KEUZE VAN DE CRITICUS: De 10 beste nieuwe West End-toneelstukken (30 juni 2015)

Naar welk toneelstuk moet je als eerste gaan kijken in Londen?

We hebben deze lijst samengesteld om je de moeite te besparen het zelf uit te zoeken! Dit is puur onze mening - en iedereen heeft er een - gebaseerd op de ervaringen van onze critici. We werken deze lijst regelmatig bij, zodat nieuwe producties op je radar komen en castwisselingen worden meegewogen.

Toneelstukken die al langer dan drie jaar draaien zijn niet opgenomen; dit is een lijst voor nieuwe of relatief nieuwe producties in Londen.

Dus ga ze zien!

1. To Kill A Mockingbird

Timothy Sheaders werkelijk verbluffende, diep ontroerende en intens meeslepende productie van To Kill A Mockingbird is momenteel te zien in het Barbican Theatre. Het is niet zomaar perfect in elk opzicht – het is absoluut perfect in elk opzicht. Wat betreft glorieuze storytelling en subliem samenspel, dat een rijk gedetailleerd en buitengewoon resonant – maar subliem eenvoudig – verhaal vertelt, is er momenteel niets in Londen (behalve Gypsy) dat aan deze productie kan tippen.

LEES ONZE RECENSIE

2. The Elephant Man

Op het eerste gezicht is het een eenvoudig historisch verhaal met een paar sterrollen; onopvallend maar in staat tot grote hoogten. Ellis kijkt daar echter doorheen, en hoewel de casting onmiskenbaar uit sterren bestaat, is dit een bedachtzame, scherpe en uiteindelijk hartverscheurende meditatie over tolerantie, conventie, acceptatie en liefde.

LEES ONZE RECENSIE

Foto: Richard Davenport 3. Second Soprano

In dit theaterseizoen waarin de herdenking van het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog centraal staat, zijn veel van de meest succesvolle voorstellingen kleinschalig. In zeker opzicht is dit sterke tweeluik, geschreven door Martha Shrimpton en Ellie Routledge en uitgevoerd door Shrimpton en Olivia Hirst, het spiegelbeeld van Stony Broke in No Man’s Land, dat ik hier onlangs recenseerde. Beide zijn virtuoze staaltjes acteerkunst, waarbij gebruik wordt gemaakt van meerdere genres, diverse rollen worden gecreëerd en stemming, muziek en tekst worden gemengd tot een unieke mix van humor en pathos. Hierdoor wordt de herdenking complexer en uiteindelijk, naar mijn mening, ontroerender dan bij een puur verhalende of historische benadering.

LEES ONZE RECENSIE | BOEK TICKETS

Asking Rembrandt. Foto: Chris Gardner 4. Asking Rembrandt

Er is niet veel bewegingsruimte boven in de Old Red Lion, maar het creatieve team onder leiding van regisseur Jonathan Kemp heeft een flexibel en stijlvol decor neergezet dat een rijke achtergrond vormt voor het stuk, vol artistieke rommel en prachtige stoffen – bewust theatraal op een manier die perfect past bij de schilderijen uit deze periode van Rembrandts leven. De intieme sfeer en het haarscherpe acteerwerk trekken je direct in de verhoudingen en thema's, met als resultaat een pittige maar hartverwarmende avond in het theater. Het stuk loopt tot half juli en is in elk opzicht de moeite waard. En je kijkt daarna misschien nooit meer op dezelfde manier naar handschoenen...

LEES ONZE RECENSIE

Foto: Johan Persson. 5. The Audience

The Audience, geschreven door Peter Morgan and geregisseerd door Stephen Daldry, is een van die zeldzame theaterervaringen die alle mogelijkheden van het vak benut in een rijke, perfecte meditatie over de Britse monarchie, het ambt van premier en de voortdurend veranderende Britse samenleving. Het gebeurt niet vaak dat je het gevoel hebt nog twaalf uur langer naar het werk van een schrijver te kunnen kijken en luisteren, maar dat was hier onmiskenbaar het geval.

LEES ONZE RECENSIE |

6. The Seagull

De bewerking van Betts (herinterpretatie is wellicht een betere term) probeert doelbewust hetzelfde effect op te roepen als Tsjechov destijds bij zijn publiek teweegbracht. Er zit een robuuste moderniteit in het taalgebruik waardoor de situaties en personages direct begrijpelijk en herkenbaar zijn. Dit gaat wel enigszins ten koste van de lyriek van Tsjechovs oorspronkelijke tekst, maar uiteindelijk is de helderheid van het verhaal dit ruimschoots waard. Voor sommigen zal de tekst ongetwijfeld te grof of te volks zijn – maar het vangt de essentie van Tsjechovs bedoeling op een samenhangende en tastbare manier.

LEES ONZE RECENSIE |

The Curious Incident Of The Dog In the Night-Time. Foto: Brinkhoff-Mogenburg 7. The Curious Incident of the Dog in the Night Simon Stephens’ bewerking van Mark Haddons bestseller, The Curious Incident of the Dog in the Night-Time, werd in 2013 bekroond met zeven Olivier Awards, waaronder die voor Best New Play, Best Director, Best Lighting Design en Best Sound Design, en won de Tony Award voor Best Play in 2015.

8. 1984

Deze bewerking van 1984 is een modern meesterwerk. Bemachtig nu je tickets, voordat ze je meenemen naar Room 101.

LEES ONZE RECENSIE |

9. Hay Fever

Felicity Kendal is een triomf als de bruisende, verwende diva Judith. Haar hese, rauwe stemgeluid; het eindeloze aansteken en uitdrukken van sigaretten; de nonchalante maar aanhoudende beweging door haar warrige krullen; de onschuldige blikken gevolgd door ondeugende opmerkingen; de baldadigheid, de overgave en de hautaine onverschilligheid. Elk aspect van de performance is door Kendal prachtig gedoseerd.

LEES ONZE RECENSIE |

Bobby Davro als Eric en Oliver Joel als Tony in Not A Game For Boys. Foto: Lia Waber 10. Not A Game For Boys

Not A Game for Boys is een fantastisch avondje uit, met sterke vertolkingen en een briljant script – absoluut een voorstelling om luidruchtig enthousiast over te zijn!

LEES ONZE RECENSIE |