RECENSIE: Seth Rudetsky met Audra McDonald, Online ✭✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert het online concert van Seth Rudetsky met Audra McDonald, dat afgelopen zondag en maandag werd gestreamd als onderdeel van Seths online concertreeks.

Audra McDonald

The Seth Concert Series: Audra McDonaldMaandag 13 juli, online 5 sterren. Voor degenen die het geluk hadden Seth Rudetsky en Audra McDonald onlangs samen te zien in het Leicester Square Theatre, is de magische chemie tussen deze oude vrienden uit New York City geen verrassing.  Ze vullen elkaar op verrukkelijke wijze aan en vormen een prachtig contrast, terwijl ze beiden een totale toewijding en passie voor musicaltheater tonen. Het is lastig om een praatprogramma-duo te bedenken dat even aangenaam als betekenisvol is.  De vraag is: hoe vertaalt zich dat naar de gedigitaliseerde 'ether' van de virtuele sociale media?  Welnu, gisteren en vandaag mocht de rest van de wereld meegenieten van hun online samenwerking. De aftrap had een heuse Shirley Bassey-vibe met een denderend 'I Am What I Am' uit 'La Cage Aux Folles'. Aanvankelijk waren er wat geluidsproblemen waarbij de muziek klonk alsof het uit de bodem van een diep aquarium kwam.  De audio van de gesprekken was veel helderder en gelukkig herstelde de techniek zich daarna volledig.  Er werd even stilgestaan bij het belang van de veiligheidsmaatregelen rondom de Covid-19-pandemie, maar daarna gingen we snel over naar andere thema's.  Racisme en Audra's ervaringen daarmee kwamen direct aan bod, met herinneringen aan de beperkte carrièreperspectieven voor vrouwen van kleur in de VS toen zij begon (rond de tijd van de eerste reeks 'Dreamgirls').  Het koor was het hoogst haalbare waar ze op hoopte; ze durfde destijds niet van meer te dromen. Seth en Audra. De tekst van het volgende nummer, 'Being good just isn’t good enough' (uit 'Hallelujah, Baby', een show van Jule Styne/Betty Comden/Adolph Green uit 1967 over de Afro-Amerikaanse strijd), vatte eigenlijk perfect samen hoe ze zich vanbinnen voelde.  En het gesprek kwam los, dwalend door hun gezamenlijke en vaak parallelle loopbanen. Er was een aangrijpende anekdote over zingen op een aids-afdeling in een ziekenhuis, een afdeling die ook werd gedeeld door ernstig zieke gevangenen, waar Seth een wekelijks cabaret verzorgde en Audra een van zijn 'zangeressen' was.  Dit vloeide mooi over in een medley van Rodgers, Hammerstein en Sondheim: 'You’ve Got To Be Taught', wellicht Hammersteins krachtigste tekst over inclusiviteit en tegen vooroordelen, en 'Children Will Listen' uit 'Into The Woods'. Dit bracht twee tekstschrijvers samen die het musicaltheater hebben getransformeerd en die toevallig als een surrogaatvader en -zoon voor elkaar waren; een perfecte illustratie van de nauwe band tussen het vakmanschap in de 'industrie' en de persoonlijke banden die het meer tot een familie maken. Activisme is de term voor dit soort zaken, en daar werd dan ook uitgebreid over gesproken.  We hoorden hoe Robert Marshall de 're-shoot' van de laatste scène in de film 'Annie' manipuleerde. Iedereen moest daar 'twisten', zodat de staten die moeite hadden met een witte man die een Afro-Amerikaanse vrouw ten huwelijk vroeg, er 'geen probleem mee zouden hebben'.  Marshall nam simpelweg één twijfelachtige take op en ging door naar de volgende scène; zijn 're-take' was onbruikbaar, waardoor de oorspronkelijke opname door Disney geaccepteerd móést worden.  En dat gebeurde. Mooi hoor.  Soms glimlachen de goden ons toe.  Dit leidde ons naar het veel rauwere 'The Scottsboro Boys' (Kander en Ebb), een waargebeurd verhaal over valse beschuldigingen van verkrachting tegen een groep zwarte mannen die, ondanks latere intrekkingen van de beschuldigingen door de witte vrouwelijke slachtoffers, ter dood werden veroordeeld.  Een nachtmerrie van lijden volgde, waarbij iedereen betrokken raakte en de gewone mensen in het midden alle kanten op werden geslingerd, totdat de stoomwals van onverdraagzaamheid en vastgeroeste meningen uiteindelijk tot stilstand kwam. Audra liet ons ook zien hoe je door rampen heen komt met 'Ordinary Mothers' (een geschrapt Sondheim-nummer uit 'A Little Night Music', dat meer dan een vluchtige gelijkenis vertoont met 'Children Will Listen', maar dat laten we voor nu even rusten…).  Seth had oog voor elke nuance, niet alleen in de liedjes, maar ook in de richting van het gesprek, dat getuigde van een gedeelde, positieve levensvisie: 'Theater komt terug en het zal beter zijn… inclusiever…. we kunnen kansen creëren… waarom niet?'  Ze spoorde ons aan om 'een performance-concept op te zetten dat je kunt streamen naar het publiek dat je wilt bereiken'.  Dit alles leek te worden gedreven door de opgekropte emoties die we allemaal met ons meedragen, maar waarvoor we in deze tijd van gedwongen stilte en reflectie de kans hebben gekregen om ze eens goed onder de loep te nemen. Zo leidde Seth ons naar Kate Millers 'Are you F***ing Kidding Me?', waarin Audra de glorieuze rijkdom van her stem liet horen en de scherpe tekst voorzag van een bedrieglijk aantrekkelijke glans.  'Your Daddy’s Son', Sarah’s nummer uit de musical 'Ragtime' (Ahrens en Flaherty), volgde in deze emotioneel geladen gebeurtenis; een lied dat een bijzondere mix is van een slaapliedje en een klaagzang.  Daarna vrolijkten ze de boel direct weer op met een andere goed gekozen match van een schrijver die McDonald steunt: Jason Robert Browns 'The Stars And The Moon' uit 'Songs For A New World'.  Maar het vuurwerk barstte pas echt los met een bewerking van Streisands medley 'Down With Love' (Arlen/Harburg), met als finale 'Summertime' (de Gershwins).  Prachtig. En de chemie?  De vriendschap was voelbaar warm door de vlotte interactie en gedeelde humanistische waarden.  Er was nog tijd voor een slotwoord over twee pandemieën, Covid-19 en racisme, eindigend met de hoopvolle boodschap 'We kunnen dit overwinnen', kracht bijgezet door een fenomenale toegift: 'Climb Ev’ry Mountain' uit Rodgers en Hammersteins 'The Sound of Music'.  Helder.  Ik denk dat we nu allemaal weten wat ons te doen staat. MEER INFORMATIE OVER DE SETH RUDETSKY CONCERT SERIES