RECENSIE: Cream, Canal Café Theatre ✭✭✭

Cream Canal Café Theatre

2 juli 2017

3 Sterren

Boek Nu

De mensen aan mijn tafeltje voor dit calorierijke soufflé-programma op de vroege avond gaven aan dat ze door twee dingen in de flaptekst naar het theater waren gelokt: de belofte van iets 'hilarisch' en de term 'muzikale komedie'. Meer hoefde ze niet te weten. Ze wisten precies wat ze wilden, en ze kregen het ook. Vier doorgewinterde showbizz-talenten – Danielle Morris, Brendan Matthew, Katriona Perrett en Daniel Mack Shand – betraden het podium samen met de geweldige muzikaal leider Aron Clingham om een uurtje lang humor en warmte te brengen met een revue vol nummers uit vergeten, gedoemde of simpelweg gekraakte musicals van weleer. En het charmante jonge stel naast me was meer dan tevreden met het resultaat.

De openingsact – een kleine uitzondering op de regel – is ‘It’s A Musical’ uit het bepaald niet geflopte ‘Something Rotten’, en het is een genoegen om dat weer eens te horen. Met niet alleen regie maar ook choreografie van het ogenschijnlijk grenzeloze talent Tim McArthur, barst het nummer van de charme en zet het direct de toon voor de avond. Al snel gaan we over naar ‘I’m Ev’rybody’s Girl’ uit Kander en Ebb’s ‘Steel Pier’, vol met perfecte drievoudige rijmschema's en ondeugende amoraliteit, gevolgd door nog een pareltje: ‘Blue Crystal’ uit het eveneens geplaagde ‘The Rink’, en tot slot ‘It’s A Business’ uit de bijna volledig in vergetelheid geraakte ‘Carmen’ van datzelfde team.

Terug aan deze kant van de oceaan ontdekken we de verborgen parels uit Tom Jones’ (ja, DIE Tom Jones) partituur voor ‘Matador’, een show die waarschijnlijk bekender is om zijn poster dan om de optredens die iemand er ooit van heeft gezien: ‘The Boy From Nowhere’ heeft een prachtige tekst en een fijn geslepen melodie die onterecht wordt genegeerd. Nou ja, Michael Ball heeft het opgenomen. Je ziet dat fijnproevers weten hoe ze dit soort pareltjes in leven moeten houden; en dat geldt voor veel van het repertoire in deze show.

De komisch betoverende Hobbits’ Song uit ‘Lord of the Rings’ is – eerlijk gezegd – de parodie voorbij; een uitbundige ode aan wartaal. (En wartaal is geen officiële Hobbit-taal: het is het resultaat van de – ongetwijfeld bewuste – afgrijselijke onbeholpen woordenvloed van Matthew Warchus en Sean McKenna.) Het hart maakt een sprongetje bij het ontdekken van grote artiesten die in staat zijn tot grote zonden, en er komt – tot uw genoegen – nog meer…

Een mash-up van jukebox- of catalogusmusicals uit de jaren '80 en '90 bevat aanstekelijk materiaal uit ‘9 to 5’ (een show die perfect werkt op het podium, en ik wil bij dezen iedereen die het daar niet mee eens is tot de dood uitdagen met opgerolde programmaboekjes op de parkeerplaats), ‘Flashdance’ – dat wat twijfelachtiger is – en het werkelijk verschrikkelijke ‘Viva Forever’. Dit valt echter in het niet bij de verschrikkingen van het groteske ‘Sherlock Holmes’ uit 1989: een werkstuk van het meest platvloerse, oubollige soort show-vulling.

In diezelfde categorie blijft ‘March of the Falsettos’ de gemoederen bezighouden. ‘Four Jews in A Room, Bitching’ klinkt onaardig, maar dat is ook precies de bedoeling. En ik moet u zeggen, deze show gaat nergens heen. Sterker nog, hij komt terug. Elk moment nu. Fris je kennis van de Talmoed maar op. En verdiep je ondertussen ook even in fuga en contrapunt, want de muziek is op zijn zachtst gezegd neurotisch ‘geavanceerd’.

