RECENSIE: Orlando, Garrick Theatre Londen ✭✭✭

Onze vertrouwde theatreCat Libby Purves over de productie van Michael Grandage Company: Orlando met Emma Corrin in het Garrick Theatre.

Emma Corrin in Orlando. Foto: Marc Brenner Orlando

Garrick Theatre

3 sterren

Boek tickets EEN ROEDEL WOOLFS OP PAD IN EEN GENDER-BENDING SPEKTAKEL

Eén Virginia Woolf met bril, een angstige blik, een degelijke bruine rok en een saai vest is nooit genoeg. Daarom opent de productie van Michael Grandage genereus met een hele roedel Woolfs – negen stuks – in Neil Bartletts nieuwe bewerking van de klassieke, grillig-feministische fantasie van de auteur. Zij/hen zijn er om het verhaal te vertellen en te ondersteunen van een jonge hoveling van Elizabeth I, die op wonderbaarlijke wijze voortleeft als een onschuldig 'mens voor alle tijden'. Deze persoon veroudert nauwelijks en beleeft liefde, verlies en avontuur, om ergens tussen het Georgische en Victoriaanse tijdperk in een vrouw te veranderen. En, cruciaal: zij heeft een enorme weerstand tegen de beperkingen van het vrouw-zijn in die laatste periode.

Wat ook wel begrijpelijk is, aangezien Woolf in die tijd werd geboren en zij, haar heldinnen en haar geliefde Vita Sackville-West eruit moesten losbreken tot aan haar zelfverkiezen dood in 1944.

Debra Baker, Oliver Wickham en Akuc Bol. Foto: Marc Brenner De menigte Woolfs is effectief en verbeeldt de menselijke behoefte om veel verschillende mensen te zijn, niet gevangen in één rol. Daar zit een mooie ironie in, want de gender-neurose en krampachtige identiteitspolitiek van onze tijd voelen vaak meer als een valstrik dan de vrijheid die Orlando opeist om "het geluk te eren en het verlangen te gehoorzamen, in welke vorm het ook komt". Het boek blijft eeuwig interessant, en een recente productie in het Jermyn Street Theatre met een veel kleiner budget (https://theatrecat.com/2022/05/15/orlando-jermyn-st-theatre-wc2/) zette me weer aan het lezen, gecharmeerd door de komische inslag en onbevangen vrolijkheid van die opvoering.

Maar de versie van Neil Bartlett voelde op de een of andere manier wat teleurstellend: wat aan de oppervlakte, hoewel gevat en ondeugend, soms brutaal mixend met een soort nep-Shakespeare (ik hield van de 'lustful porpentine') en knipogend naar zowel Some Like It Hot als Cabaret. De enscenering is prachtig: mist bij de Frost Fair in Londen van 1603, constante beweging, en de werkelijk glorieuze kostuums van Peter McKintosh – niet alleen voor de goddelijke Orlando, maar ook razendsnel gewisseld door de Woolfs wanneer zij de andere personages worden die hij/zij ontmoet. Er zitten ook een paar goede grappen in, en Deborah Findlay als "Mrs Grimsditch", de kleedster/begeleidster die Orlando door de eeuwen heen loodst, is elke keer weer een genot. In theorie zou het een schot in de roos moeten zijn voor de genderfluïde generatie, maar degene die ik meenam was niet erg onder de indruk en vond het onderscheid wat ouderwets aanvoelen. Hij merkte ook op dat het op het Edinburgh Fringe Festival niet misstaan zou hebben, maar hier in West End... minder.

We waren het er ook over eens dat we hadden gehoopt dat Neil Bartlett de moed had gehad om een coda toe te voegen, waarin Orlando door de vrouwenemancipatie dendert en in het heden aankomt om de strijd aan te gaan met onze eigen vooroordelen. Maar zodra de auteur in de jaren '40 overlijdt, stopt het; er volgt alleen een beetje 'wees gelukkig'-filosofie en een wandeling naar het licht. Ook had het stuk rijker kunnen aanvoelen als sommige ontmoetingen met de grote dichters uit het origineel bewaard waren gebleven.

Afijn. Eén ding is zeker: Emma Corrin zal wel liefdesverklaringen krijgen van de meeste van de vermeende 74 genders. Charmanter en androgyner gamin/gamine dan dit wordt het niet, van de eerste brutale flits van 'zijn' zaakje onder een Elizabethaans hemd tot de ruches van 'haar' 18e-eeuwse ondergoed en de tennisjurk uit de jaren '40. Er is ook een dappere sympathie voelbaar, en als je een van de 10.000 door MGC beloofde tickets van £10 hebt weten te bemachtigen, zul je dik tevreden zijn. Recreatief gezien dan, misschien niet zozeer intellectueel. Al moet ik zeggen dat er ook veel gewone kaartjes onder de £60 zijn, wat voor een West End-productie met 11 acteurs tegenwoordig indrukwekkend is. Dus laat je niet tegenhouden. Word misschien verliefd op Corrin. Maar verwacht geen donderslag bij heldere hemel.

Te zien in het Garrick Theatre tot 24 februari