RECENSIE: La Poule Plombée, Live At Zedel ✭✭✭✭

La Poule Plombee

Live At Zedel

19 februari 2017

4 sterren

Boek Tickets

De verrukkelijke cabaretvoorstelling over ‘De geplukte duif’ is een bedrieglijk lichte creatie van een paar eersteklas componisten/schrijvers: MD Michael Roulston en actrice-zangeres Sarah-Louise Young.  De kracht van hun werk zit hem vooral in de buitengewoon goed gemaakte en levendig gerealiseerde parodie-chansons. De stijlen variëren van de jaren 1890 tot de jaren 1960, uitgevoerd met een minutieuze zorg en ‘authenticiteit’ door de veelzijdige diva, begeleid met een verfijnde verve door de gevatte pianist.  Michael Roulston tekent als schrijversteam voornamelijk voor de muziek en Sarah-Louise Young voor de teksten, maar de algemene artistieke verantwoordelijkheid is gedeeld.

Tijdens een recente reeks optredens in de chique Café Zedel in Piccadilly, overrompelde het duo iedereen met hun verpletterend overtuigende en prachtige hommages aan generaties Franse chansonniers.  Vanaf haar eerste opkomst — met een verstarde, stalen blik, een klein zwart jurkje (met veren) en een groot keukenmes in haar hand — was het duidelijk: dit is een personage dat potentieel ‘moeilijk’ en ‘uitdagend’ is, en zeer waarschijnlijk nog een stuk erger ook.  Zij het zo.  We bereidden ons voor op iets traumatisch.  Toch was wat we kregen ‘My Voice’: een prachtig lijflied dat het personage en haar eigendunk vakkundig neerzet, maar nog niet echt hint naar het gevaar.  Desalniettemin werd vastgesteld dat we hier waren om eer te betuigen aan de stem die ‘...schepen waarschuwt voor de mist. / Als ik een hoge noot zing, verlam ik de honden.’  Dit soort grappen, gecombineerd met geraffineerd toneelspel, zijn fantastisch.  Maar waar diende dat mes voor?

‘Some men just don’t translate’ was ook zo'n slimme opsomming waarbij de rijmen met natuurlijk gemak en humor vielen, theatraal versterkt door de stilistisch perfecte mimiek.  ‘Surrender’ was interactiever met de zaal, en ‘That night, that wonderful night’ werd een komisch duet voor beide artiesten. Hierbij bleven de grappen sofistisched en beschaafd, waarbij haar waanbeelden over glamour werden afgewisseld met zijn realistische kijk op de naakte feiten.  Wederom was het allemaal vrij licht en charmant, en mijlenver verwijderd van de mogelijk moordlustige harpij die ons eerst werd getoond.

De couture kreeg een eigen nummer, een aangename kleine wals, en daarna had Roulston een komisch moment in de stijl van Vic Reeves: dit was goed gedaan, maar het balanceren van de twee rollen is een delicate zaak.  ‘Look At You’ was een prachtige beguine, gevolgd door een slim verhalend lied, ‘Every Wednesday Afternoon’, misschien wel hetgeen wat deze avond het dichtst bij een parodie op het ‘chanson réaliste’ kwam.  Daarna volgde het magnifieke ‘Baggages’, dat een slimme metafoor voor het leven bood in een verhaal over verloren bagage, inclusief een elegante Brel-pastiche in de herhaalde ‘carrousel’-motieven in zowel de muziek als de tekst.

Foto: Clive Holland

Er was sprake van enige ‘publieksparticipatie’, voortgekomen uit ‘publieksmanipulatie’.  Elke fase hiervan leek voort te komen uit een ander aspect van de obsessies van het hoofdpersonage. Hoewel elk onderdeel op zich vermakelijk genoeg was, voelde het niet altijd alsof al het materiaal noodzakelijkerwijs op hetzelfde moment op hetzelfde podium thuishoorde.  Hoewel ik geen directe vergelijkingen wil maken, kan ik wel een paar – niet veel – nachtclubacts bedenken die erin slagen een volledige, samenhangende biografie te spinnen uit hun verschillende nummers en acts.  Wanneer de liedjes zo goed zijn als deze, wil je als enthousiast publiek dat het overkoepelende concept net zo robuust is.

Een vroege tirade tegen Piaf introduceerde echter een licht zure, bittere smaak van wrok in het personage waarop we net verliefd waren geworden.  En die licht afstotelijke scherpte bleef de hele avond voelbaar, op een manier die regelmatig afbreuk deed aan de warmte en schoonheid van de muzikale vertolkingen.  Hoewel dit een soort campy, kitscherige spanning creëerde, zorgde het ook voor een inconsistentie in de karakterisering die het vermogen van het publiek aantast om zich volledig aan de act over te geven.

De show zit vol krachtige emotionele communicatie, maar heeft misschien behoefte aan een duidelijker centraal focuspunt. De bijfiguren zouden dat centrale beeld meer moeten versterken, in plaats van ons mee te nemen op zijpaden.  Het nummer ‘Thin Skin’, in de stijl van Michel Legrand, blonk uit als een geweldig lied op zich, dat gemakkelijk op eigen benen kan staan.  Tegen de tijd dat de reprise van het titelnummer terugkeerde als ‘Your Voice’ en ons naar de finale van ‘Encore!’ leidde, waren we klaar om het cabaret te verlaten met een warm gevoel in ons hart, en een exemplaar van de CD in onze zakken.

Laatste voorstelling 5 maart 2017

RESERVEER TICKETS VOOR LA POULE PLOMBEE