RECENSIE: The Boring Room, Vault Festival ✭

The Boring Room

Vaults Festival,

7 februari 2018

1 ster

Misschien is er iemand die een nogal flauwe grap met ons uithaalt met dit deprimerend getitelde evenement, maar de regisseur, Tom Crowley, stond er nogal op dat ik langs zou komen voor een recensie.  Nu ik het gezien heb, begrijp ik werkelijk niet waarom.  Ik begrijp ook niet waarom hij vond dat dit script een productie waard was.  En ik kan me alleen maar afvragen waar goede acteurs als Emily Stride, Jamie Laird en Michael Keane met hun hoofd zaten toen ze zich lieten overhalen om hun talent te lenen aan deze, tja, vertoning.  Het is de moeite nauwelijks waard.  En mocht u overwegen te gaan: denk er nog maar eens heel goed over na.

De scenarioschrijver, Olly Allsopp, kwam met het niet bepaald originele idee om een bijeenkomst van thriller- en misdaadauteurs bij elkaar te harken en ze — met drie tegelijk — met elkaar te laten babbelen, geheel in de stijl van Sartre's 'Huis clos': drie onverenigbare individuen die vastzitten in een kamer zonder enig specifiek karakter en wiens levens eveneens elke substantie en gewicht missen.  Maar daar, dat moet gezegd, houden alle gelijkenissen met dat existentialistische meesterwerk wel op.  In plaats van dat we ons verliezen in de persoonlijkheden van drie individuen die zomaar voor ons zouden kunnen staan, luisteren we op grote afstand naar de kille, passieloze woordenwisselingen van acteurs die grote kunstenaars nadoen.

Als je voor Baron Frankenstein gaat spelen en nobele geesten uit de dood laat herrijzen om ze naar je eigen evenbeeld te reanimeren, dan kun je — net als die bemoeizieke amateur-bioloog — maar beter een heel goede reden hebben.  Maar wat is die van Olly?  Ik heb werkelijk geen flauw idee.  In het eerste, eh, 'stuk' (het wordt aangeprezen als een 'trilogie', wat nogal gewichtig klinkt), krijgt Stride het label 'Christie' opgeplakt.  Maar welke?  Er zat niets in haar tekst dat haar leek te verankeren in de wereld of de geest van de schepper van talloze briljante moordmysteries.  Wel leek ze — vluchtig — op die andere Christie in een kleurloos, saai drama; u weet wel, degene die Howard Brenton omschreef als zijnde 'verliefd'.  Dat had potentieel een interessante invalshoek kunnen zijn.  Maar nee.

Ondertussen werd Laird aangesproken als 'Doyle'.  Onvermijdelijk bleef ik me dus afvragen waar Bodie was.  Tot het tot me doordrong dat hij Sir Arthur Conan (niet the Barbarian) Doyle moest voorstellen.  Die Doyle.  Oh.  Waarom zou Agatha Christie hem in dat geval op zo'n onbehouwen, lompe manier aanspreken als 'Doyle'?  Ik denk dat ze hem 'Sir Arthur' zou hebben genoemd, u niet?  Sterker nog, ik weet het wel zeker.  Ze was veel te welopgevoed om dat niet te doen.  Maar Allsopp trekt zich blijkbaar niets aan van zulke beleefdheidsvormen.  Maar als je niet geïnteresseerd bent in dat soort details, waarom houd je je dan bezig met mevrouw Christie (bij wie alles draait om sociale status en hoe die de geest gevangen houdt)?

Ik heb werkelijk geen idee.  Het werd steeds irritanter om in een theater te zitten, geplaagd door zulke voor de hand liggende vragen van gezond verstand, en te moeten beseffen dat de schrijver van deze tekst dergelijke vragen beneden zijn waardigheid achtte.  Nou, als het hem niet kon schelen, waarom zou ik me dan druk maken over de onzinnige uitspraken die hij zijn ongelukkige acteurs in de mond legde?  Oh, en dan brengt hij nog een personage op: Poe.  Nee, ook niet Alexander.  Dit was die man uit de VS.  Nóg een gedelegeerde op het 'Grootste Thrillerschrijvers Aller Tijden'-congres.  En zo ging het maar door.  En door.  En door.  Nog twee 'stukken' van hetzelfde laken een pak.  De arme acteurs moesten nog meer 'persona's' aannemen: Stride werd 'Violet' en daarna 'Iris'; Laird werd 'Adrian' en 'Louie'; en Michael Keane verruilde zijn Poe voor 'Lee' en vervolgens 'Max'.  En als u inmiddels de draad kwijt bent in al dit gewissel van personages, welkom bij de club.  Al deze zogenaamde 'personages' klonken precies hetzelfde.  Als Olly al een oor heeft voor dialoog, dan hoort hij alleen zijn eigen stem.  En aangezien het script de cast niets gaf om mee te werken om hun verschillende 'rollen' te onderscheiden, kon Crowley hen evenmin helpen.

Ik hoop dat ze er tenminste voor betaald krijgen.

ONTDEK MEER OVER HET VAULT FESTIVAL

Bekijk onze vooruitblik op het Vault Festival 2018