Sinds 1999

Betrouwbaar nieuws & recensies

26

jaar

het beste van het Britse theater

Officiële tickets

Kies je zitplaatsen

Sinds 1999

Betrouwbaar nieuws & recensies

26

jaar

het beste van het Britse theater

Officiële tickets

Kies je zitplaatsen

  • Sinds 1999

    Betrouwbaar nieuws & recensies

  • 26

    jaar

    het beste van het Britse theater

  • Officiële tickets

  • Kies je zitplaatsen

NIEUWS

RECENSIE: Mad House, Ambassadors Theatre Londen ✭✭✭✭✭

Gepubliceerd op

Door

pauldavies

Share

Paul T Davies recenseert Theresa Rebecks Mad House met Bill Pullman en David Harbour in de hoofdrol in het Ambassadors Theatre in Londen.

David Harbour, Bill Pullman en Akiya Henry. Foto: Marc Brenner Mad House

Ambassadors Theatre, Londen.

24 juni 2022

5 sterren

De gebroken familie die terugkeert naar het ouderlijk huis wanneer de patriarch op sterven ligt, is al eeuwenlang een vruchtbare bodem voor drama. Het stuk van Theresa Rebeck sluit aan bij een rijke traditie met werk van Miller en Tracy Letts en doet, in de directe provocaties tussen de hoofdpersonages, denken aan de venijnige claustrofobie uit het vroege werk van Martin McDonagh. Michael, na zijn ontslag uit de lokale psychiatrische inrichting (het 'gekkenhuis'), zorgt voor zijn vader Daniel—een man op wiens dood iedereen wacht en die er, laten we zeggen, nogal ongezouten, politiek incorrecte overtuigingen op nahoudt. Palliatief verpleegkundige Lillian wordt ingeschakeld om voor Daniel te zorgen, waarna broer Nedward en zus Pam ten tonele verschijnen. Hun interesse gaat uitsluitend uit naar het vastgoed van hun vader en hun erfenis. Voeg daar een paar prostituees aan toe voor een geïmproviseerd feestje en geheimen die uit het verleden naar boven komen, en we wanen ons op bekend terrein in de eerste helft—natuurlijk ook als metafoor voor het huidige Amerika. Maar Rebecks dialogen, de voortreffelijke plotopbouw en een cast die zichtbaar geniet van hun rollen, zorgen voor een magistrale tweede akte die tot het beste behoort wat er momenteel op West End te zien is.

Stephen Wright, David Harbour en Sinead Matthews in Mad House. Foto: Marc Brenner

De hoofdvertolkingen zijn betoverend. David Harbour geeft letterlijk en figuurlijk een monumentale prestatie; als een gewonde beer brult hij van woede en verlangt hij naar troost, terwijl de scherpe helderheid over zijn situatie zijn verdriet en woede alleen maar voedt. Zijn samenspel met Bill Pullman als Daniel vormt de motor van het stuk. Pullman vergoelijkt de onaangename kanten van Daniel niet, maar is schitterend wanneer hij eindelijk zijn daden uit het verleden onder ogen ziet en een poging tot verzoening doet. Maar de avond is van de uitmuntende Akiya Henry als verpleegkundige Lillian. Vanaf het moment dat ze opkomt is ze een baken van kracht, zonder ooit de waardigheid van haar personage te verliezen. Ze communiceert zoveel met slechts één blik; ze heeft deze familie vanaf dag één feilloos door. Er wordt misschien iets te veel geschreeuwd, vooral wanneer de 'valse' Pam (mijn woorden—ik wilde haar zelf wel wat toeschreeuwen, complimenten aan Sinead Matthews) het huis binnenstormt.

Akiya Henry en Bill Pullman in Mad House. Foto: Marc Brenner

Toch is het een prachtige, tedere en verstilde scène tussen Michael en Lillian in de tweede akte die je bijblijft. Hoewel verwijzingen naar "we zien allemaal dezelfde sterren en maan" op de loer liggen als cliché, stijgt het script en het acteerwerk naar grote hoogte wanneer Lillian over haar verloren kind vertelt en de twee een oprechte connectie maken. Het is de prijs van het ticket alleen al waard. De dreiging dat Michael teruggestuurd wordt naar de inrichting hangt hem boven het hoofd en die spanning neemt toe naarmate het stuk vordert, met een uitstekende Stephen Wight als Nedward, die wanhopig probeert bruggen te slaan en te vechten voor rechtvaardigheid—ondanks het feit dat hij zijn broer verraadt.

Gespeeld op een claustrofobisch decor van Frankie Bradshaw, waarbij zelfs de scènes in de buitenlucht voelen als een letterlijk gevecht om ruimte, is dit een voorstelling waarin een potlood zo'n symbolische waarde krijgt dat het publiek naar adem hapt. Geen spoilers, maar het is een eerbetoon aan de oude regel 'less is more'. Fans van Stranger Things zullen niet teleurgesteld zijn in de heer Harbour, en liefhebbers van hoogwaardig teksttoneel zullen deze productie nog lang koesteren.

Lees ook: Eerste blik op Mad House in het Ambassadors Theatre met Bill Pullman en David Harbour

Lees ook: David Harbour en Bill Pullman spelen hoofdrollen in wereldpremière van Theresa Rebecks Mad House

Meld je aan voor onze mailinglijst

Deel dit artikel:

Deel dit artikel:

Ontvang het allerbeste van het Britse theater direct in je inbox

Wees er als eerste bij voor de beste tickets, exclusieve aanbiedingen en het laatste nieuws uit West End.

U kunt zich op elk gewenst moment afmelden. Privacybeleid

VOLG ONS