RECENSIE: Sinbad the Sailor, Theatre Royal Stratford East ✭✭✭

Marianna Neofitou, Julian Capolei, Gabby Wong en Ben Goffen in Sinbad The Sailor. Sinbad The Sailor

Theatre Royal Stratford East

Woensdag 14 december 2016

3 Sterren

Koop tickets voor Sinbad the Sailor Wat een prachtige vertellingen zijn de verhalenbundels die ons in het Westen hebben bereikt als 'Duizend-en-een-nacht'. En van alle personages daarin zijn de bekendsten misschien wel de meest opwindende: Ali Baba, Aladdin en... Sinbad.  Die laatste had het geluk dat de vertelster van die magische verhalen, de immer vindingrijke Sheherazade, hem het ideale format gaf voor een langlopende franchise: de avontuurlijke reis!  Alleen de onverschrokken bemanning van de Starship Enterprise heeft waarschijnlijk meer kilometers afgelegd dan hij.  In 'De Arabische Nachten' beleeft hij zeven reizen, maar deze vallen bijna in het niet bij de stortvloed aan latere 'sequels' die door talloze makers zijn gelanceerd, niet in de laatste plaats in de 20e en 21e eeuw in ontelbare film- en televisieversies.

Welke van die verhalen precies zijn geplunderd voor deze nieuwste voorstelling, is lastig te zeggen.  Het script is van de hand van Paul Sirett, die hier ook de teksten schreef voor de vele liedjes in de show, met aanvullende teksten en muziek van Wayne Nunes en Perry Melius.  Ze hebben een cast van 12 om mee te werken, en iedereen krijgt minstens één volledig uitgewerkt personage om te spelen.  Er zijn zelfs twee helden, waarbij Sinbadda (Gabby Wong) (zeer incidenteel) opduikt als de zus van de hoofdpersoon, in een rol die zo belangrijk en tegelijkertijd zo mager geschreven is dat het de oudere toeschouwers waarschijnlijk zal herinneren aan de optredens van Janet Webb in 'The Morecambe and Wise Show' (ongetwijfeld is de rest van haar tekst op de vloer van de literaire afdeling beland: maar tegen de tijd dat je bij het grote 'Girl Power'-nummer aan het eind komt, verwacht je bijna de onsterfelijke woorden: 'Bedankt voor het kijken naar mij en mijn kleine show').

Michael Bertenshaw, Gabby Wong, Johny Amobi, Marianna Neofitou in Sinbad the Sailor.

Niettemin gaat de ereplaats nog steeds naar de charmante titelheld, gespeeld door de vrolijke Julian Capolei. Hij geniet van een trouwe helper, het slimme aapje Funky (een pop bestuurd en ingesproken door Gemma Salter). We hebben twee sets schurken: aan de ene kant de valse hoveling, Prins Naw-Ze Uzz (Michael Bertenshaw, die precies weet hoe hij het publiek in Stratford moet bespelen); en aan de andere kant Kapitein Green Beard (een nogal campy Alim Jayda) en zijn handlanger, de man met de indrukwekkende koperen stem, Clanker (Josephine Melville).  Er is een 'Dame', de Nurse (vertolkt door de magistrale Johnny Amobi, die er een sport van maakt om mensen uit de zaal op het podium te halen om zichzelf op een goedhartige manier te laten kijk zetten); er is een 'Principal Girl' in de vorm van de Prinses (de dappere Marianna Neofitou), haar aanbiddende weduwnaar-vader is de Sultan (Ben Goffe); en bovennatuurlijke hulp (van de traditioneel beperkte soort) is nabij dankzij de lieftallige Green Genie Uz (de briljante comédienne met een meer dan voortreffelijk stemgeluid, Rina Fatania).  En er zijn nog vele andere rollen die door de rest van het ensemble worden vervuld.

Het verhaal draait erom dat de prinses zal worden uitgehuwelijkt aan degene die de Gouden Kist terugbrengt naar het paleis vanaf een eiland waar tal van hindernissen wachten, waaronder een negenkoppig monster en psychedelische bananen.  Alles begint met een paar flitsende animaties van Pete Bishop en Kevin Baldwin, die de show direct en duidelijk richten op het jonge publiek (dat vanaf dat moment de hele tijd op het puntje van hun stoel zit!).  Het Theatre Royal is niet de rijkste schouwburg van Londen, maar slaagt er hier in om met weinig middelen groots uit te pakken, compleet met een slim gebruikte draaischijf en decorelementen, en prachtige belichting van expert David Plater, dit alles in een zeer vlot tempo geregisseerd door artistiek directeur Kerry Michael.  Ook de kostuums zijn zo prachtig als het budget toelaat.  Met dank aan Harriet Barsby en Jenny Tiramani voor de visuele kant van de productie.  Er is degelijk bewegingswerk van Kamilah Beckles.  Robert Hyman heeft de muzikale leiding, en hoewel hij alles netjes bij elkaar houdt en duidelijk enthousiast is over het geluid van zijn kleine maar zeer effectieve band, geeft geluidsontwerper Andrew Johnson de voorkeur aan de orkestbak waardoor hele stukken tekst verloren gaan in het dreunende popgeweld.  Je zou denken dat het vrij eenvoudig moet zijn om het geluid van de band net een tikje zachter te zetten.  De acteurs en het publiek zouden erg dankbaar zijn.

Alim Jayda en Josephine Melville in Sinbad The Sailor

Minder eenvoudig op te lossen zijn de problemen met het script, dat de neiging heeft incidenten op te stapelen zonder dat de elementen noodzakelijkerwijs een samenhangend of logisch geheel vormen.  De show begint bijvoorbeeld met de gemene piraten die zichzelf aan ons voorstellen, en het is volstrekt onduidelijk waarom zij dat voorrecht genieten.  Michael doet wat hij kan om de vaart erin te houden zodat we niet te lang stilstaan bij zulke onhandigheden, maar ze blijven opduiken.  Veel in het script is 'vertellen' in plaats van 'laten zien', waardoor veel scènes tekstrijk en statisch worden en de energie wegnemen die de regisseur er constant in probeert te pompen.  De actie van de eerste akte lijkt te culmineren op het moment van vertrek naar het gevaarlijke eiland met de kist... maar dat gebeurt niet.  Het duurt nog een flink stuk voordat de pauze eindelijk aanbreekt.

Desondanks zijn er geweldige gevechtsscènes van Ian McCracken, een heerlijke tapdans door Phillip Michael Thomas en een paar verbluffende illusies van Scott Penrose (ik zat op de vijfde rij en ik heb GEEN IDEE hoe ze het deden!).  Al met al voelt de show eerlijk en aards aan en wordt er iets nieuws geserveerd, terwijl bijna alle 'traditionele' panto-ingrediënten aanwezig zijn (behalve de 'jungle bake-off' scène, waar ik me zó op had verheugd, maar die uitbleef).  Sommige bezoekers gaan waarschijnlijk alleen naar het theater voor de kerstpanto, en zij zullen zeker niet teleurgesteld worden.  Sommigen worden misschien zelfs geïnspireerd om de prachtige verhalen te gaan lezen waar de titelheld vandaan komt.  En anderen zullen simpelweg dankbaar zijn dat dit twee en een half uur vult waarin ze hun kinderen niet zelf hoeven te vermaken: de show doet dat voor hen.

Tot 21 januari 2016

Beeld - Sharron Wallace

RESERVEER TICKETS VOOR SINBAD THE SAILOR IN HET THEATRE ROYAL STRATFORD EAST