RECENSIE: The Toxic Avenger, Arts Theatre ✭✭✭✭✭

Mark Anderson als Toxie in The Toxic Avenger

Arts Theatre,

2 oktober 2017

5 Sterren

Boek Tickets Grotere hits dan dit bestaan er bijna niet.  Na een sensationele reeks in Southwark Playhouse en een volledig uitverkocht succes op de Edinburgh Fringe, brengen Katy Lipson voor Aria Entertainment samen met Derek Nicol en Paul Walden voor Flying Entertainment hun magnifieke productie van deze heerlijk excentrieke, glorieuze show naar West End. Afgaande op de staande ovatie van gisteravond is dit een blijvertje.  Met een huidige speelperiode van 10 weken vliegen de kaartjes waarschijnlijk de deur uit, dus wacht niet te lang met het bemachtigen van de uwe.

Oscar Conlon-Morrey, Natalie Hope, Che Francis en Mark Anderson.

Voor degenen die minder bekend zijn met het superheldengenre, is een korte toelichting op het plot wellicht handig.  Gebaseerd op de sensationele film van B-filmkoning Lloyd Kaufman van Troma Studios, bevinden we ons in het doodgewone Tromaville, New Jersey. Dit is de stortplaats voor al het giftige afval uit Manhattan, wiens glinsterende torens zichtbaar zijn op de achtergrond van takis' inventieve decorontwerp.  Melvin (de voortreffelijke Mark Anderson), een enorme sul en slachtoffer van de 'stadsbeulen' (de eerste van vele rollen voor Oscar Conlon-Morrey en Che Francis), wordt in een vat chemische smurrie gegooid. Hij komt eruit getransformeerd tot een helgroen, zwaar gespierd en monsterlijk misvormd (maar ook viriel verbeterd) wezen, liefkozend bekend als 'Toxie'.  Zoals monsters dat doen, zoekt hij zijn plek in de wereld en ontketent hij een wraakactie tegen de 'normale' wereld die hem heeft beschadigd: de eerste slachtoffers zijn natuurlijk de pesters, die op bloederige wijze worden aangepakt.  Zo gaat het door, totdat de zoete stem van de letterlijk blinde onschuld (Emma Salvo's heerlijk stuntelige bibliothecaris, Sarah) zijn razernij kalmeert en hem aanzet tot een leven vol goede daden.  Dit wekt de woede van de onverbiddelijke burgemeester (Natalie Hope, die ook sensationeel de rol van de moeder van Melvin-Toxie speelt), wat leidt tot een onvermijdelijke confrontatie.  Onderweg passeren prachtig vertolkte personages van Conlon-Morrey en Francis de revue, inclusief verrassingsoptredens vanuit de coulissen en meta-momenten met de technici (ogenschijnlijk Peter Bindloss en Sophia Lewis) die voor een komisch effect zorgen. Dit alles is te danken aan het geniale script van Joe DiPietro en de messcherpe regie van rijzende ster Benji Sperring.

Oscar Conlon-Morrey, Emma Salvo en Che Francis

Voor degenen die in een musicalcomedy (van alle plekken!) per se diepe waarheden en maatschappijkritiek zoeken: deze show is puur bedoeld voor vermaak.  Begrepen?  Ik hoop het van harte, want er gebeurt al genoeg ellende in de buitenwereld. We hebben geen behoefte aan sombere stemmen die beweren dat er in het theater geen ruimte mag zijn voor een wereld waar het goede overwint, waar liedjes worden gezongen (op de muziek en teksten van David Bryan van Bon Jovi), waar sprake is van strakke choreografie (van Lucie Pankhurst, in topvorm met een kleine cast, bijgestaan door Paul Sanders), prachtig licht (Nick Farman) en een vol, resonant geluid (Andrew Johnson). Dit haalt het maximale uit het orkest onder leiding van Alex Beetschen (met Tom Coppin op gitaar, Jack Reddick op rietinstrumenten, Sam Pegg op elektrische bas en Bob Carr op drums).

Oscar Conlon-Morrey, Natalie Hope en Che Francis

Het script is grappig en brutaal en neemt vrijwel elke maatschappelijke instelling op de hak, maar de nummers zijn pure rock-'n-roll die je direct laten meetikken.  Of het nu de schaamteloze 'Jersey Girl' van de burgemeester is of het prachtig uitgevoerde 'Thank God She's Blind' van Toxie, deze partituur verleidt je onmiddellijk.  Dit is de derde keer dat ik de show zie en de aantrekkingskracht blijft onverminderd groot.  Over hoeveel nieuwe producties kun je dat zeggen?  Precies.  Dit is een fantastische aanwinst voor de hoofdstad en hopelijk mag hij nog lang blijven.  Het zou me niets verbazen als de productie naar een groter theater verhuist.  Werkelijk elk element klopt in deze uiterst vakkundige uitvoering van een ijzersterk stuk.

Mark Anderson en Emma Salvo. Sperring en takis hebben de show vakkundig aangepast van de open setting in Southwark Playhouse naar de klassieke theateropstelling van het Arts Theatre. Het resultaat komt het beste tot zijn recht in de tweede acte, waar de band met het publiek het sterkst is.  Er zijn ook wat geslaagde vrijheden genomen met het script, waarbij DiPietro zelf betrokken was bij enkele slimme herschrijvingen.  Wie weet volgen er nog meer.  In de tussentijd is er hier genoeg te beleven om de prijs van het ticket dubbel en dwars waard te zijn.  Dus kom op, je hebt het verdiend.  Gun jezelf dit plezier!

TICKETS VOOR THE TOXIC AVENGER