RECENSIE: Grief Is The Thing With Feathers, Barbican Theatre ✭✭✭

Paul T Davies recenseert Grief Is The Thing With Feathers met Cillian Murphy, nu te zien in het Barbican Theatre.

Cillian Murphy in Grief Is The Thing With Feathers. Foto: Colm Hogan Grief is the Thing With Feathers.

Barbican Theatre

28 maart 2019

3 Sterren

Boek Tickets

De korte, prachtige en krachtige roman van Max Porter is een boek dat aanvoelt als een blauwe plek. Een Ted Hughes-kenner moet voor zijn twee zonen zorgen na het overlijden van zijn vrouw. Crow trekt bij hem in: een antagonist, zorgzaam, oppassend en koesterend, die niet zal vertrekken voordat hij daartoe wordt opgeroepen en de weg naar herstel is ingezet. Het is geen verrassing dat Porters boek de International Dylan Thomas Prize won; het is prachtig poëtisch, een krachtige overdenking over rouw die mij hielp bij mijn eigen verlies. Ik kwam dan ook naar de productie van Enda Walsh met hoge verwachtingen, met als belangrijkste vraag: hoe vertaal je zo'n boek naar het toneel?

Grief Is The Thing With Feathers. Foto: Colm Hogan

Eén aspect is zeer letterlijk: de tekst van Porter wordt geëtst, gekrabbeld, getypt en op het decor geprojecteerd, waardoor we zijn woorden en structuur kunnen bewonderen en ons laten meevoeren door de klassieke stadia van rouw. Het fragmentarische karakter zorgt echter voor een gevoel van afstand, en op sommige momenten probeert de productie te veel 'in your face' te zijn om toegankelijk te blijven. Desondanks levert Cillian Murphy een uitmuntende prestatie als de Vader en als Crow; zijn stembeheersing is perfect wanneer hij voor Crow een deftig geluid aanneemt, en het verdriet van de vader wordt prachtig vertolkt. De overrompeling door rouw wordt verbeeld via een megafoon met luide, dreunende muziek; de metafoor van overmand worden door verdriet is effectief neergezet. Toch duwden deze scènes me weg van het kernverhaal – te veel stroboscoopeffecten – en hier slaagt het boek, waarbij je de bladzijden in je eigen tempo omslaat, beter dan de toneelversie. Hoewel elke scène getuigt van wonderbaarlijke vindingrijkheid (de 'Last Jedi'-look van de vader aan het begin, zakken friet die uit de lucht vallen om zijn jongens te voeden), voelt elke scène te losstaand van de vorige. Murphy's fysiek is subliem; hij is als een kraai, pronkend met zijn klauwen en veren, en blijft de volle 90 minuten mateloos boeiend om naar te kijken.

Cillian Murphy in Grief Is The Thing With Feathers. Foto: Colm Hogan

We raken ook het verhaal van de jongens een beetje kwijt, op de persavond gespeeld door David Evans en Leo Hart. Beiden speelden prachtig met mooie symbolische wendingen, zoals hun verschijning in 'volwassen' kleding tegen het einde om te vertellen over hun herstel. De productie komt pas echt tot zijn recht in de fasen van herstel, wanneer we de moeder in homevideo's zien, wanneer de vader eindelijk over de dood kan praten, en het beeld- en geluidsontwerp teder wordt.

Misschien omdat het lezen en interpreteren van een roman zo'n privé-ervaring is, en rouw dat hoofdzakelijk ook is, zal de roman altijd de belangrijkste bestemming blijven voor iedereen die dit verhaal wil ervaren. Al met al is deze bewerking niet vlekkeloos, maar wel ambitieus, en valt er veel te bewonderen in deze gedurfde interpretatie.

Te zien tot 13 april 2019

BOEK TICKETS VOOR GRIEF IS THE THING WITH FEATHERS