Recensie: The Rivals – Theatre Royal Haymarket ✭✭✭

Martin Schurman bespreekt Peter Halls elegante heropvoering van The Rivals, maar had graag meer vuur en passie gezien dan deze productie biedt.

Peter Bowles en Penelope Keith vormen opnieuw een kibbelend koppel in The Rivals. Er valt genoeg te genieten in Peter Halls gracieuze ensernering van The Rivals. Het decor van Simon Higlett blinkt uit in klassieke eenvoud; het roept zowel de verfijnde 'crescents' van Bath op als de besloten salons van de aristocratie. De belichting is prachtig en de kostuums zijn weelderig. Maar vanaf het moment dat het doek opgaat, blijft het gevoel knagen dat Peter Hall een opera regisseert in plaats van een toneelstuk.

Was er maar wat meer sexappeal of een vleugje gevaar. Deze herneming is trefzeker traditioneel en fraai, maar het ontbreekt aan vurigheid. Onder de oppervlakte gebeurt er te weinig om de ijle lucht van het achttiende-eeuwse Bath echt te verstoren. Robyn Addison worstelt als Lydia Languish met de tekst en hanteert een monotone voordracht om haar loomheid uit te drukken. Tam Williams, als haar aanbidder, zoekt het vocaal juist in de andere richting en zwiept op en neer door het register. Ze vormen een vreemd contrast met de voortreffelijke Ian Conningham als de bediende Fag, de heerlijk sardonische Tony Gardner als Faulkland, de meer natuurlijke Carlyss Peer als het dienstmeisje en Annabel Schoely als Lydia's vriendin en vertrouwelinge, Julia. Zelfs Kieron Self en Gerard Murphy buiten als Bob Acres en Sir Lucius O’Trigger hun komische rollen volledig uit, terwijl ze toch een geloofwaardige toon behouden.

The Rivals is een tekstgevoelige komedie. De eerste akte bestaat voor een groot deel uit expositie en in de tweede akte gebeurt er bar weinig om het publiek te boeien, afgezien van het bewonderen van de mooie kostuums. Gelukkig draait het minder om de actie en des te meer om de bezetting van Sir Anthony Absolute en Mrs. Malaprop, en op dat vlak blinkt deze productie uit. Met Peter Bowles en Penelope Keith in deze rollen is de chemie tussen hen ronduit aanstekelijk, terwijl ze zich al flirtend door de scènes heen slaan. Toch voelt het eerder als de gemoedelijke verstandhouding tussen twee oude vrienden dan als echte seksuele spanning. Bowles ijsbeert over het toneel met zijn wandelstok en laconieke dictie – deels kerst-panto schurk, deels hitsige oom – terwijl Keith de gebruikelijke aanstellerij vermijdt en de rol een ontroerende menselijkheid geeft.

Uiteindelijk slagen zelfs deze twee grootheden er niet in om het stuk echt te laten ontbranden. Er zitten fantastische vonden in en het kabbelt allemaal heel aardig voort, maar het kookpunt wordt nooit bereikt. Het is elegant, jazeker, maar ook net wat te braaf.

Te zien tot en met 26 februari Meer informatie