Eleştiri: The Rivals – Theatre Royal Haymarket ✭✭✭

Martin Schurman, Peter Hall'un zarif bir biçimde yeniden sahneye koyduğu The Rivals oyununu eleştiriyor; ancak bu prodüksiyonun sağladığından daha fazla ateş ve tutku beklediğini belirtiyor.

Peter Bowles ve Penelope Keith, The Rivals oyununda atışan ortaklar olarak yeniden bir araya geliyor. Peter Hall'un bu zarif The Rivals yapımında keyif alınacak pek çok unsur mevcut. Simon Higlett'in dekor tasarımı, hem Bath'ın seçkin hilal mimarisini hem de üst sınıfın dar salonlarını anımsatan klasik bir sadeliğe sahip. Aydınlatma muazzam, kostümler ise göz alıcı. Fakat perde açıldığı andan itibaren, insan Peter Hall'un bir oyun yerine sanki bir opera yönettiği hissinden kurtulamıyor.

Keşke biraz seks paleti, biraz da tehlike olsaydı. Evet, bu yeni sahneleme geleneksel ve estetik; ancak ateşi eksik. Görünüşün altında, 18. yüzyıl Bath şehrinin o seçkin havasını bozacak pek bir şey yok. Lydia Languish rolündeki Robyn Addison metinle boğuşurken, bezginliğini yansıtmak adına tekdüze bir anlatımı tercih ediyor. Talibi rolündeki Tam Williams ise ses aralığını tam tersi yönde genişleterek kayıtlar arasında inip çıkıyor. Bu ikili; uşak Fag rolündeki harika Ian Conningham, nefis bir iğneleyicilik sunan Faulkland rolündeki Tony Gardner, hizmetçi rolündeki Carlyss Peer'in daha doğal anlatımı ve Lydia'nın dostu Julia rolündeki Annabel Schoely ile tuhaf bir tezat oluşturuyor. Bob Acres ve Sir Lucius O’Trigger gibi geniş karikatürize edilmiş komedi rollerindeki Kieron Self ve Gerard Murphy bile rollerinin hakkını sonuna kadar veriyor ancak doğal bir anlatımı korumayı başarıyorlar.

The Rivals diyalog ağırlıklı bir komedi; ilk perdenin büyük kısmı serimden oluşuyor ve ikinci perdede de izleyiciyi güzel kostümlere hayran bırakmak dışında kendine bağlayacak çok az aksiyon var. Neyse ki oyun zaten aksiyondan ziyade Sir Anthony Absolute ve Mrs. Malaprop karakterlerinin seçimiyle ilgili ve bu noktada prodüksiyon gerçekten parlıyor. Rollerindeki Peter Bowles ve Penelope Keith arasındaki kimya, süreç boyunca birbirlerine nazikçe kur yaparken izleyiciye de bulaşıyor. Ancak bu, cinsel bir gerilimden ziyade iki eski dostun nazik yoldaşlığını andırıyor. Bowles, elinde bastonu ve lakonik tavrıyla sahnede bir pantomime kötü adamı, bir şehvetli amca edasıyla dolaşırken; Keith alışılagelmiş abartılı oyunculuktan kaçınıyor ve role etkileyici bir insaniyet katıyor.

Nihayetinde, bu iki dev isim bile oyunu ateşlemeye yetmiyor. Harika mizansenler var ve her şey uysalca akıp gidiyor, ancak oyun bir türlü kaynama noktasına ulaşamıyor. Evet, zarif bir yapım ama fazla güvenli kalmış.

26 Şubat'a kadar devam ediyor. Daha fazla bilgi