RECENSIE: Groundhog Day, Old Vic Theatre ✭✭✭✭✭

Andy Karl (Phil Connors) en de cast van Groundhog Day. Foto: Manuel Harlan Groundhog Day

Old Vic Theatre

17 augustus 2016

5 Sterren

Boek Nu | Meer Info Gezien het thema van Groundhog Day zou het voor de hand liggen om deze recensie vol te stouwen met grappen over de tijdlus waar Tim Minchins nieuwe musical om draait, maar eerlijk gezegd verdient deze voorstelling in het Londense Old Vic Theatre een oprechte beoordeling die recht doet aan het gevoel waarmee ik vanavond de zaal verliet. Gebaseerd op de film van Danny Rubin (die ook het script voor de musical schreef) met Bill Murray en Andy McDowell in de hoofdrollen, is Groundhog Day het vervolg op Tim Minchins wonderbaarlijke musical Matilda. Hoewel de show in het Old Vic wordt gepresenteerd als een soort try-out, is wat ik vanavond zag nagenoeg de perfecte musical. Minchin en zijn creatieve team hebben alle traditionele musicalwetten opnieuw aan de kant geschoven om iets werkelijk bijzonders neer te zetten.

Andy Karl (Phil) en Carlyss Peer (Rita) in Groundhog Day. Foto: Manuel Harlan

De eerste akte neemt uitgebreid de tijd om de premisse en het door-en-door onsympathieke karakter van de hoofdpersoon neer te zetten, maar de voorstelling behoudt een duizelingwekkend tempo en de lachsalvo's uit de zaal blijven komen. Tussen de grappen in het eerste deel zit een duister randje verscholen, wat de weg prachtig vrijmaakt voor de tweede helft, waarin zelfreflectie en verlossing de boventoon voeren.

Andy Karl, de Amerikaanse steracteur die is ingevlogen voor de rol van Phil Connors, is simpelweg weergaloos. Karl brengt de gevatte humor van Minchin met verve op het toneel. Net als bij de rol van Trunchbull in Matilda is de dictie vlijmscherp; elk woord komt aan. Je ziet de arme man mentaal letterlijk aftakelen naarmate de loops van Groundhog Day elkaar opvolgen.

Carlyss Peer is perfect als Rita, Phils tv-producent. Ze maakt van Rita een boeiend, complex personage: scherp, intelligent en hartelijk. De interactie tussen Rita en Phil is gedurende de hele show goed in balans, en haar relatie met Phil in de verschillende stadia van zijn tijdlus-nachtmerrie geeft de voorstelling de nodige pit om het publiek te blijven boeien.

Andy Karl (Phil) en Andrew Langtree (Ned Ryerson) in Groundhog Day. Foto: Manuel Harlan

Wat deze productie echt naar een hoger niveau tilt, is het sensationele ensemble dat constant in beweging is. Het is een genot om naar de precisie en de personages te kijken die deze getalenteerde acteurs neerzetten. Sommige kleinere momenten van bijrollen in de tweede akte komen hard binnen. Er zijn natuurlijk uitblinkers, met Andrew Langtree als Ned Ryerson voorop. Op het eerste gezicht een irritante verzekeringsagent, maar zijn verhaallijn in het tweede deel is hartverscheurend en hield ik het niet droog.

Het is juist de tweede akte van Groundhog Day die deze musical zo fantastisch maakt. Minchin graaft diep in zijn personages en brengt echte emoties naar de oppervlakte. Iedereen heeft twijfels en angsten, en Minchin weet die feilloos te vertalen naar muziek die je recht in het hart raakt.

Regisseur Matthew Warchus en choreograaf Peter Darling hebben een productie neergezet die geen moment verslapt of verveelt en het publiek constant aan het denken zet. Darling blijft verbazen met zijn choreografieën; een ensemble-nummer in de tweede akte waarin de cast over het toneel zweefde en tapte was Ronduit verbluffend!

Andy Karl (Phil) en Carlyss Peer (Rita) in Groundhog Day. Foto: Manuel Harlan

Het decorontwerp van Rob Howell oogt bedrieglijk eenvoudig met terugkerende motieven, waardoor het toneel de hele tijd een open karakter behoudt. Dankzij meerdere draaischijven blijft het stadje Punxsutawney voor onze ogen in beweging. In combinatie met het lichtontwerp van Hugh Vanstone – waarbij de sneeuw letterlijk omhoog lijkt te vallen – heeft de show een midwinterse sfeer die visueel enorm stimuleert. Het biedt Paul Kieve bovendien de kans om enkele briljante illusies uit te voeren waar het publiek van smulde.

De strakke muzikale leiding van Alan Berry en de sensationele band begeleiden deze prachtige show. De kracht van de slimme orchestraties van Christopher Nightingale zit in de eenvoud; het geluid is rauw en puur, zonder overgeproduceerd te klinken. De zang wordt nooit overstemd (met dank aan Sound Designer Simon Baker), en je beseft pas gaandeweg hoe afhankelijk deze show is van technische perfectie op elk moment. Eén foutje van welk departement dan ook en alles zou in de soep lopen. Gelukkig behoort dit creatieve team tot de absolute top, en dat is te merken.

Voor een speelperiode van slechts 10 weken is deze productie van Groundhog Day even goed of zelfs beter dan veel andere shows die ik dit jaar heb gezien. Een transfer naar West End lijkt onvermijdelijk en ik weet zeker dat Andy Karl met deze rol hoge ogen zou gooien op Broadway. Ga zo snel mogelijk naar het Old Vic om deze fantastische show te zien. Schrijfwerk en producties van dit kaliber mag je niet missen!

Mijn enige knipoog naar het onderwerp: ik hoop deze voorstelling nog heel veel vaker te gaan zien!

BOEK NU VOOR GROUNDHOG DAY