ELEŞTİRİ: Mad House, Ambassadors Theatre Londra ✭✭✭✭✭

Paul T Davies, Theresa Rebeck'in yazdığı ve başrollerini Bill Pullman ile David Harbour'un paylaştığı, Londra Ambassadors Tiyatrosu'ndaki Mad House oyununu inceliyor.

David Harbour, Bill Pullman ve Akiya Henry. Fotoğraf: Marc Brenner Mad House

Ambassadors Tiyatrosu, Londra.

24 Haziran 2022

5 Yıldız

Bir ailenin reisinin ölüm döşeğinde olduğu sırada aile evine dönen parçalanmış bireyler teması, yüzyıllardır tiyatro için verimli bir zemin olmuştur. Theresa Rebeck’in oyunu da Miller, Tracey Letts ve ana karakterler arasındaki anlık sataşmalarıyla erken dönem Martin McDonagh'ın o acımasız klostrofobisini anımsatan seçkin bir külliyata dahil oluyor. Yerel akıl hastanesinden (yani "tımarhaneden") yeni çıkan Michael, ölmesini bekledikleri babası Daniel'ın bakımını üstlenir. Daniel ise, nazikçe ifade etmek gerekirse, pek de politik olarak doğru sayılmayan sert görüşlere sahip bir adamdır. Daniel'a bakması için bakıcı hemşire Lillian gönderilir ve ardından tek dertleri babalarının gayrimenkulleri ve miras olan kardeşler Nedward ve Pam eve damlar. Eve gelen hayat kadınlarıyla verilen ani bir parti ve geçmişten dökülen sırlar derken ilk yarıda kendimizi tanıdık bir zeminde buluyoruz; bu durum elbette günümüz Amerika'sının bir metaforu. Ancak Rebeck’in diyalogları ve kusursuz kurgusu, rollerinin hakkını veren bir oyuncu kadrosuyla birleşince, şu an West End'deki en iyi işlerden biri olan görkemli bir ikinci perde ortaya çıkıyor.

Mad House'da Stephen Wright, David Harbour ve Sinead Matthews. Fotoğraf: Marc Brenner

Merkezdeki performanslar büyüleyici. David Harbour hem fiziksel hem de metaforik anlamda devleşiyor; yaralı bir ayı gibi öfkeyle haykıran, şefkat arayan, içinde bulunduğu durumun netliğiyle kederi ve öfkesi perçinlenen bir karakter sunuyor. Daniel rolündeki Bill Pullman ile kurdukları ikili oyunun motoru konumunda. Pullman, Daniel'ın sevimsiz yanlarını aklamıyor ancak karakter geçmişteki hatalarıyla nihayet yüzleşip bir arınma çabasına girdiğinde harikalar yaratıyor. Fakat gecenin asıl yıldızı, bakıcı hemşire Lillian rolündeki olağanüstü Ayika Henry. Sahneye çıktığı andan itibaren bir güç kalesi gibi duran ve karakterinin vakarını asla bozmayan Henry, sadece bir bakışla o kadar çok şey anlatıyor ki; ailenin ne mal olduğunu ilk günden çözdüğünü anlıyorsunuz. Belki de özellikle "kötü" Pam (benim tabirim, ona bağırmak istedim, tebrikler Sinead Matthews) eve daldığında, bağırma sahneleri biraz fazla kaçmış olabilir.

Mad House'da Akiya Henry ve Bill Pullman. Fotoğraf: Marc Brenner

Yine de, ikinci perdede Michael ve Lillian arasında geçen o güzel, zarif ve sessiz sahne insanın zihninde yer ediyor. "Hepimiz aynı yıldızlara ve aya bakıyoruz" benzeri ifadeler klişeye dönüşme riski taşısa da, Lillian'ın kaybettiği çocuğundan bahsetmesiyle yazı ve oyunculuk öyle bir yükseliyor ki ikili arasında gerçek bir bağ kuruluyor. Sadece bu sahne için bile bilet alınır. Michael’ın üzerinde asılı duran akıl hastanesine geri gönderilme tehdidi oyun ilerledikçe artarken, Stephen Wight kardeşine ihanet etmesine rağmen çaresizce köprüler kurmaya ve adalet için savaşmaya çalışan Nedward rolünde mükemmel bir iş çıkarıyor.

Frankie Bradshaw imzalı klostrofobik dekor tasarımında, dış mekanlarda bile bir alan savaşı verildiği açıkça hissediliyor. Bu öyle bir oyun ki, bir kurşun kalem sembolik bir anlam kazandığında seyirci nefesini tutuyor; sürprizi bozmayalım ama bu, azın çoktan fazla olduğu (less is more) kuralına muazzam bir saygı duruşu niteliğinde. Stranger Things hayranları Bay Harbour'dan kesinlikle memnun kalacak; kaliteli metin ve oyunculuk tutkunları ise bu prodüksiyonu uzun süre unutmayacak.

İlgili haber: Bill Pullman ve David Harbour'un Başrollerini Paylaştığı Mad House'dan İlk Görüntüler

İlgili haber: David Harbour ve Bill Pullman, Theresa Rebeck'in Mad House Oyununun Dünya Prömiyerinde

Bültenimize Katılın