RECENSIE: Looking For Lansbury, St James Theatre ✭✭✭✭

Searching for Lansbury

St James’ Theatre

16 oktober

4 sterren

Het woord 'legende' wordt tegenwoordig te vaak gebruikt, maar Dame Angela Lansbury verdient die titel dubbel en dwars. De ster uit tv, film en theater heeft inmiddels de gezegende leeftijd van negentig bereikt, dus welk moment is beter om terug te blikken op haar glansrijke carrière en bijzondere leven?

Fiona-Jane Weston nam de intimiderende taak op zich; Lansbury is notoir geheimzinnig over haar privéleven, waardoor Weston een moderne Jessica Fletcher moest worden om het nodige onderzoek te verrichten. In die taak is ze uiterst zorgvuldig geweest: brieven, dagboeken en krantenartikelen zijn opgespoord en worden treffend ingezet om de show van context te voorzien.

Bijzonder aangrijpend was een fragment van Sir Peter Hall, de regisseur van de Hamlet-productie uit 1975. Lansbury speelde de rol van Gertrude kort nadat haar moeder was overleden; Halls herinneringen aan haar worsteling tijdens de repetities waren meeslepend en toonden de diepgang van Westons onderzoek. Zelfs voor de meest doorgewinterde Lansbury-fan waren er interessante details te ontdekken, zoals de nauwe band van haar dochter met de beruchte Manson-familie en het politieke activisme van haar grootvader.

De voorstelling is doorspekt met liedjes, veelal nummers die onlosmakelijk met Lansbury verbonden zijn. In plaats van een chronologische volgorde te hanteren, koos Weston liedjes die pasten bij de situatie waarin Lansbury zich op dat moment bevond, wat over het algemeen uitstekend werkte. De selectie was zorgvuldig: 'I Don’t Want to Know' uit Dear World sloot naadloos aan bij de periode waarin haar eerste echtgenoot Richard Cromwell ervandoor ging en een einde aan hun huwelijk maakte. Bedknobs and Broomsticks bleek een ware publiekslieveling, inclusief een paar leuke momenten van interactie met de zaal.

Fiona-Jane Weston levert een topprestatie, ondanks een tekstueel zwaar en complex script vol verschillende personages en accenten. Haar band met het publiek is fantastisch en haar imitatie van Lansbury is zeer trefzeker (dat bevestigde zelfs de superfan naast me, inclusief een foto van Angela op haar beginscherm!). Wel heb ik het gevoel dat de show baat had kunnen hebben bij een tweede gezicht op het podium, vergelijkbaar met de opzet van Bette Midler and Me. Muzikaal leider William Godfree is zeer getalenteerd en beschikt over een uitstekende zangstem; hij had wellicht wat vaker ingezet kunnen worden voor wat extra variatie.

De enscenering was slim aangepakt, waarbij een kist vol rekwisieten diende als rode draad door de verschillende levensfasen van Lansbury. Het verjaardagsthema werd afgesloten met een gigantische taart voor het publiek, een attent (en smakelijk) gebaar. Er waren wat kleine haperingen in de tekst en gemiste cues, maar dat mocht de pret niet drukken. Het was een ambitieuze productie en het (opvallend uitgelaten) publiek nam het sportief op.

Searching for Lansbury is een waardig eerbetoon aan een van de grootste Britse actrices van haar generatie. De show is zowel leerzaam als vermakelijk voor iedereen, of je nu een Lansbury-fanaat bent of gewoon zin hebt in een mooie avond uit.