ELEŞTİRİ: Sinbad The Sailor, Theatre Royal Stratford East ✭✭✭

Sinbad The Sailor oyununda Marianna Neofitou, Julian Capolei, Gabby Wong ve Ben Goffeen. Sinbad The Sailor

Theatre Royal Stratford East

14 Aralık 2016 Çarşamba

3 Yıldız

Sinbad the Sailor Biletlerini Buradan Alabilirsiniz Batı dünyasına 'Binbir Gece Masalları' adıyla ulaşan hikâye külliyatı ne kadar da büyüleyicidir; içindeki karakterlerden en iyi bilinenleri olan Ali Baba, Alaaddin ve... Sinbad ise ne kadar da heyecan vericidir.  Bunlar arasında, o büyülü masalların anlatıcısı, yaratıcılıkta sınır tanımayan Şehrazad tarafından, uzun soluklu bir seriye dönüşecek en uygun formatla (macera dolu deniz yolculuklarıyla) ödüllendirilen kişi kuşkusuz Sinbad'dır.  Atılgan mürettebatı dışında muhtemelen ondan daha fazla seyahat eden kimse yoktur.  'Binbir Gece Masalları' ona yedi yolculuk bahşederken, 20. ve 21. yüzyıldaki sayısız film ve televizyon uyarlamasıyla ortaya çıkan 'devam bölümleri' karşısında bu orijinal yolculuklar neredeyse sönük kalıyor.

Bu son yapımda söz konusu masalların hangilerinin kullanıldığını söylemek pek mümkün değil.  Oyunun metni Paul Sirett'in kaleminden çıkmış; Sirett aynı zamanda oyunun birçok şarkısının sözlerini de yazmış. Diğer şarkı sözleri ve müzikler ise Wayne Nunes ve Perry Melius imzalı.  El altında 12 kişilik bir kadro var ve herkese en az bir tam gelişmiş karakter düşüyor.  Hatta iki kahramanımız bile var; başrolün kız kardeşi olarak Sinbadda (Gabby Wong) zaman zaman (oldukça seyrek) karşımıza çıkıyor. Bu rol o kadar önemli ama bir o kadar da zayıf yazılmış ki, belli bir yaşın üzerindekilere 'The Morecambe and Wise Show'daki Janet Webb'in sahnelerini hatırlatacaktır (hiç şüphesiz rolünün geri kalanı senaryo ekibinin elinde heba olmuş; ancak sonlara doğru 'Kız Gücü' (Girl Power) şarkısına geldiğinizde, o meşhur 'Beni ve küçük şovumu izlediğiniz için teşekkürler' sözlerini duymayı bekleyebilirsiniz).

Sinbad the Sailor oyununda Michael Bertenshaw, Gabby Wong, Johny Amobi, Marianna Neofitou.

Yine de başrolün o sempatik cazibesi, neşeli tavırlarıyla Julian Capolei'ye ait; ona kurnaz maymun Funky (Gemma Salter tarafından seslendirilen ve yönetilen bir kukla) eşlik ediyor. İki ayrı kötü tarafımız var: Biri, Stratford seyircisini nasıl avucunun içine alacağını çok iyi bilen kötü kalpli saray mensubu Prens Naw-Ze Uzz (Michael Bertenshaw); diğeri ise Kaptan Yeşil Sakal (biraz züppe bir yorumla Alim Jayda) ve onun gür sesli yardımcısı Clanker (Josephine Melville). Bir de dadı rolünde 'panto dame' figürümüz var (heybetli sesiyle Johnny Amobi; seyircileri sahneye davet edip onları nazikçe ve bolca neşeyle utandırma konusunda harika bir iş çıkarıyor). Prenses rolünde cesur bir ana kadın karakterimiz (Marianna Neofitou) ve onun üzerine titreyen dul babası Sultan (Ben Goffe) mevcut; doğaüstü yardımlar ise (geleneksel olarak sınırlı olsa da) harika bir sese sahip yetenekli komedyen Yeşil Cin Uz (Rina Fatania) tarafından sağlanıyor.  Kumpanyanın diğer üyeleri tarafından canlandırılan daha pek çok rol de var.

