RECENSIE: The Autumn Garden, Jermyn Street Theatre ✭✭✭✭

Lucy Ankhurst, Susan Porrett en Gretchen Egolf in The Autumn Garden The Autumn Garden

Jermyn Street Theatre

7 oktober 2016

4 Sterren

Reserveer Tickets Lillian Hellman beschouwde The Autumn Garden als haar beste stuk, en het is waar dat dit huiselijke drama, gesitueerd in zijn eigen kleine wereld, een voortreffelijke toneelavond oplevert. Constance Tuckerman bestiert een pension in het ooit statige, maar inmiddels behoorlijk vervallen vakantiehuis van haar familie. In de zomer van 1949 komt haar oude vlam Nick Dennery op bezoek, een man over wie Constance nooit echt heen is gekomen. Er zijn een paar bijna liefdevolle verwijzingen naar 'de oorlog', maar het is het beklemmend kleine stadje met zijn bemoeizieke inwoners dat het echte slagveld vormt.

Het stuk bevat veel herkenbare kenmerken van het beroemde Amerikaanse drama: meerdere generaties, oude geheimen, een drukkend hete zomer en personages die wentelen in hun eigen spijt en zelftwijfel, terwijl ze hun ambities projecteren op de jongere generatie. Desillusie en teleurstelling zijn onvermijdelijk wanneer de generatie veertigers van Constance de vreugde en potentie van hun jeugd probeert te heroveren.

Mark Healy en Madalena Alberto in The Autumn Garden Het is ontzettend verfrissend om een stuk van dit genre te zien waarin de vrouwen veel meer zijn dan alleen rekwisieten of prijzen waarover geduelleerd wordt voor de dramatiek. De vrouwelijke personages in The Autumn Garden zijn prachtig driedimensionaal, veelzijdig en beurtelings sympathiek en verfoeilijk. Vooral de Franse nicht van Constance begint als een bescheiden meisje, voordat ze tegen het einde van het stuk een zeer berekende wending maakt. Ook Nicks nieuwe vrouw Nina is veel meer dan simpelweg de rivale van Constance, de vrouw die de man heeft 'gewonnen'.

De openingsmomenten hebben enigszins te lijden onder wisselvallige accenten en een onverstaanbaar Southern-dialect, maar dit wordt snel overwonnen zodra iedereen in hun rol groeit. Tom Mannion belichaamt echter vanaf zijn eerste regels volledig de weemoedige, onvervulde Generaal Griggs; hij vangt perfect de essentie van een man die zich gelaten heeft neergelegd bij zijn middelbare leeftijd en onvrede. Mark Aiken geeft als de melancholische Ned Crossman, die al jaren een onbeantwoorde liefde voor Constance koestert, ook een subtiele, pretentieloze vertolking. Vergeleken met de luidruchtige smart van sommige andere personages is Nicks stille verdriet dubbel zo effectief.

Lucy Ankhurst en Sam Coulson in The Autumn Garden

Hoogtepunten zijn onder meer Madalena Alberto, die uitzonderlijk is als de snerpende, onzekere vrouw van de brutale Nick Denery (Mark Healy). Susan Porrett is briljant als matriarch Mary, wier scherpe kwinkslagen de dans ontspringen achter een zorgvuldig opgebouwd imago van een verstrooide oude dame, wat vervolgens plaatsmaakt voor messcherpe observaties. Elders vangen het decor en de kostuums van Gregor Donnelly werkelijk de esthetiek van het tijdperk. De uiterst meisjesachtige outfits van de roddelgrage Rose Griggs zijn bijzonder geslaagd, van de bijpassende hoed en handschoenen tot een overdadig gedecoreerde nachtjapon met bijbehorende pantoffels.

De eerste akte bereidt het publiek goed voor: alles is duidelijk niet wat het lijkt, en onder alle goede humor en herinneringen zit iets diep fout. Hellman verliest geen tijd met het introduceren van een reeks personages die allemaal iets lijken te verbergen. Aanwijzingen en hints naar de waarheid worden methodisch uitgezet voor de toeschouwer, terwijl we de geschiedenis van de levens van deze mensen reconstrueren.

Gretchen Egolf en Sam Coulson in The Autumn Garden.

Helaas sleept de tweede helft frustrerend voort. Er zijn volop kansen voor een mooi einde, maar Hellman besloot blijkbaar door te gaan in een trant van 'en toen, en toen, en toen'. Toegegeven, er zijn veel losse eindjes af te wikkelen met zoveel verschillende verhaallijnen, maar na een tijdje wordt het lastig om nog betrokken te blijven. Regisseur Anthony Briggs had waarschijnlijk wel een kwartier van de speeltijd kunnen afschaven door zijn acteurs strakker op elkaar te laten inspelen bij opkomsten en afgangen, waardoor het publiek minder lang naar een lege kamer hoeft te staren. Er wordt ook wel erg veel betekenisvol in de verte gestaard en gebruikgemaakt van veelzeggende stiltes die weinig toevoegen aan de dramatiek.

Ondanks dit alles zijn er kwaliteitsvertolkingen te zien en is het plot intrigerend. De geleidelijke neergang van Nick, van held naar schurk in de ogen van Constance, is zeer sterk gedaan. Dit is wellicht Hellman’s beste stuk, en het is een uitstekend werk voor zijn tijd en genre, maar een klein beetje verfijning had geen kwaad gekund.

Tot en met 29 oktober 2016

BOEK NU VOOR THE AUTUMN GARDEN IN HET JERMYN STREET THEATRE