RECENSIE: How To Be A Kid, Orange Tree Theatre ✭✭✭✭

Sophie Adnitt recenseert Sarah McDonald-Hughes' toneelstuk How To Be A Kid in het Orange Tree Theatre

Katie Elin-Salt en Sally Messham in How To Be A Kid. Foto: Jonathan Keenan How To Be A Kid

Orange Tree Theatre

Vier sterren

Boek Nu De marketingtekst voor How To Be A Kid in het Orange Tree Theatre is naar mijn mening een beetje misleidend. Er staat beschreven hoe de twaalfjarige Molly kookt, afwast en haar broertje Joe klaarmaakt voor school, dus ik ging ervan uit dat het over de wereld van een jonge mantelzorger zou gaan. Gezien de adviesleeftijd van 7 tot 11 jaar zou dit op een toegankelijke manier worden gebracht voor kinderen die niet met zo'n rol bekend zijn. Dat klonk veelbelovend. Bij het zien van de eigenlijke voorstelling blijkt deze coproductie van Paines Plough en Theatr Clwyd echter vrij anders in elkaar te steken.

Voor de volwassenen in de zaal is het aangrijpend om de volledige situatie te begrijpen; na een sterfgeval in de familie krijgt de moeder van Molly en de zesjarige Joe last van iets wat nooit expliciet benoemd wordt, maar verdacht veel weg heeft van een depressie. Molly neemt onofficieel de rol van surrogaatouder op zich, maar na een ongeluk thuis wordt ze in een pleeggezin geplaatst. We ontmoeten Molly vijf weken later, wanneer ze zich voorbereidt om weer naar huis te gaan en haar nieuwe hartsvriendin Taylor achter te laten. We zien dat Molly veel van haar uiterlijke moed put uit haar bijnaam Supergirl. Supergirl kan alles – tot ze plotseling tegen iets aanloopt dat zelfs haar superkrachten niet kunnen oplossen.

Katie Elin-Salt en Sally Messham in How To Be A Kid. Foto: Brian Roberts

Het eigenzinnige script van Sarah McDonald-Hughes behandelt een scala aan thema's, zoals rouw, mentale gezondheid en verantwoordelijkheid – pittige kost, maar het wordt kalm en empathisch gebracht zonder betuttelend te zijn. Er zit een dubbele gelaagdheid in de relevantie: zaken als de dood worden voorzichtig uitgelegd aan Molly en Joe (en de kinderen in de zaal), terwijl de volwassenen, die de puzzelstukjes sneller in elkaar leggen, meevoelen met de uitdaging van de uitlegger.

Met geluid van Dominic Kennedy en belichting van Peter Small wordt het ontbreken van een decor uitstekend opgevangen. Uitbarstingen van popmuziek en gekleurde lichten markeren de vrolijke speelmomenten van Molly en Taylor, en Molly's vluchten in haar eigen fantasie wereld. De verschillende looproutes door de zaal van het Orange Tree worden komisch benut, waarbij met name actrice Sally Messham van plek naar plek sjeest en daarbij express te laat op haar post lijkt te komen. Met een speelduur van 50 minuten is het de ideale lengte voor een eerste kennismaking met theater voor het jonge publiek. De soundtrack vooraf, met nummers van One Direction en Little Mix, zorgt vanaf het begin voor enthousiast gefluister van herkenning bij de aanwezige kinderen. De regie van James Grieve is energiek genoeg om zelfs de meest afgeleide kijker erbij te houden, zeker wanneer Joe zijn favoriete dino's nadoet.

Sally Messham, Katie Elin-Salt en Hasan Dixon in How To Be A Kid. Foto: Jonathan Keenan

Met een kleine cast van drie blijft alleen Katie Elin-Salt gedurende het hele stuk hetzelfde personage, Molly. Hasan Dixon wisselt tussen rollen, maar speelt het grootste deel van de show Molly's 'enorm, enorm irritante' broertje Joe, waarbij hij op een grappig amicale manier contact maakt met mensen in het publiek. Maar het absolute hoogtepunt van de cast is Sally Messham als Ma/Oma/Taylor/eigenlijk iedereen verder. Met een breed scala aan accenten en subtiele houdingsveranderingen is Messham een sensationeel veelzijdige actrice.

Dit wisselen van personages is echter niet geheel zonder problemen – zowel Messham als Dixon houden de hele tijd dezelfde kostuums aan, waardoor het onderscheid tussen de personages soms wat verwarrend kan zijn voor het jongere publiek. Toen Messham als Taylor vertrok en direct daarna terugkwam als Ma, hoorde ik een klein meisje in mijn vak hoorbaar haar verwarring uiten. Sommige grappige tekstregels vallen een beetje dood met weinig reactie tot gevolg, en Molly's doorlopende vertelstroom wordt op den duur soms wat vermoeiend.

Maar over het geheel genomen is het een goed afgestemd stuk; er worden serieuze zaken behandeld, maar het bewustzijn bij het jonge publiek wordt vergroot op een manier die niet beangstigend of beledigend voor hun intelligentie is. Als middel om gesprekken op gang te brengen, en als een degelijk vermakelijk stuk theater, is How To Be A Kid een hoogwaardige, hartverwarmende en verrassend complexe productie.

BOEK TICKETS VOOR HOW TO BE A KID IN HET ORANGE TREE THEATRE

Meld je aan voor onze mailinglijst voor nieuws over prachtig theater.