RECENSIE: Seth Rudetsky met Megan Hilty, Online ✭✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert het nieuwste Seth Rudetsky-onlineconcert, met op maandag de Broadway-ster Megan Hilty.

De Seth Concert Series - Megan Hilty

Online gestreamd

27 juli 2020

5 Sterren

'The Voice', 'The Belter',... dit weekend maakte de geweldige Megan Hilty vanuit L.A. verbinding met de onvermoeibare heer Rudetsky in New York City voor het derde deel in zijn reeks intieme lockdown-cabaretvoorstellingen.  Zoals gebruikelijk strooide Seth gul met grappen ('Er wordt vanavond niet gezongen' was een van de eerste voorzetjes).  Die droge-martini-humor van hem is net het schijfje citroen dat de cocktail sprankelend houdt.  Natuurlijk kregen we muziek.  Een van Hilty's hits uit de tv-serie 'SMASH', het voor een Grammy genomineerde 'Let Me Be Your Star' (Marc Shaiman en Scott Wittman), zorgde voor een knallende start en toonde de weelderige warmte van haar buitengewone stem.  Officieel mag ze dan als sopraan tellen, met een heerlijk hoog register, maar die borststem is werkelijk om voor te sterven, en natuurlijk heeft ze een perfecte 'passaggiato' tussen alle noten die een componist maar kan wensen.

De kracht achter deze prachtig bezette troon is echter producer Mark Cortale, die de opmerkingen en vragen van het publiek in het zijscherm ziet en er vervolgens een aantal zorgvuldig geselecteerde terugspeelt naar de 'cast'.  Dit geeft ons een element van interactie met de 'zaal', in plaats van de gebruikelijke hoorbare reacties van applaus, gejuich, gelach en bewonderende kreten!  Je begrijpt het wel.

Rudetsky's doel met deze serie – en eigenlijk met alles wat hij doet – lijkt te zijn om een positieve bijdrage te leveren aan niet alleen een betere waardering voor de kunst en het vakmanschap van musicaltheater (en aanverwante kunsten), maar ook aan een duidelijker begrip van de psychologische processen die daarbij komen kijken.  Dit is precies wat we nodig hebben in dit tijdperk van lockdowns en eindeloze rijen dure gesloten theaters.  Niet dat we onnodig stilstaan bij zaken waar we somber van worden.  Hilty trakteerde ons vervolgens op een gevatte, 'kewpie-doll'-achtige vertolking van 'You Will Be Popular': een luchtig komisch nummer uit de megahit 'Wicked' (gecreëerd door het genie Stephen Schwartz).  Alsof dat nog niet genoeg was, kregen we uit diezelfde show ook 'For Good', een van de meest hartverwarmende en prachtige nummers van de afgelopen jaren.

https://vimeo.com/442040602

Het is natuurlijk makkelijker om terug te blikken op wat er was toen er nog een functionerende 'industrie' bestond, dan om vooruit te kijken in de ondoordringbare mist van een ongewisse toekomst.  Maar Hilty maakt plannen en brengt zaken uit in de 'socially distanced' wereld van de animatie, hoewel specifieke details vaak nog onder embargo liggen.  Zo kwamen we weer uit bij 'Somewhere That's Green' (voorheen het persoonlijke eigendom van de Ellen met dezelfde naam - andere spelling!) uit een ander groot project van Hilty: 'Little Shop of Horrors'. Een vlekkeloze tekst van Howard Ashman op de bedrieglijk eenvoudige melodie van Alan Menken.  Seth mocht haar daarna vergezellen in een uitstekend duet van 'Suddenly Seymour'.  Optredens als deze wijzen echt op het 'folk'-ethos diep in het hart van het Amerikaanse musicaltheater, dé inheemse dramatische kunstvorm van dat land.  De volkslied-achtige gospelklanken zouden zo afkomstig kunnen zijn van een marathon-sessie op een zondagmiddag in de kerk, waar iedereen in hun mooiste kleren muziek maakt en de saamhorigheid deelt.

