyaslandığında, ya yazım tarzı ya da oyunculuğu biraz fazla abartılı kaçmış. Oyun yirmi yılı aşkın bir süre önce yazılmış ve Charlie, 90'ların sit-com'larında sıkça karşımıza çıkan o stereotypical 'parıltılı ve camp' eşcinsel karakterleri andırıyor; eğlenceli ama bazen tek boyutlu kalıyor.

Yönetmen Glenn Gaunt, minimalist sahne tasarımından en iyi şekilde yararlanmış; özellikle ikinci yarının o muzip başlangıcı (eş zamanlı iki seks sahnesi ve onlara eşlik eden melodiler – ailenizle izlemek isteyeceğiniz türden değil!) dikkat çekiciydi. Küçük butik tiyatro yapımlarında genelde sorun olan ses kalitesi harikaydı; mikrofonsuz sahne alan ekip seslerini duyurmada ve diksiyonlarını korumada mükemmel bir iş çıkardı. Daniel Jarvis ise piyanoda bir maestro gibiydi ve tamamen şarkı üzerine kurulu bu eserde güçlü bir eşlik sağladı.

I Sing! müzikalinin Londra’daki bu yeniden sahnelenişinin öyküsü de oldukça tatlı; yapımcı Jason Rodger orijinal müziklere hayran kalıp eserin yazarlarıyla iletişime geçerek Londra’da sahnelemeyi teklif etmiş. Yazarların 'neden denemiyorsun?' cevabı üzerine ortaya çıkan sonuç, şu an South Kensington'daki bir tiyatro salonunda sergileniyor. Orijinal yaratıcılar gurur duyabilir; I Sing! harika bir kadroya sahip şahane bir oyun ve planlanan bir haftalık süreden daha fazlasını hak ediyor.

I Sing!, 21 Temmuz 2015'e kadar Drayton Arms'ta sahnelenmeye devam ediyor.