Konuya gelecek olursak; Prenses, dokuz başlı bir canavarın ve halisünojenik muzların bulunduğu bir adadaki Altın Sandığı Saray'a geri getiren kişiyle evlenecektir.  Gösteri, Pete Bishop ve Kevin Baldwin'in hazırladığı, doğrudan genç izleyiciye (ki onlar da baştan sona pürdikkat izlediler!) hitap eden şık animasyonlarla açılıyor.  Theatre Royal Londra'nın en bütçeli sahnesi sayılmaz ancak dönen sahne kullanımı, dekor setleri ve uzman David Plater'ın elinden çıkan ışıklandırmayla küçük imkanlardan büyük işler çıkarmış. Sanat yönetmeni Kerry Michael her şeyi çok canlı bir tempoda yönetmiş.  Kostümler de bütçenin elverdiği ölçüde görkemli.  Yapımın estetiği için Harriet Barsby ve Jenny Tiramani'ye teşekkür borçluyuz.  Kamilah Beckles sade bir koreografi sunmuş.  Müzik direktörü Robert Hyman, küçük ama etkili orkestrasının sesini coşkuyla yönetiyor ancak ses tasarımcısı Andrew Johnson çukurdaki orkestraya o kadar yüklenmiş ki, şarkı sözlerinin büyük bir kısmı yankılanan pop gürültüsü içinde kayboluyor.  Müzik sesini bir parça kısmak herhalde çok zor olmasa gerek; hem oyuncular hem de seyirciler buna minnettar kalırdı.

Sinbad The Sailor oyununda Alim Jayda ve Josephine Melville

Metindeki sorunları çözmek ise o kadar kolay değil. Hikâye, olayları mantıklı bir bütünlük kurmadan üst üste yığma eğiliminde.  Örneğin gösteri, kötü korsanların kendilerini izleyiciye tanıtmasıyla başlıyor ama neden bu ayrıcalığa sahip oldukları pek anlaşılmıyor.  Yönetmen Michael, bu tür aksaklıkların üzerinde durmamamız için her şeyi olabildiğince hızlı ilerletmeye çalışsa da bunlar göze batıyor.  Senaryonun çoğu 'göstermek'ten ziyade 'anlatmak' üzerine kurulu; bu da birçok sahnenin çok uzun diyaloglara boğulmasına, durağanlaşmasına ve yönetmenin sürekli aşılamaya çalıştığı enerjinin sönmesine neden oluyor.  İlk perdenin aksiyonu, sandığın bulunduğu tehlikeli adaya gidiş anında zirve yapacakmış gibi görünse de... yapmıyor.  Perde arası gelmeden önce daha gidilecek epey yol var.

Yine de Ian McCracken'ın elinden çıkan harika dövüş düzenlemeleri, Phillip Michael Thomas'ın sunduğu güzel bir step dansı ve Scott Penrose'un çarpıcı illüzyonları var (5. sırada oturmama rağmen o numaraların nasıl yapıldığına dair en ufak bir fikrim yok!).  Sonuç olarak oyunun samimi ve doğal bir havası var; neredeyse tüm 'geleneksel' unsurları sunarken (görmeyi çok istediğim ama bir türlü gerçekleşmeyen o vahşi mutfak sahnesi hariç) taze bir şeyler de katıyor.  Gelenlerin bir kısmı muhtemelen tiyatroya sadece Noel pantomimlerini izlemek için geliyor ve bu oyun kesinlikle hayal kırıklığına uğratmıyor.  Bazıları ise bu baş karakterin doğduğu o güzel masalları okumak için ilham bile alabilir.  Diğerleri ise sadece iki buçuk saat boyunca çocuklarını eğlendirmek zorunda kalmadıkları için minnettar olacaklar: Çünkü gösteri bunu onlar adına yapıyor.

21 Ocak 2017'ye kadar (Orijinal metinde 2016 olarak belirtilmiştir)

Görseller - Sharron Wallace

THEATRE ROYAL STRATFORD EAST'TEKİ SINBAD THE SAILOR OYUNUNA BİLET ALIN