RECENSIE: A Monster Calls, Old Vic Online ✭✭✭✭

Paul T Davies bespreekt A Monster Calls, gebaseerd op de roman van Patrick Ness, dat nu online te streamen is via de website van het Old Vic.

A Monster Calls A Monster Calls. Old Vic Theatre, te streamen tot 11 juni 4 Sterren Bekijk het online We zijn allemaal aan het rouwen. Om mensen, vrienden en dierbaren, om de routines die we voor lief namen, om de vrijheid van beweging, om de levens die we vóór de pandemie leidden. Er zijn dingen waar we niet naar terug willen keren, en we vrezen dat we terugkeren naar wat niet is geleerd of opgelost. Moedig dus van het Old Vic om hun bejubelde productie van A Monster Calls te streamen, in samenwerking met Bristol Old Vic. Dit krachtige stuk, bewerkt naar de roman van Patrick Ness, is een meditatie over liefde, verlies en, belangrijker nog, loslaten en herstel. De dertienjarige Conor en zijn moeder redden het prima samen sinds zijn vader naar Amerika is verhuisd, maar nu is ze ernstig ziek (kanker wordt nooit benoemd maar wel gesuggereerd) en moet zijn oma, met wie hij een moeizame band heeft, betrokken worden bij zijn verzorging. Elke nacht, om 12:07 uur, krijgt hij bezoek van het Monster uit de taxusboom achter in de tuin, die hem drie verhalen vertelt uit de tijd dat hij op aarde rondliep. Zodra die verteld zijn, moet Conor zijn eigen verhaal doen en zijn grootste angsten onder ogen zien.

Regisseur Sally Cookson brengt haar kenmerkende visuele stijl naar het toneelstuk, ontwikkeld door het gezelschap, dat als een naadloos ensemble de chaos in de wereld van Conor tot leven wekt. Matthew Tennyson zet een prachtige hoofdrol neer; hij vangt de isolatie, de woede en de kwetsbaarheid van Connor perfect. Het is een buitengewoon ontroerende vertolking. De productie is visueel verbluffend: dikke touwen vormen de taxusboom, waarbij de stam en takken wiegen en de komst aankondigen van Stuart Goodwins dubbelzinnige monster. Met ontbloot bovenlijf en een ketting van bessen is hij de Green Man, vitaal en dominant, maar in de slotscènes ook barmhartig en menselijk. (Het is een opluchting dat het stuk visueel zo sterk is, want ik vond dat er problemen waren met het geluid; ik moest het volume van mijn tv flink opschroeven om elke zin te verstaan. De registratie is ook hoofdzakelijk in breedbeeld gefilmd, terwijl wat meer close-ups ons nog dieper het hart van het verhaal in hadden kunnen trekken.)

De cast van A Monster Calls. Foto: Manuel Harlan

Het verhaal en de productie nemen de tijd om de vertelling op te bouwen. De gelijkenissen die de taxusboom vertelt, vallen pas in de tweede helft op hun plek, maar het is het wachten meer dan waard. Ondanks het gevoelige onderwerp schuwen de fantasie-elementen de realiteit van Connors situatie niet, met name in een indrukwekkende scène waarin Connor het huis van zijn grootmoeder kort en klein slaat. Zij keert net terug van een emotioneel zware dienst bij haar dochter in het ziekenhuis en schreeuwt het uit van verdriet. De slinger van haar antieke klok is als een sloophamer gebruikt en verbeeldt perfect de innerlijke onrust van Conor. De laatste tien minuten zijn een theatraal triomfmoment wanneer Conor zijn grootste angst onder ogen ziet. Het Monster houdt hem nu vast als een troostend wezen dat de laatste stappen naar 12:07 uur met hem meeloopt. Het is waarschijnlijk maar goed ook dat ik het niet in het theater heb gezien, want ik heb openlijk zitten huilen; het is enorm ontroerend en zeer fijngevoelig aangepakt. De zin: 'Je geest gelooft troostende leugens, terwijl hij tegelijkertijd de pijnlijke waarheden kent die die leugens noodzakelijk maken,' maakt dit een productie die perfect past bij deze pandemische tijden. Een schitterend en prachtig ontroerend stuk.

Als u een donatie kunt doen aan The Old Vic, of aan een van onze andere bedreigde theaters, overweeg dit dan alstublieft.