ELEŞTİRİ: Grief Is The Thing With Feathers, Barbican Theatre ✭✭✭

Paul T Davies, Barbican Theatre’da sahnelenen ve Cillian Murphy’nin başrolünde yer aldığı Grief Is The Thing With Feathers oyununu değerlendiriyor.

Grief Is The Thing With Feathers oyununda Cillian Murphy. Fotoğraf: Colm Hogan Grief is the Thing With Feathers.

Barbican Theatre

28 Mart 2019

3 Yıldız

Bilet Al

Max Porter’ın kısa, etkileyici ve sarsıcı romanı, okurda derin izler bırakan bir eser. Bir Ted Hughes uzmanı, eşinin ölümünün ardından iki oğluna bakmak zorundadır. Evlerine ise hem bir hasım hem de şefkatli bir çocuk bakıcısı olan Karga yerleşir; Karga, çağrılana kadar ve iyileşme süreci başlayana kadar gitmeyecektir. Porter’ın kitabının Uluslararası Dylan Thomas Ödülü’nü kazanması şaşırtıcı değil; zira eser, yas üzerine yazılmış harika bir şiirselliğe sahip ve benim de yas sürecimde bana güç veren bir eser oldu. Bu nedenle, Enda Walsh’un sahne uyarlamasına büyük beklentilerle geldim; en merak ettiğim nokta ise böyle bir kitabın sahneye nasıl aktarılacağıydı.

Grief Is The Thing With Feathers. Fotoğraf: Colm Hogan

Oyunun bir yönü oldukça sadık bir yaklaşımla ele alınmış; Porter’ın metni dekor üzerine kazınarak, yazılarak ve yansıtılarak kelimelerin ve yapının büyüsüne kapılmamıza, yasın klasik aşamalarından geçmemize olanak tanıyor. Ancak eserin parçalı yapısı yer yer kopukluklara neden oluyor ve yapım bazı sahnelerde fazla "agresif" kalarak izleyiciyle bağ kurmayı zorlaştırıyor. Yine de Cillian Murphy, hem Baba hem de Karga rollerinde mükemmel bir performans sergiliyor; Karga için kullandığı beyefendi tınılı ses tonu ve Baba’nın kederini yansıtma biçimi ustalıkla işlenmiş. Yasın hücum edişi bir megafon aracılığıyla, gürültülü ve sarsıcı müziklerle aktarılırken, insanın keder altında ezilme metaforu etkili bir şekilde kurulmuş. Fakat yoğun strobox ışık kullanımı ve diğer efektler beni hikayenin merkezinden biraz uzaklaştırdı; bu noktada kitabı kendi hızınızda okumanın, sahne versiyonundan daha başarılı olduğunu hissettim. Her sahnede harika buluşlar olsa da (Baba’nın başlangıçtaki Son Jedi görünümü, çocukları beslemek için gökten düşen patates kızartması paketleri gibi), sahneler arasındaki geçişler birbirinden kopuk hissettiriyor. Murphy'nin fiziksel performansı ise muazzam; pençelerini ve tüylerini sergileyen bir karga edasıyla 90 dakika boyunca izleyiciyi kendine hayran bırakıyor.

Grief Is The Thing With Feathers oyununda Cillian Murphy. Fotoğraf: Colm Hogan

Prömiyer gecesinde David Evans ve Leo Hart tarafından başarıyla canlandırılan çocukların hikayesi ise sahnede biraz geri planda kalmış. Yine de, iyileşme sürecini anlatmak için sonlara doğru yetişkin kıyafetleriyle görünmeleri gibi hoş detaylar mevcut. Oyunun asıl parladığı anlar ise iyileşme evreleri; Anneyi ev videolarında gördüğümüz, Babanın nihayet ölüm hakkında konuşabildiği sahnelerdeki projeksiyon ve ses tasarımı oldukça naif ve dokunaklı.

Belki de bir romanı okumak ve yorumlamak çok kişisel bir deneyim olduğu ve yas süreci de temelde mahrem yaşandığı için, bu hikayeyi deneyimlemek isteyenler için asıl adres her zaman kitabın kendisi olacaktır. Genel olarak bu uyarlama kusurlu olsa da iddialı; cesur yorumunda takdir edilecek pek çok yan barındırıyor.

13 Nisan 2019'a kadar

GRIEF IS THE THING WITH FEATHERS İÇİN BİLET ALIN