ELEŞTİRİ: Looking For Lansbury, St James Theatre ✭✭✭✭

Lansbury'nin İzinde

St James’ Tiyatrosu

16 Ekim

4 Yıldız

'Efsane' kelimesi bugünlerde biraz ayağa düşmüş olsa da, Dame Angela Lansbury bu unvanı kesinlikle hak ediyor. Sinema, televizyon ve tiyatronun dev ismi artık doksan yaşın kemale ermişliğine ulaştığına göre, onun parıltılı kariyerine ve sıra dışı hayatına göz atmak için daha iyi bir zaman olamazdı.

Fiona-Jane Weston bu zorlu görevi üstlenmiş; Lansbury özel hayatı konusunda ketumluğuyla tanındığı için, Weston gerekli araştırmaları yaparken adeta modern bir Jessica Fletcher'a dönüşmek zorunda kalmış. Mektupları, günlükleri ve gazete arşivlerini titizlikle tarayarak gösteri boyunca olayları bağlamına oturtan harika detaylar ortaya çıkarmış.

Özellikle 1975 yapımı Hamlet'in yönetmeni Sir Peter Hall'dan yapılan alıntı oldukça dokunaklıydı. Lansbury, annesini kaybettikten kısa süre sonra Gertrude rolünü oynamıştı; Hall’un onun provalardaki mücadelesine dair anıları, Weston'ın yaptığı araştırmanın derinliğini gözler önüne seriyor. En sadık Lansbury hayranları için bile ilginç bilgiler mevcuttu; örneğin kızının kötü şöhretli Manson ailesiyle olan yakın ilişkisi ve dedesinin siyasi aktivizm geçmişi gibi.

Gösteriye serpiştirilen şarkıların çoğu bizzat Lansbury ile özdeşleşmiş parçalar. Kronolojik bir sıra izlemek yerine Weston, şarkıları Lansbury’nin o dönemki ruh haline ve durumuna göre eşleştirmiş ki bu tercih genel olarak çok iyi sonuç vermiş. Seçimler oldukça özenli; örneğin 'Dear World' müzikalinden ‘I Don’t Want to Know’, ilk eşi Richard Cromwell'in evi terk edip evliliklerini bitirdiği dönemle harika bir uyum sağlamış. 'Bedknobs and Broomsticks' ise seyirciyle kurulan eğlenceli etkileşimle gecenin favorilerinden biri oldu.

Fiona-Jane Weston, yoğun ve karmaşık bir metnin, farklı karakterlerin ve aksanların üstesinden gelerek mükemmel bir iş çıkarıyor. Seyirciyle olan bağı şahane ve Lansbury taklidi çok isabetli (yanımda oturan ve telefonunun duvar kağıdı Angela olan sıkı bir hayran bile bunu onayladı!). Yine de gösteri, benzer tarzdaki Bette Midler and Me oyununda olduğu gibi sahnede başka bir varlığın eksikliğini hissettirdi. Müzik direktörü William Godfree, harika sesiyle çok yetenekli bir isim ve belki biraz daha ön plana çıkarılarak çeşitlilik sağlanabilirdi.

Sahneleme oldukça zekiceydi; bir kutu dolusu aksesuar Lansbury’nin hayatındaki farklı dönemleri birbirine bağlamak için kullanıldı. Doğum günü teması, seyircilere sunulan dev bir pastayla —ki hem nazik hem de lezzetli bir jestti— taçlandırıldı. Birkaç unutulan replik ve kaçırılan işaret olsa da bunlar gösterinin büyüsünü bozmadı; oldukça iddialı bir yapımdı ve (sürpriz bir şekilde coşkulu olan) seyirci bunları hoşgörüyle karşıladı.

Lansbury'nin İzinde, kuşağının en iyi İngiliz oyuncularından birine sunulan çok zarif bir saygı duruşu. İster bir Lansbury tutkunu olun, ister sadece keyifli bir akşam geçirmek isteyin; bu gösteri herkes için hem öğretici hem de eğlenceli.