RECENSIE: When Midnight Strikes, Drayton Arms Pub Theatre ✭✭✭

De cast van When Midnight Strikes. Foto: Thomas Scurr When Midnight Strikes

The Drayton Arms Pub Theatre

24 oktober 2017

Boek Tickets

Charles Miller en Kevin Hammonds vormen een van de meest productieve en inventieve teams van musicalschrijvers uit het Verenigd Koninkrijk, en toch zijn ze bij het grote publiek nog relatief onbekend.  Men vraagt zich af waarom: hun nummers zijn uiterst vakkundig in elkaar gezet, zeer melodieus en blijven direct hangen.  Ze zouden beslist meer impact moeten kunnen maken.  Al vele jaren wordt hun werk in opdracht van toonaangevende toneelscholen geschreven, en voorstellingen zijn vaak geproduceerd om tegemoet te komen aan gezelschappen die gevarieerde verhalen willen vertellen met veel rollen, waarin iedereen goed uit de verf komt met zowel solomateriaal als een mooie mix van duetten, trio's, kwartetten, ensembles en koren.

Het is natuurlijk erg lastig te voorspellen wat de verbeelding van het publiek zal prikkelen, maar in het geval van dit stuk ligt het antwoord misschien bij de keuze van het verhaal en de aard van het script, een soort afgezwakte versie van 'Company'.  Hammonds schrijft scherpe, goedgekozen dialogen vol gevatheid en inventieve woordspelingen die de gesprekken op een aantrekkelijke manier sieren.  Echter, wat hij hier niet biedt, is een gevoel van meeslepende dramatische spanning of diepere inzichten in de menselijke aard, met als resultaat dat de show — ondanks de overvloed aan geweldige nummers — uiteindelijk moeite heeft om overeind te blijven.  Tegen de tijd dat het einde nadert, is de interesse wat weggeëbd en is het lastig om een specifiek middelpunt te herinneren.  Dat is ontzettend jammer.  Nummers uit deze partituur, zoals 'I never learned to type', zijn — terecht — wereldwijd beroemd geworden.  Maar net als bij veel grote liedjesschrijvers vóór hen — de Gershwins, Rodgers and Hart, Kern and Hammerstein — komen hun liedjes doorgaans veel beter tot hun recht dan de plots waar ze aan verbonden zijn.

De cast van When Midnight Strikes. Foto: Thomas Scurr

Ondernemende fringe-gezelschappen laten zich niet afschrikken en brengen hun shows regelmatig opnieuw op de planken. Hier zien we een nieuwe uitvoering van het stuk dat zich rond de millenniumwisseling afspeelt, stijlvol vormgegeven door MKEC Productions in hun thuisbasis, het charmante Drayton Arms Pub Theatre.  Victoria Francis tekent voor een zeer stijlvol decor dat een chic appartement in Manhattan oproept, inclusief een spectaculair uitzicht op de wereldberoemde skyline (mede dankzij een genereus gesponsord digitaal paneel dat de productie een aanzienlijke dosis glans geeft: projecties door J Mark Pim).  De cast, onberispelijk gekleed door een niet-vermelde kostuumontwerper — hebben ze al hun eigen outfits verzorgd? — past perfect in deze wereld.  Producent Marc Kelly voert ook de regie, maar de magere verhaallijn helpt hem niet; hij lijkt vaak niet goed te weten wat hij aan moet met een podium vol feestgangers, die vaker statisch lijken dan bruisend van leven.  Ook lijkt er geen choreograaf te zijn aangesteld, een gemis dat het gezelschap bij toekomstige producties wellicht wil herstellen: deze musicalnummers vragen echt om een deskundige presentatie — een beetje basis-blocking is simpelweg niet genoeg om ze recht te doen (assistent-regisseur is Christian Bullen).

De band daarentegen, Oli Rew op toetsen en Dominic Veall op cello, is op een wonderbaarlijk natuurlijke manier in het decor geïntegreerd: de regie betrekt hen echter minder bij het geheel dan mogelijk was geweest — nog een punt dat wellicht meer voorbedachte rade behoeft.  De belichting werkt prima en dit is waarschijnlijk te danken aan het technisch management van Andy Hill.

De cast van When Midnight Strikes. Foto: Thomas Scurr

Voor de redding moeten we ons wenden tot de uitvoering van de vele muzikale nummers, hoewel de show een echt openingsnummer lijkt te missen: het stuk begint met uitgebreide dialogen die geen ander doel lijken te dienen dan mensen op het toneel te krijgen.  Producent Elizabeth Chadwick heeft zichzelf gecast in de hoofdrol van Jennifer West en is het meest op haar gemak in het 'belt'-register van haar diverse nummers.  Je kunt je niet aan de indruk onttrekken dat haar vertolking nog sterker zou zijn als er een extra paar ogen was geweest om haar te begeleiden bij de scherp afgetekende overgangen in haar rol.  Simon Burr kiest er juist voor om de impact van zijn muzikale nummers subtiel te houden en meer te groeien vanuit zijn acteerwerk, wat hij zeer overtuigend doet: ik heb hem inmiddels in verschillende rollen gezien en hij ontwikkelt zich op een veelbelovende manier. Het zou me niet verbazen als zijn carrière in de toekomst interessante vormen aanneemt.

Van de rest van de cast is Victoria George een capabele Zoe, James Dangerfield een levendige Greg West, Stephanie Lyse een treffende Nicole, Andrew Truluck een goed gedoseerde Edward, Marcia Sommerford een pittige Rachel en Kelly zelf neerzet als een verdienstelijk beheerste en campy Bradley. Georgina Nicholas helpt de boel vooruit als Twyla, Matthew Boyd is solide als Alex en de gevreesde buurvrouw Murial wordt door de ervaren Victoria Waddington verzacht door de geest van het nieuwe jaar.  De voorstelling werd op gedenkwaardige en prachtige wijze aangevuld door Ellie Nunn als de alomtegenwoordige hulp Josephina, wat ons eraan herinnert dat dit gezelschap er bovenal is om nieuw talent de kans te geven te experimenteren en te schitteren in minder bekend repertoire.

Al met al is het een zeer vermakelijke voorstelling en een verdiende pluim op de hoed van een ambitieus gezelschap dat veel doet om de lastige overgang van toneelschool naar de professionele sector te vergemakkelijken.  MKEC Productions heeft al bewezen meester te zijn in de vorm wanneer ze met sterk materiaal werken.  Wanneer hun gekozen onderwerpen minder stevig staan, hebben ze een flinke kluif aan hun werk: wellicht willen ze in de toekomst meer creatievelingen aantrekken om de algehele impact te versterken.  Ik denk dat ze daar nu klaar voor zijn.

Te zien tot 12 november

BOEK TICKETS VOOR WHEN MIDNIGHT STRIKES