RECENSIE: The Diary Of A Teenage Girl, Southwark Playhouse ✭✭✭

The Diary Of A Teenage Girl

Southwark Playhouse

7 maart 2017

3 Sterren

Boek Tickets

Welnu, hier hebben we een interessante productie die duidelijk haar publiek heeft gevonden en precies weet wat ze hen moet bieden. Alexander Parker – die onvermoeibare bron van nieuwe ideeën – staat aan de basis van deze Britse première. Hij werkt hier samen met een veelbelovende groep medeproducenten: Jack Maple; David Wilder; Emily Lunnon en Philip Dehany. Met de steun van Stage One staan deze jonge honden stevig in hun schoenen met hun gezamenlijke debuut: de eerste Britse toneelversie van een stuk dat gebaseerd is op hetzelfde materiaal als de latere, zeer succesvolle film met dezelfde naam. Een verhaal over: 'Mam, ik heb met je vriendje geslapen'.

Parker deelt de regie van deze voorstelling in de altijd vindingrijke 'Little' zaal aan de Newington Causeway met Amy Ewbank. Samen leveren ze een zeer strak en verzorgd resultaat af, waarbij ze licht werk maken van de bewerking door Marielle Heller van de (af en toe behoorlijk expliciete) grafische roman van Phoebe Gloeckner. Ze hebben de bekwaamde Andrew Riley aangetrokken voor het decor en de kostuums, aangevuld met prachtige animaties van Nina Dunn en geluid van James Nicholson. Als team brengen zij ons overtuigend naar het Californië van het midden van de jaren 70.

Binnen deze sfeervolle setting toont de cast een prachtige verzameling talent. Onze heldin wordt gespeeld door de elfachtige Rona Morison (die ik voor het laatst zag schitteren in 'James II' in het Olivier Theatre). Haar moeder wordt vertolkt door de eveneens jeugdige Rebecca Trehearn (die fantastische dingen doet met het script, maar moeite heeft om ons te overtuigen dat ze boven de dertig is!). De 'Lover Boy' is de aantrekkelijk knappe Jamie Wilkes. De afwezige ex-stiefvader is de heerlijk droge Mark Carroll (hij neemt ook een andere rol op zich in een zeer bewuste dubbelrol). En als hartsvriendin horen én zien we de gevatte Saskia Strallen.

Je zou je in een verhaal als dit – dat volledig draait om de grenzen binnen een gezin – kunnen afvragen wat er met de 'echte' vader is gebeurd. Dat is een van de kernvragen die in dit script nooit gesteld of beantwoord wordt. Het is een behoorlijk groot gat waar veel goede elementen in dreigen te vallen, maar het is niet de enige lacune in de tekst. Zaken kúnnen en gaan ook verloren in deze leegtes, waardoor je vermogen om deze personages serieus te nemen hier en daar wat barstjes oploopt. Maar zoals gezegd, dergelijke bedenkingen zullen de doelgroep van deze show waarschijnlijk niet afschrikken; zij zijn overduidelijk opgetogen om in dit drama zoveel dingen te vinden die ze graag horen en zien.

De productie duurt een pittige 90 minuten en beweegt zich door korte, compacte scènes met het gemak van een goed gemonteerde film. Eigenlijk werkt het op je als een eigenzinnige 'romcom' over pseudo-incest. Ik kan me ergere dingen voorstellen. Het is erg aangenaam, vaak grappig, en hoewel het niet echt de diepte opzoekt in dit conventionele 'coming-of-age' verhaal over volwassen worden en fouten maken, begeeft het zich in goed gezelschap dankzij de fantastische soundtrack vol hits die de vele scènewisselingen naadloos verbindt.

Met die gedachte in het achterhoofd eindig ik graag met een tekst uit een van de nummers van de show, Bowie's 'Young Americans': 'Gee, my life's a funny thing / Am I still too young?'. Als je het op dat niveau bekijkt, zit je goed. Wellicht ben je zelfs een kandidaat voor EST. Peace.

Tot 25 maart 2017

Foto's: Darren Bell

BOEK TICKETS VOOR THE DIARY OF A TEENAGE GIRL