ELEŞTİRİ: Catch Me, Above The Arts Theatre ✭✭✭

Catch Me

Above The Arts Theatre

23 Kasım 2016

3 Yıldız

Catch Me İçin Bilet Ayırtın

West End'deki The Arts Theatre'ın üst katında küçük bir oda prodüksiyonu olarak prömiyerini yapan 'Catch Me'nin arkasındaki son derece gelecek vaat eden yeni müzikal tiyatro yazarları Arnoud Breitbarth ve Christian Czornyj'i keşfetmek gerçekten heyecan verici. Breitbarth ve Czornyj; metin, müzik ve şarkı sözlerini paylaşarak eserin her aşamasında iş birliği yapıyorlar. Kendi deyimleriyle bu canlı ortaklık, ortaya şaşırtıcı derecede orijinal bir iş çıkarmış. Bu yazın başlarında, Breitbarth'ın mezunu olduğu Mountview Academy'nin kısa ömürlü Müzikal Tiyatro Yazarlığı kursu tarafından sunulan bir atölye çalışmasını izlemiştim. Mountview'un, halihazırda böylesine güzel bir eser üretmiş olan bir kursu devam ettirememesi üzücü. Ancak bu tür eğitimlerin maruz kaldığı mali baskıların ağırlığı ortada; bu da kuşkusuz ödenek sağlayan kurumların düşünmesi gereken bir mesele.

En basit haliyle, Orton'ın 'Loot' (Ganimet) oyununu anımsatan bir sahnede, üzerinde büyük bir tabutun (prodüksiyon tasarımı -ve muhtemelen ışık- Czornyj'e ait) bulunduğu açık bir dekordayız; beş kişilik ekip tarafından harika bir şekilde seslendirilen oldukça zarif bir açılış korosu, bu ikilinin müzikal gücünün sinyallerini hemen veriyor. Ardından, Dean’in cenazesinden bir gün önceki açılış sahnesine geçiyoruz: Yaslı nişanlısı Sarah (Kathryn Pemberton, sinirsel olarak sarsılmış ama metanetli bir ruh halinde), evli arkadaşları Christine (otoriter ve görmüş geçirmiş Jennifer Tilley) ile Colin'i (katlanılmaz derecede dindar Neal Andrews) ve 'en iyi arkadaş' rolüne aday iki kişiyi ağırlıyor: Harry (atletik, erkeksi ve oldukça yakışıklı Connor Arnold) ve Marc (huzursuz, nevrotik, Asperger tipi takıntıları olan ve kelimelerin tam karşılığıyla yaşayan Matthew Munden). Şaraplar açılır, alkol dilleri çözüp çekinceleri ortadan kaldırdıkça karakterler birbirlerinin hassasiyetlerine ve zayıf noktalarına çarparak ilerlerler. Oyunda bolca mizah ve özellikle ilk yarıyı kapatan türden birkaç etkileyici tiyatro hilesi mevcut.

Aradan sonra cenaze gününe dönüyoruz. Seyirci tam karakterlerin ciğerini okuduğunu ve hikayenin nereye gittiğini bildiğini sandığı anda, yazarlar asıl kartlarını masaya sürerek muazzam bir ters köşe (bouleversement) yapıyor ve oyunu tamamen farklı, beklenmedik bir yöne savuruyorlar. Birinciye göre daha kısa olan ikinci yarı müzikal açıdan daha yoğun, sahnede daha fazla aksiyon var ve seyirciye daha çok uzanıyor. Hikaye, bu uyumsuz insanların yarattığı gerilimleri bir çözüme ulaştırmak için hızla ilerliyor.

Müzikler her an güçlü kalırken, ikinci yarıda etkisini daha da artırıyor. Şarkı sözlerindeki bazı yapay ve alışılmadık ifadeler Breitbarth'ın Hollandalı kökeninden veya Czornyj'in geçmişinden kaynaklanıyor olabilir. Diyaloglar ise o kadar doğal ve akıcı ki, sanki başka bir elden çıkmış gibi hissettiriyor (ki değil). Eserin ilk sahnelemesi olduğu için müzikal numaraların yapısında veya sıralamasında değişikliklere gidilebilir, ancak atölye prodüksiyonlarının amacı da zaten budur. Dekor minimumda tutulmuş: Birkaç sandalye, şarap kadehleri ve açılmamış mektuplardan oluşan bir yığın. Piyanoda Rebecca Grant liderliğindeki üçlü bandoya, gitarist Connor Gallagher'ın (detaylı notayı zenginleştiren) düzenlemeleri ve Emma Melvyn eşlik ediyor. Muazzam vokal düzenlemeleri ise bizzat yazarlara ait.

Ekibin henüz değinilmemiş tek üyesi 'Sevilen Kişi' Dean (Reuben Beau Davies, enerjik ve karizmatik bir performansla karşımızda). O, her yıl İngiltere'de hayatına son veren 45 yaş altı 4.500 erkekten birini temsil ediyor; zira intihar, bu yaş grubundaki bir numaralı ölüm sebebi. Tiyatro tarihi, birçoğu erkek olan ve yakın ilişkileri bulunan meşhur intihar vakalarıyla doludur. Shakespeare bu tür rollerin çoğunu yazmıştır ve o zamandan beri pek çok harika yazar onu takip etmiştir. Çoğu durumda, kendi hayatına son verenlerin eylemleri için net gerekçeleri vardır; ayrıca bir ilişkileri olsa da olmasa da duygusal karmaşaları genellikle trajik kaderleriyle bir bütün olarak resmedilir (Romeo ve Juliet veya Antonyus ve Kleopatra'yı düşünün). Ancak burada durum farklı. David Mercer'ın asileri gibi hayatiyet dolu ve canlı bir karakteri, tabutunun başında toplanmış Ayckbourn vari sıradan insanların arasına yerleştirmek oldukça güç bir çaba.

Gösteriden ayrılırken, bu materyalle ustaca bir oda müzikali inşa edilmesindeki teknik başarıdan etkilendim, ancak karakterleri bu noktaya sürükleyen nedenler konusunda biraz karanlıkta kaldım. Bu, yazarların Above the Arts'taki gösterim süreci boyunca üzerinde tekrar düşünmek isteyebilecekleri bir nokta olabilir.

Catch Me, 3 Aralık 2016 tarihine kadar sahnede.

ABOVE THE ARTS THEATRE'DA CATCH ME BİLETLERİ İÇİN TIKLAYIN