RECENSIE: Insignificance, Arcola Theatre ✭✭✭✭

Simon Rouse en Alice Bailey in Insignificance. Foto: Alex Brenner Insignificance

Arcola Theatre

23 oktober 2017

4 Sterren

Boek Nu

Het toneelstuk van Terry Johnson, dat in 1982 voor het eerst in het Royal Court te zien was, vindt zijn oorsprong in het feit dat de toneelschrijver las dat er na de dood van Marilyn Monroe een gesigneerde foto van Albert Einstein in haar bezittingen werd gevonden. Zijn briljant bedachte script plaatst Einstein in een hotelkamer in New York, slechts enkele blokken verwijderd van de plek waar Monroe de beruchte scène met de witte jurk filmt voor The Seven Year Itch. Einstein wordt door Joe McCarthy onder druk gezet om voor de House Un-American Activities Committee te verschijnen, en een jaloerse Joe DiMaggio komt langs, woedend nadat hij getuige was van de opnames en de starende menigte. Niemand wordt echter direct bij naam genoemd; ze zijn De Actrice, De Professor, De Senator en De Honkballer. Hiermee onderzoekt het stuk identiteit, roem en imago. Niemand is wie ze voor de buitenwereld lijken, behalve misschien De Senator.

Alice Bailey-Johnson, Tom Mannion en Simon Rouse in Insignificance

De regie van David Mercatali komt in het begin wat traag op gang; het duurt even voordat de productie gesetteld is en de acteurs de ruimte nemen om met de tekst te spelen. Als De Senator kwam Tom Mannion aanvankelijk nerveus over, waarbij hij de gluiperigheid en gepassioneerde felheid miste die we zouden verwachten. Zijn terugkeer in de tweede akte brengt dit aspect echter echt naar voren, en zijn razernij komt beter tot zijn recht zodra hij de vrije hand krijgt. Als De Professor is Simon Rouse uitmuntend; een prachtige vertolking van kalmte en verwarring, schijnbaar zowel verrast als onverstoorbaar door de bezoekers en gebeurtenissen in zijn hotelkamer, terwijl hij tevergeefs probeert de vorm van de ruimte te doorgronden. Alice Bailey Johnson groeit in haar rol als De Actrice; ze is absoluut geen dom blondje wanneer ze de relativiteitstheorie aan de professor uitlegt (en het nog bij het rechte eind heeft ook), al blijft ze onzeker over het onzekerheidsbeginsel van Heisenberg — een van de vele sterke grappen die het stuk larderen. Hoewel iedereen haar erop wijst dat zij ‘háár’ is, had Johnson een sterker onderscheid kunnen maken tussen de ‘zij’ van het witte doek en haar publieke persoonlijkheid, vooral in haar stemgebruik, maar ze ving perfect de fragiele schoonheid en tragiek van Monroe. Oliver Hembrough weerspiegelt die tragiek eveneens in een grappige maar ontroerende vertolking van De Honkballer, de werkelijke domoor in de kamer, die zijn roem meet aan het aantal honkbalplaatjes dat hij vindt in de pakjes kauwgom die hij verslindt. Het verlangen van het stel naar een kind, het feit dat een klap van De Senator een miskraam veroorzaakt bij De Actrice, en de uiteenvalling van hun huwelijk, is prachtig uitgewerkt.

Alice Bailey-Johnson en Oliver Hembrough in Insignificance~

Vijfendertig jaar later schittert Johnsons stuk nog steeds door zijn gevatheid, intelligentie en woordspelingen. Er zit een geweldige grap in over een kat waar De Professor ‘op past voor een vriend’, en wanneer hij door De Senator wordt geconfronteerd, weigert hij documenten te ondertekenen ‘omdat het mijn naam is’. Hij onthult vervolgens dat hij dit een paar avonden eerder in een toneelstuk hoorde, geeft het programmaboekje aan De Actrice en adviseert haar om naar The Crucible te gaan. (Geschreven door Monroe’s volgende echtgenoot, Arthur Miller.) Hoewel het niet helemáál de productie is die het stuk verdient, valt er genoeg te genieten van een avond die gedurende de speelperiode ongetwijfeld aan vaart zal winnen.

BOEK TICKETS VOOR INSIGNIFICANCE IN HET ARCOLA THEATRE