RECENSIE: Catch Me, Above The Arts Theatre ✭✭✭

Catch Me

Above The Arts Theatre

23 november 2016

3 sterren

Boek tickets voor Catch Me

Het is bijzonder opwindend om een veelbelovend nieuw schrijversduo voor musicaltheater te ontdekken in Arnoud Breitbarth en Christian Czornyj. Hun debuutvoorstelling 'Catch Me' is onlangs in première gegaan in een intieme productie in de bovenzaal van The Arts Theatre in het West End. Breitbarth en Czornyj werken samen aan alle facetten van het schrijven en verdelen het script, de muziek en de songteksten onder elkaar: in hun eigen woorden is het een levendige samenwerking die ongebruikelijke en originele vruchten afwerpt. Eerder deze zomer zag ik een workshop van ander werk van Breitbarth, gepresenteerd door de kortstondige opleiding Writing Musical Theatre van de Mountview Academy, waar hij is afgestudeerd. Het is jammer dat Mountview meende niet door te kunnen gaan met een opleiding die — getuige dit prachtige werk — al een zeer goed stuk nieuw musicaltheater heeft voortgebracht. De financiële druk waaronder dergelijke opleidingen moeten opereren is echter loodzwaar; dat is een vraagstuk waar subsidieverstrekkers zich over moeten buigen.

Kort gezegd zien we een open toneel met daarop een grote, nieuwe kist (ontworpen door Czornyj zelf — mogelijk is hij ook verantwoordelijk voor het licht), in een setting die doet denken aan Joe Ortons 'Loot'. Er is een openingskoor met prachtige muziek, fraai gezongen door het vijfkoppige ensemble, wat direct de grote muzikale kracht van dit duo onderstreept. Vervolgens gaan we over naar de eerste scène: het is de dag voor de begrafenis van Dean. Zijn rouwende verloofde Sarah (Kathryn Pemberton in een nerveus-gebroken maar kranige rol) ontvangt het getrouwde stel Christine (de bazige, wereldse Jennifer Tilley) en Colin (de onuitstaanbare vrome Neal Andrews), plus twee kandidaten voor de rol van 'beste vriend': Harry (de atletische en aantrekkelijke Connor Arnold) en Marc (de nukkige, neurotische en letterlijk ingestelde Matthew Munden). Er komt wijn op tafel en men manoeuvreert om elkaar heen, waarbij gevoeligheden en kwetsbaarheden worden geraakt naarmate de alcohol de remmingen en de tongen losmaakt. Er is veel humor en een paar scherpe theatrale wendingen, met name de twist aan het einde van de eerste akte.

Na de pauze belanden we op de dag van de uitvaart. Het publiek denkt de personages inmiddels wel te hebben getaxeerd, maar dat is het moment waarop de schrijvers hun troefkaart uitspelen. De hele situatie wordt prachtig overhoop gegooid met een magnifieke 'bouleversement' die ons een volledig andere en onverwachte kant op stuurt. De kortere tweede helft zit voller met muziek dan de eerste en bevat veel meer actie op het toneel, waarbij ook het publiek wordt opgezocht. De handeling stoomt wilder voort naar een ontknoping van de spanningen tussen deze ongemakkelijke, slecht bij elkaar passende mensen.

De muziek blijft over de gehele linie sterk en wint in de tweede helft aan kracht. Wat de teksten betreft, heeft Breitbarths Nederlandse achtergrond misschien te maken met enkele wat gekunstelde zinswendingen, of ze liggen in Czornyjs erfgoed; ze lijken meer op hun gemak bij de dialogen, die zo natuurlijk vloeien dat het bijna het werk van een ander lijkt, wat niet het geval is. Naar aanleiding van deze eerste enscenering zullen er wellicht nog wijzigingen volgen in de positionering of structuur van sommige nummers, maar daar zijn try-out producties voor bedoeld. Het decor is tot een absoluut minimum beperkt: een handvol stoelen, wat wijnglazen en een stapel ongeopende post. De band bestaat uit een trio van piano, cello en gitaar onder leiding van Rebecca Grant op keyboard, met arrangementen van gitarist Connor Gallagher (die een gedetailleerde partituur uitwerkt), ondersteund door Emma Melvyn. De prachtige vocale arrangementen zijn van de schrijvers zelf.

Het enige lid van de cast dat nog niet is besproken, is de overledene, Dean (Reuben Beau Davies in een pittige, charismatische vorm). Hij vertegenwoordigt hier een van de 4.500 Britse mannen onder de 45 die jaarlijks zelfmoord plegen; suïcide is de belangrijkste doodsoorzaak in die leeftijdsgroep. Het theater staat vol met beroemde zelfmoorden, vaak door mannen en vaak in relatie tot anderen. Shakespeare schreef vele van dergelijke rollen en vele grote schrijvers volgden zijn voorbeeld. In de meeste gevallen krijgen de personages vrij duidelijke motieven mee; bovendien wordt de aard van hun emotionele verwikkelingen meestal neergezet als onderdeel van hun tragische lot (denk aan Romeo en Julia, of Antony en Cleopatra). Dat is hier niet het geval. Het is eigenlijk een hele kluif om een personage dat zo vitaal en levendig is — als een rebel van David Mercer — te plaatsen tussen de Ayckbourn-achtige middelmatigheid die zich om de kist heeft verzameld.

Ik verliet de voorstelling zeer onder de indruk van de technische prestatie om met dit materiaal een ingenieuze kamer-musical te bouwen, maar tastte nog wat in het duister over de diepere beweegredenen. Dit is wellicht een punt waar de schrijvers naar willen kijken terwijl ze reflecteren op de reeks voorstellingen bij Above the Arts.

Catch Me is te zien tot en met 3 december 2016.

BOEK TICKETS VOOR CATCH ME IN ABOVE THE ARTS THEATRE