RECENSIE: Faustus - That Damned Woman, Lyric Hammersmith ✭✭✭✭

Mark Ludmon bespreekt Faustus: That Damned Woman in de Lyric Hammersmith, gepresenteerd door Headlong als onderdeel van een tour door het Verenigd Koninkrijk

Faustus: That Damned Woman

Lyric Hammersmith, Londen en op tournee

Vier sterren

Bekijk hier het tourschema

De Faust-mythe fascineert schrijvers al meer dan 400 jaar en vormde de inspiratie voor twee klassiekers uit het westerse theater van Christopher Marlowe en Goethe. Maar dit verhaal over een man die zijn ziel aan de duivel verkoopt in ruil voor kennis en roem, is altijd precies dat geweest: het verhaal van een man. Jocelyn Jee Esien speelde een jaar geleden Doctor Faustus in het Sam Wanamaker Playhouse, maar ondanks enkele aanpassingen bleef het de tekst van Marlowe. Chris Bush heeft nu met Faustus: That Damned Woman een vrouwelijke draai aan de mythe gegeven, om te onderzoeken hoe vrouwen hun weg vinden naar macht binnen een patriarchaal systeem.

Met een rauwe, lyrische stijl echoot en contrasteert de tekst met het originele stuk van Marlowe, maar Bush neemt het verhaal mee in spannende nieuwe richtingen. De hoofdpersoon is Johanna Faustus, een slimme jonge kruidkundige in het 17e-eeuwse Londen. Ze sluit niet alleen een pact met de duivel voor kennis, maar omdat ze vindt dat dit de minst slechte optie is voor een vrouw die de controle over haar eigen leven wil behouden. Ze verschilt enorm van het traditionele beeld van de ambitieuze dokter. Waar de gemiddelde mannelijke satanist vermoeiende Latijnse spreuken uitkraamt, boekt zij meer succes door simpelweg te roepen: "Kom tevoorschijn, waar je ook bent". Terwijl de Faustus van Marlowe zijn krachten verspilt aan grappen uithalen met pauzen en keizers, besluit Johanna de duivel te tarten door het goede te doen. Ze is vastbesloten de wereld te veranderen door ziekte en dood aan te pakken.

Jodie McNee is magistraal als Johanna, vastberaden dat "geen man over mij zal heersen" - zelfs de duivel niet. Ze degradeert Satans rechterhand, Mephistopheles, tot weinig meer dan haar assistent terwijl ze op een fysieke en persoonlijke reis gaat om het potentieel van de vrouw te doorgronden. Danny Lee Wynter is heerlijk dandy-achtig als haar duivelse metgezel en maakt deel uit van een sterke ensemblecast die meerdere rollen vertolkt.

Onder regie van Caroline Byrne, met bewegingsregie van Shelley Maxwell, is de voorstelling levendig en boeiend. Humor wordt afgewisseld met een duistere, onheilspellende toon, versterkt door het broeierige geluidsontwerp en de muziek van Giles Thomas. Het overkoepelende decor van Ana Inés Jabares-Pita vormt een visueel indrukwekkend achtergrond voor het verhaal - een canvas voor het veranderlijke lichtplan van Richard Howell en het video-ontwerp van Ian William Galloway, terwijl Johanna aan haar magische reizen begint. Het resultaat is een vermakelijk en helder stuk storytelling dat geen hapklare oplossingen biedt, maar bruist van ideeën en speculatie.

Faustus: That Damned Woman is tot 22 februari 2020 te zien in de Lyric Hammersmith en gaat daarna op tournee in samenwerking met Headlong.

Foto's: Manuel Harlan