RECENSIE: Hadestown, National Theatre ✭✭✭✭

Matthew Lunn recenseert Hadestown, een nieuwe musical van Anais Mitchell die momenteel te zien is in het National Theatre.

André De Shields en het gezelschap van Hadestown. Foto: Helen Maybanks Hadestown

The National Theatre (Olivier)

14 november 2018

4 Sterren

Boek Nu

Toen Anais Mitchell het conceptalbum schreef dat de inspiratie vormde voor deze musical, zag de wereld er hoopvoller uit. Obama was iets meer dan een jaar president en had de afstraffing van zijn eerste tussentijdse verkiezingen nog niet te verduren gekregen. De grote ommekeer in de Amerikaanse politiek stond nog in de kinderschoenen, en Mitchells weergave van een gladgelikte despoot die "machtige deals" sluit, "de industrie weer laat draaien" en een muur bouwt om de vrijheid van zijn volk te waarborgen, is buitengewoon visionair. Mythen zijn krachtig omdat ze ons tijdloze verhalen vertellen, en deze musical verkent de schoonheid en melancholie die ten grondslag liggen aan onze diepste dromen en angsten.

Eva Noblezada (Eurydice) en Reeve Carney (Orpheus) in Hadestown. Foto: Helen Maybanks Hadestown verplaatst de mythe van Orpheus en Eurydice naar een achtergestelde moderne samenleving, een eeuwige winter waar banen en voedsel schaars zijn. Eurydice (Eva Noblezada) en Orpheus (Reeve Carney) worden verliefd, waarbij zijn optimisme en prachtige muziek verlichting bieden tegen de kou. De lente keert terug wanneer Persephone (Amber Gray) verschijnt, en de geliefden weten zeker dat hun zorgen voorbij zijn. Maar wanneer Persephone’s echtgenoot Hades (Patrick Page) haar terugroept naar Hadestown – een ondergrondse fabriek die voedsel en onderdak belooft aan alle arbeiders – keert de winter genadeloos terug. Eurydice begint de hoop te verliezen en wanneer ze wordt benaderd door een verleidelijke vreemdeling, beseft ze dat liefde alleen haar niet kan voeden. Ze neemt een enkele reis naar Hadestown. Wanneer Orpheus van haar besluit hoort, is hij radeloos, maar de mysterieuze Hermes (André De Shields) vertelt hem over een gevaarlijke sluiproute naar de fabriek, waarna hij besluit haar te gaan redden.

Patrick Page (Hades) and Amber Gray (Persephone) in Hadestown. Foto: Helen Maybanks Op zijn best is Hadestown werkelijk subliem. ‘Way Down Hadestown’ – een jazzy, energieke uitvoering die de fabriek uit de titel aan het publiek introduceert – is adembenemend en een hoogtepunt van de voortreffelijke choreografie van David Neumann. De teksten zijn consequent indrukwekkend en soms prachtig poëtisch. Ik kan niet genoeg lof uitspreken voor de overpeinzingen van Hades in ‘His Kiss, The Riot’, waar zijn angst voor Orpheus' "wolfskers-kus" omslaat in het besef dat niets een man zo moedig maakt als de glimlach van een vrouw en een hand om vast te houden, maar dat wanneer hij alleen is, de twijfel toeslaat.

Het gezelschap van Hadestown. Foto: Helen Maybanks

Ook de acteerprestaties zijn fantastisch. Page en Gray spelen Hades en Persephone al twee jaar en geven hun buitenaardse personages een natuurlijkheid die de allegorie van de musical versterkt. Hoewel hun relatie niet uitgebreid wordt uitgediept, biedt de subtiele wijze waarop zij fungeren als tegenpolen van Orpheus en Eurydice een fascinerend inzicht in hoe we worden verheven door liefde en aangetast door hebzucht. De melodieuze ultra-bas van Page, die doet denken aan de latere Leonard Cohen, is zowel angstaanjagend als betoverend en straalt pure macht uit. Noblezada’s Eurydice is prachtig gedoseerd; haar krachtige en weemoedige stem brengt haar passie en innerlijke strijd moeiteloos over. Carney is een bijzonder overtuigende Orpheus; zijn zuivere hart straalt door in een personage dat in minder goede handen misschien egocentrisch had geleken, terwijl De Shields een stijlvolle en charismatische verteller is.

Patrick Page, Amber Gray en Reeve Carney in Hadestown. Foto: Helen Maybanks Hadestown heeft een paar kleine tekortkomingen waardoor het net geen meesterwerk is. Orpheus is wat mager geschreven en daardoor minder menselijk dan Eurydice; zijn goddelijke beslommeringen passen niet altijd even goed bij de 'Grote Depressie'-esthetiek die het gedrag van zijn geliefde stuurt. De musical lijkt bovendien te twijfelen of Hadestown een letterlijke of figuurlijke hel is. De zin van Hermes dat Eurydice honger had maar nu dood is voor de wereld, lijkt in tegenspraak met een eerdere beschrijving dat ze zich "zes voet onder de grond" bevond. Hoewel de musical vaak uitblinkt in wereldopbouw – zoals te zien in de levendigheid die volgt op de terugkeer van Persephone naar de oppervlakte – worden de verschrikkingen van de fabriek niet volledig gedefinieerd, waardoor de muziek te veel gaten moet dichtlopen. Hoewel het ensemble opmerkelijk was door hun energie en veelzijdigheid, hadden ze wellicht nog indrukwekkender kunnen zijn met een grotere bezetting, om het lijden van de arbeiders te vergroten en de onverwoestbare bureaucratie die zo prachtig wordt bezongen, echt tot leven te wekken. Deze inconsistenties vormen echter geen obstakel voor het plezier. Wat goed is aan deze musical is zo overweldigend triomfantelijk dat je de zaal ongetwijfeld met een lichter gemoed verlaat. Hadestown heeft de potentie om iets werkelijk unieks te zijn.

BOEK NU JE TICKETS VOOR HADESTOWN