ELEŞTİRİ: The Mentalists, Wyndham’s Theatre ✭✭✭

The Mentalists'ta Stephen Merchant ve Steffan Rhodri. Fotoğraf: Helen Maybanks The Mentalists

Wyndham Tiyatrosu

11 Temmuz 2015

3 Yıldız

Bilet Ayırtın

Stephen Merchant kariyerinde neredeyse her şeyi başardı; stand-up komedi, televizyon dizileri ve büyük Hollywood yapımları. Ancak, bugüne kadar bu müthiş yeteneklerini sahneye henüz taşımamıştı; bu boşluk Wyndham Tiyatrosu'ndaki yeni prodüksiyonla nihayet doluyor.

One Man, Two Guvnors'ın alkışlanan yazarı Richard Bean'in kaleme aldığı The Mentalists, Finsbury Park'ta sıkışık bir otel odasına hapsolmuş iki adamın gerçeküstü ama bir o kadar da kara mizah yüklü hikayesini anlatıyor. Öfkeli ve kırgın bir orta düzey yönetici tipi olan Ted (Merchant), tüm dünyaya mutluluğun sırrını öğreteceğine inandığı bir video çekmek için sakin ve hayalperest kuaför Morrie'den (Steffan Rhodri) yardım ister.

Hayır, bu bir seks kaseti değil (seyircilerin büyük rahatlamasına sebep olacak şekilde) – bu, Ted'in yeni ütopyası için hazırladığı bir işe alım videosu. Ted'in vaat edilmiş topraklarında iyi hal ve cinsel ahlak ödüllendirilecek; kendisi de Euro-şüpheci ve Daily Mail okuyan imparatorluğunun başında olacaktır. Komik ama biraz ağır ilerleyen ilk yarının ardından oyun, Ted'in asıl planının ortaya çıkmasıyla kısa sürede daha karanlık bir yöne sapıyor.

Bu yeniden sahnelemede mizah, keskin şakalar ve espri dolu repliklerle dolu dizgin devam ediyor. Metin sadece güncelliğini korumakla kalmıyor (2002'de yazılmıştı), aynı zamanda ürkütücü derecede aktüel hissettiriyor; Ted’in Yunanistan hakkındaki tiradı çok iyi karşılandı; yapımcılar son dönem olayları için tiyatro tanrılarına şükrediyor olmalı. Ayrıca, özellikle Ted'in başkan edasıyla kamera karşısında olduğu anın bir kostüm kazasıyla mahvolması gibi başarılı fiziksel komedi ve görsel şakalar da mevcuttu.

The Mentalists bir nevi muamma; kahkahalara boğacak kadar komik değil ama bir dram olarak gerçekten kanatlanacak duygusal derinlikten de yoksun. İkinci yarıdaki devasa ters köşeler, yüreğe dokunmaktan ziyade kahkaha için kullanılmış, bu da tüm esere bir fars ve absürtlük cilası katıyor. Daha önce 'bir ampulü bile değiştiremeyen' sefil bir karakter olarak sunulan Ted'in aniden patlattığı büyük bir bombanın, karakterin geçmişiyle tamamen uyumsuz görünmesi de bu durumu pekiştiriyor. Gerilimin tırmandığı doruk noktasından sonra final de inandırıcılıktan biraz uzak kalıyor; büyük bir patlama yerine sönük bir veda ile bitiyor.

West End sahasına ilk adımını atan Stephen Merchant, Ted rolündeki güçlü performansıyla 'popüler isim' olduğu için seçildiği yönündeki suçlamaları kolayca boşa çıkardı. Uzun, sıska fiziği ve fiziksel mizah yeteneği prodüksiyona gerçek bir katkı sağlamış; komedi zamanlaması ise tam da beklendiği kadar keskindi. Bununla birlikte, öfkelendiği anlar zaman zaman korkutucu olmaktan ziyade bağrış çağrışa kaçıyordu ve performansı sahne partneri kadar çok katmanlı değildi.

Steffan Rhodri, metroseksüel ve zampara özentisi Morrie rolünde harikaydı. Karakterin tuhaf ve inanılmaz hikayelerinden – 'Babam her sıklette dövüşen tek boksördür' repliği zirve noktalarından biriydi – en iyi şekilde yararlandı. Sorunlu bir geçmişten gelen ve sadece insanları etkilemek isteyen iyi niyetli bir ruhun özünü mükemmel bir şekilde yakaladı.

Richard Kent’in otel odası tasarımı, oyuna tam da ihtiyacı olan o kasvetli ve iç karartıcı atmosferi veriyor. Gerçekten rüküş görünen set oldukça işlevsel (ekstra banyosuyla birlikte!) ve bana yıllar boyunca kaldığım o korkunç odaları hatırlatan kötü hatıraları depreştirdi. Sahnedeki TV, Duncan McLean'in güçlü görsel-işitsel çalışmalarıyla etkili bir şekilde kullanılmış; Abbey Wright’ın yönetimi ise geleneksel ama sağlam.

The Mentalists, çok yetenekli bir oyun yazarından çıkan, Pintervari, eğlenceli ve canlı bir fars. Bazı tematik kusurları olsa da, esprili metni ve oyunlarının zirvesindeki iki aktörün performansıyla keyifli bir seyir vadediyor.

WYNDHAM TIYATROSU'NDAKI THE MENTALISTS İÇİN BİLET AYIRTIN