RECENSIE: Joseph And The Amazing Technicolor Dreamcoat, London Palladium ✭✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert de revival van Andrew Lloyd Webber en Tim Rice's Joseph And The Amazing Technicolor Dreamcoat, die momenteel te zien is in het London Palladium.

Jac Yarrow en de Joseph-cast in Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat in het London Palladium

11 juli 2019

5 Sterren

Boek Tickets

Vijftig jaar nadat het de indrukwekkende carrières van Andrew Lloyd Webber en Tim Rice lanceerde, is dit een show die een bijzondere plek heeft veroverd in de harten van het Britse publiek.  Een beter bewijs daarvoor was gisteravond niet denkbaar: de sfeer buiten het vlaggenschip van de Britse theaterwereld grensde aan pure aanbidding.  Argyll Street stond van begin tot eind vol met enthousiaste theaterliefhebbers en celebrity-spotters toen we arriveerden voor de première van deze gloednieuwe productie van een eeuwige favoriet. Al voordat we het theater binnenstapten, was de opwinding voelbaar.

Jac Yarrow en Sheridan Smith met de Joseph-cast. Foto: Tristram Kenton

Maar niets had ons kunnen voorbereiden op wat we daadwerkelijk voorgeschoteld kregen.  Regisseur Laurence Connor, die al vele langlopende shows in Londen en New York heeft opgefrist, heeft hier meer gedaan dan alleen dat: hij heeft deze folk-pop-opera volledig herontdekt. Het is complex, slim, meeslepend en prachtig.  Connor heeft in het bijbelverhaal van Jakob en zijn twaalf zonen – de aanbeden lieveling uit de titel en de elf 'ook-aanwezigen' – een briljant geconstrueerde en gevoelige verkenning van karakter en lot gevonden.  De partituur, in de energieke handen van John Rigby, met fenomenale dansarrangementen van Sam Davis en levendige orkestraties van John Cameron, is veel meer dan een reeks pastiches rondom de hit 'Any Dream Will Do'.  Het is een wereld op zich.  Lloyd Webbers talent voor melodie en zijn nog sterkere gevoel voor theater zijn sterker dan ooit, en de teksten van Rice zijn meesterwerken van helderheid, humor en variatie.  Dit is niet zomaar een show voor kinderen, of een interessant vroeg werk van een schrijversduo dat later grotere dingen zou maken.  Dit is een van hun absolute toppers.

Sheridan Smith en de Joseph-cast. Foto: Tristram Kenton

Om deze visie te realiseren, heeft ontwerper Morgan Large (die de afgelopen jaren naam heeft gemaakt met steeds ambitieuzere projecten) zijn visuele genialiteit losgelaten op het enorme podium van het Palladium.  Hij doet dat met een intellectuele scherpte, zwier en gevoel voor plezier die al je zintuigen prikkelen, terwijl het – zelfs op de meest weelderige momenten – zo eenvoudig en onschuldig mogelijk blijft.  Daartoe gebruikt hij de kegel, bol en driehoek van Cézanne, samen met de nodige blokken, om harmonische eenheid te geven aan de drie werelden van het verhaal: die van de Verteller, Kanaän en Egypte.

Sheridan Smith trapt de boel af, ontspannen in eigentijdse streetwear met een bos blonde krullen aan één kant (Richard Mawbey verzorgt de pruiken, haar en make-up). Ze is een genot in deze rol.  Ze oogt en klinkt oprecht gelukkig: haar perfect getimede geflirt met het publiek is gewiekst en intiem, en ze heeft een magische klik met de voortreffelijke kinderen in de cast.  Haar stem is in topvorm.  Haar openingsnummer zet direct de toon en introduceert de veelzijdige choreografie van de Amerikaanse Joann M. Hunter, die meegroeit met elke wending in het plot, perfect aansluit bij de opzwepende muziek en knipoogt naar alles van Michael Kidd tot popvideo's.

Sheridan Smith, Jason Donovan, Jac Yarrow en de Joseph-cast. Foto: Tristram Kenton

De grote verrassing is echter nieuwkomer Jac Yarrow, die – ongelooflijk maar waar – hier zijn professionele podiumdebuut maakt in de hoofdrol van een grote West End-revival.  Dat is de droom.  Precies die kwaliteit van oprecht idealisme doordringt elk woord en gebaar tijdens zijn reis.  Gaandeweg behaalt hij memorabele overwinningen, in het bijzonder de gevangenis-aria 'Close Every Door', een nummer dat hem een staande ovatie opleverde.

Het ensemble om hem heen is eveneens elektriserend en meeslepend als verhalenvertellers.  De enige zwakke schakel in de ketting verschijnt helaas in de tweede akte met de langverwachte opkomst van een andere grote naam: voormalig Joseph en internationale ster Jason Donovan.  Hij ziet er fysiek nog steeds indrukwekkend uit en zijn vertolking van de farao als 'The King' Elvis Presley beweegt goed.  Het enige probleem is zijn stem.  In tegenstelling tot de kristalheldere articulatie van de rest van de cast – inclusief de brutale jonge acteur die Potifar speelt – kon ik Donovan eerlijk gezegd nauwelijks verstaan.  Bij een show die zo bekend is als deze is dat misschien geen ramp, maar voor wie het verhaal minder vers in het geheugen heeft, is het een gemis.

De Joseph-cast. Foto: Tristram Kenton

Afgezien daarvan valt er niets op de show aan te merken.  Het 14-koppige orkest speelt sensationeel – de strakke, volle kopersectie blijft je bij, en de althobo-solo's van Huw Clement Evans zijn om bij weg te dromen.  Het geluidsontwerp van Gareth Owen is nagenoeg vlekkeloos.  Ook het lichtplan van Ben Cracknell is hemels en combineert glitter en glamour met artistieke diepgang.  In dit theaterseizoen ga je geen betere visie op het paradijs vinden.

BOEK TICKETS VOOR JOSEPH AND THE AMAZING TECHNICOLOR DREAMCOAT IN HET LONDON PALLADIUM