En dan terug naar het Verenigd Koninkrijk, naar de luxueuze liftcrash die ‘Metropolis’ heette. Was? Is? Was? Is? Het wordt momenteel nieuw leven ingeblazen in het ondernemende Ye Olde Rose and Crowne (met als vaste muzikaal leider niemand minder dan Maestro Clingham zelf, in oktober 2017: reserveren kan nu al!!). Toegegeven, de voornaamste reden om een hekel aan deze show te hebben was de verschijning van Brian Blessed in de allesoverheersende hoofdrol: ik heb het drie keer gezien, en ik kan u tot op de dag van vandaag niet vertellen wat hij geacht werd te doen, maar ik kan u wel vertellen dat hij in bijna elke scène zat. Althans, zo voelde het. Eigenlijk denk ik dat hij gewoon ‘miscast’ was: hij deed zijn best, maar het hielp niet echt. De show wordt onterecht verwaarloosd. Het heeft bijvoorbeeld een van de beste, echt de allerbeste, openingsscènes van een tweede acte die ik ooit heb gezien – vooral in de glamoureuze choreografie en kostuums in de Piccadilly-productie – maar dat alleen was helaas niet genoeg om dit overleden wezen te reanimeren. Jammer. Een lied als ‘It’s Only Love’, dat in deze revue zit, is het horen waard.

De scène waarin de boot wordt gebouwd uit ‘Moby Dick’ daarentegen niet. Het is een zwak nummer uit een show die veel beter materiaal bevat. Echter, als het doel van deze compilatie ook is om af en toe wat zout in de wonden van gesneuveld vermaak te strooien, dan prikt niets harder dan dit. Het is vreselijk.

Dat geldt niet voor de grote liefdesballade uit ‘Les parapluies de Cherbourg’. Wat? Spreekt u geen Frans? Zut alors! De show heet in het Nederlands ‘De Paraplu's van Cherbourg’. Het is een delicaat suikerwerkje, gesponnen uit de zoete melodieën van Michel Legrand, en wordt slechts overeind gehouden door Franse eigendunk. Haal het Franse element weg en het brokkelt uiteen tot onsmakelijk stof. ‘I Will Wait For You’ wordt hier tot in het extreme uitgerekt, ver voorbij het breekpunt van het publiek, en gepresenteerd als een wrede, harteloze klucht. Au. Michel, het spijt me dat ze je dit aandoen!

Dan is er ‘Out, out, out!’ uit ‘Batboy’, wat ons doet denken aan… tja, wat precies? De show is een soort satire en geniet een cultstatus die vanaf het begin het hoofddoel lijkt te zijn geweest. De show voelt alsof je vastzit in een B-film waar geen einde aan komt. Nou ja, er is een slot – een zeer excessief, bijna Jacobijns einde – en de liedjes moeten allemaal in die gruwelijke context worden gehoord. Oké: ik geef toe dat ik bevooroordeeld ben; ik houd toevallig van deze show. Vooruit, ik houd er heel veel van. Echt heel veel. Datzelfde geldt voor ‘Glitterboots’ uit het ongelooflijk rampzalige – maar eeuwig terugkerende – ‘Saucy Jack and the Space Vixens’; zo'n nummer dat, als je het eenmaal hebt gehoord door mensen als Jamie Birkett en consorten, niet meer uit je systeem te krijgen is. Het infecteert je. En we krijgen hier zelfs de originele choreografie (ik daag iedereen uit deze show zonder die pasjes te ensceneren!). Wat valt daar niet aan lief te hebben? Het is als een niet al te best dansnummer uit ‘Top of the Pops’. Is dat een misdaad?

Nou, wat dacht u van ‘Dance of the Vampires’, een show die zich nog nooit in het licht van een West End-theater heeft durven vertonen, maar die in de meeste Duits-Hongaarse landen maar blijft spelen alsof er nooit iets beters zal komen. Het nummer van Jim Steinman, ‘Total Eclipse of the Heart’, wordt blijkbaar gebruikt in deze show, maar waar? Ik kan het nergens op de lijst vinden. ‘Waarom probeer je dat überhaupt uit te zoeken?’ hoor ik u vragen… Geen woorden, behalve dan om te wijzen op de ontzettend grappige enscenering die het nummer hier krijgt, en – nee, nee, nee – marteling noch geld zullen mij verdere details ontfutselen. Ga het zelf zien. Het is het hoogtepunt van de show, het moment waarop de magie echt toeslaat! (Het zou fijn zijn als er wat meer van dit soort momenten waren in het uurtje dat we met deze charmante mensen doorbrengen, maar het is wat het is.)

O ja, en er is een coda. We sluiten af met het heerlijke, typische Cy Coleman-nummer uit ‘See-Saw’: ‘It’s Not Where You Start, It’s Where You Finish’. En ik kan het daar alleen maar roerend mee eens zijn. Ja, deze hele show – die in amper een week haastig in elkaar is gezet – zou best wat meer kunnen glanzen met wat extra repetitietijd en afwerking, maar het slot zit vol optimistische bezieling en vrolijkheid. En het is nog niet voorbij. Blijf luisteren en blijf kijken! U zult er geen spijt van krijgen.

Elke zondag tot 23 juli

BOEK TICKETS VOOR CREAM IN HET CANAL CAFE THEATRE