Het productieproces voor Broadway-shows is echter ingewikkelder: meestal lang, vaak moeilijk en zeer veeleisend.  Hilty vermaakte ons met een anekdote over haar rol bij de totstandkoming van '9 to 5: The Musical', en hoe ze werkte met het team onder leiding van de grote Dolly Parton.  Het gezamenlijke karakter van theater is wat iedereen nu mist, en die sociale verbondenheid – van de eerste pitch bij een producent tot het afscheid nemen van (idealiter) tevreden bezoekers na afloop – is waar het allemaal om draait.  Als bewijs van haar veelzijdigheid liet Megan zien dat ze accent en stijl perfect beheerst, met een echt Dolly-geluid voor 'I'm Just A Backwoods Barbie', dat prachtig overging in het bekende titelnummer.

Alsof de druk op het toneel nog niet groot genoeg is, is de tv-wereld nog extremer wat betreft de risico's en de strakke hand waarmee productiebedrijven het talent onder controle houden, waarbij acteurs worden uitgenodigd om te 'testen' voor rollen.  Als ze je vastleggen, betalen ze je niet, maar mag je nergens anders voor testen, terwijl je misschien tegenover meerdere anderen staat – van wie er maar één gekozen wordt voor de rol.  Het is bikkelhard!  Dus mensen, elke keer dat je een Amerikaanse tv-serie ziet, besef dan dat de cast waarschijnlijk door het vuur heeft moeten gaan om daar te komen.

Des te meer reden om te beseffen hoe essentieel de 'familiekant' van de industrie, en het leven zelf, is.  Hilty leeft dit niet alleen zelf na, maar steunt ook 'You Gotta Believe', een organisatie die voortdurende ondersteuning biedt aan weeskinderen die niemand anders in hun leven hebben.  'That Second-hand White Baby Grand', een ander nummer uit 'Smash', was het perfecte lied om dit aspect van haar leven en werk te vatten.  Keer op keer richt dit repertoire zich op verhalen over strijd tegen tegenspoed, en geeft het een stem aan degenen die het leven zwaar vinden maar toch hun uiterste best doen om iets beters, 'iets moois', te bereiken.  Dat vonden we ook terug in Emily Skinner’s 'The Alto's Lament', een virtuoos cabaretnummer voor elke getalenteerde en volleerde zangeres, dat door Hilty werkelijk fantastisch werd vertolkt.

We moeten echter ook stilstaan bij de mate waarin theaterverhalen sociale stereotypen versterken.  Megan kaartte dit ook aan, omdat ze maar al te goed de ongemakkelijke waarheden kent die vaak vlak onder de glinstering schuilgaan.  In het bijzonder: hoe vaak zien we niet de verhaallijn waarin vrouwen 'tegenover elkaar' worden gezet, of waarin ze worden neergezet als slechte moeders en echtgenotes die daarom straf verdienen?  En welk beter antwoord op die onzin is er dan 'She Used To Be Mine' van Sara Bareilles uit de musical 'Waitress'?  Het werd hier gezongen met Hilty's volledige passie en overgave.

Toch draait deze show ook om het openen van deuren, en we kregen weer een van de gelukkige deelnemers te zien die hun talenten mochten tonen aan de gast: niet alleen dat, deze keer kregen we een solist en ook een trio om een knallende finale neer te zetten, compleet met een harmonie van stratosferische hoogte.  Het is weer een slimme manier om de verbinding met het publiek te maken en ons te herinneren aan de enorme poel van talent in de VS.  Hilty volgde dit op met een prachtig genuanceerde uitvoering van de 'eleven o'clock number' uit Ahrens en Flaherty's 'Ragtime': 'We Can Never Go Back To Before'.  Hoe waar en treffend liet ze dat vandaag klinken.  En tot slot keerden we terug naar de wereld van 'Smash' met 'They Just Keep Moving The Line': wederom een perfect gekozen commentaar op de wereld van nu.

Relevant?  Krachtig?  Prachtig?  Reken maar.  Eerlijk gezegd wordt cabaret niet veel beter dan dit.

BEZOEK DE WEBSITE VAN SETH'S CONCERT SERIES Recensie concert Norm Lewis Recensie concert Audra McDonald