ELEŞTİRİ: When Midnight Strikes, Drayton Arms Pub Theatre ✭✭✭

When Midnight Strikes ekibi. Fotoğraf: Thomas Scurr When Midnight Strikes

The Drayton Arms Pub Theatre

24 Ekim 2017

Bilet Al

Charles Miller ve Kevin Hammonds, Birleşik Krallık'ın en üretken ve yaratıcı müzikal yazarlarından biri olmalarına rağmen genel halk tarafından hâlâ nispeten az tanınıyorlar.  İnsan bunun nedenini merak ediyor: Şarkıları son derece titizlikle işlenmiş, oldukça melodik ve akılda kalıcı.  Kesinlikle daha fazla ses getirmeliler.  Uzun yıllar boyunca çalışmaları önde gelen drama okulları tarafından sipariş edildi ve eserleri, çok sayıda karakteri olan, her birinin solo materyallerle, düet, trio, quartet ve koro parçalarıyla zenginleştirildiği hikâyeler anlatmak isteyen topluluklar için özel olarak üretildi.

Halkın hayal gücünü neyin yakalayacağını tahmin etmek elbette çok zordur, ancak bu eser özelinde cevap, hikâye seçiminde ve 'Company'nin biraz hafifletilmiş bir versiyonu gibi duran metnin doğasında yatıyor olabilir.  Hammonds, sert nüktelerin ve yaratıcı kelime oyunlarının sohbete çekici bir şekilde serpiştirildiği canlı ve iyi kurgulanmış diyaloglar yazıyor.  Ancak burada eksik bıraktığı tek şey, sürükleyici bir dramatik ilgi veya insan karakterine dair derin sezgiler; sonuç olarak, harika şarkıların fazlalığına rağmen, sonunda gösteriyi ayakta tutacak pek az şey kalıyor.  Oyunun sonuna geldiğimizde, ilgimiz dağılmış oluyor ve belirgin bir odak noktasını hatırlamakta güçlük çekiyoruz.  Bu büyük bir yazık.  Bu partisyondaki 'I never learned to type' gibi şarkılar -haklı olarak- dünya çapında meşhur oldu.  Ancak, kendilerinden önceki birçok büyük şarkı yazarı gibi (Gershwinler, Rodgers ve Hart, Kern ve Hammerstein) şarkıları genellikle bağlı oldukları olay örgülerinden çok daha iyi bir performans sergiliyor.

When Midnight Strikes ekibi. Fotoğraf: Thomas Scurr

Yine de yılmayan girişimci butik topluluklar bu eserleri canlandırmaya devam ediyor; işte milenyumun eşiğinde geçen bu eser, MKEC Productions tarafından kendi evleri olan büyüleyici Drayton Arms Pub Theatre'da şık bir formda karşımıza çıkıyor.  Victoria Francis, dünya çapında ünlü silüetin muhteşem manzarasına sahip şık bir Manhattan dairesini çağrıştıran çok stil sahibi bir dekor sunuyor (prodüksiyona ciddi bir parlaklık katan cömert bir dijital panel desteğiyle: projeksiyonlar J Mark Pim'e ait).  İsmi belirtilmeyen bir kostümcü tarafından -yoksa kostümlerini kendileri mi hazırladılar?- kusursuz bir şekilde giydirilen oyuncu kadrosu, bu dünyaya bir eldiven gibi oturuyor.  Yapımcı Marc Kelly aynı zamanda yönetmenliği de üstleniyor, ancak metnin zayıflığı ona pek yardımcı olmuyor; sahnede genellikle canlı olmaktan ziyade durağan görünen bir davetli topluluğuyla ne yapacağını bilemez bir halde görünüyor.  Ayrıca künyede bir koreografın adı geçmiyor ve topluluk gelecek oyunlarda bu eksikliği gidermek isteyebilir: Bu müzikal parçaların gerçekten uzman sunumuna ihtiyacı var; sadece temel mizansenler onlara hakkını vermek için yeterli degil (yardımcı yönetmen Christian Bullen).

Öte yandan, klavyede Oli Rew ve çelloda Dominic Veall'dan oluşan orkestra, dekorun içine harika ve inandırıcı bir şekilde entegre edilmiş; ancak yönetmenlik onları olabildiğince içine çekmiyor - bu yine daha fazla düşünülmesi gereken bir alan.  Işıklandırma yeterince iyi çalışıyor ve belki de bunun için teknik yönetimdeki Andy Hill'e teşekkür edilebilir.

When Midnight Strikes ekibi. Fotoğraf: Thomas Scurr

Ancak kurtuluş için birçok müzikal parçanın icrasına sığınıyoruz, her ne kadar gösteride bir açılış parçası eksik gibi görünse de: Oyun, insanları sahneye çıkarmaktan başka bir amaca hizmet etmeyen uzun diyaloglarla başlıyor.  Yapımcı Elizabeth Chadwick, kendisini başrol Jennifer West olarak kadroya dahil etmiş ve en çok şarkılarındaki güçlü 'belt' register'ında rahat görünüyor.  İnsan, karakterinin keskin bir şekilde farklılaşan geçişlerini anlamlandırmada ona yol gösterecek başka bir çift göz olsaydı performansının daha da güçlü olacağını düşünmeden edemiyor.  Simon Burr ise aksine, müzikal parçalarının etkisini biraz geri planda tutup rolünün oyunculuğuna odaklanarak gelişmeyi seçiyor ve oldukça inandırıcı görünüyor: Onu şimdiye kadar birkaç rolde izlemiş biri olarak, çok umut verici bir şekilde geliştiğini söyleyebilirim ve gelecekte kariyerinin ilginç dönemeçler alacağını görmek beni şaşırtmaz.

Kadronun geri kalanında Victoria George yetenekli bir Zoe, James Dangerfield canlı bir Greg West, Stephanie Lyse uygun bir Nicole, Andrew Truluck dengeli bir Edward, Marcia Sommerford hırslı bir Rachel ve Kelly'nin kendisi de takdire şayan bir duruşla Bradley rolünü üstleniyor. Georgina Nicholas Twyla rolünde sürece yardımcı olurken, Matthew Boyd sağlam bir Alex çiziyor; yeni yılın ve yenilenmenin ruhuyla yumuşayan korkunç komşu Murial ise Victoria Waddington'ın deneyimli ellerinde hayat buluyor.  Gösteri, her şeyden önemlisi bu topluluğun yeni yeteneklere alışılmadık repertuarlarda deneyim kazanma ve parlama şansı vermesiyle ilgili olduğunu hatırlatan Ellie Nunn tarafından her an sahnede olan hizmetçi Josephina rolüyle unutulmaz ve güzel bir şekilde süslenmiş.

Genel olarak harika bir eğlence ve drama okulu ile profesyonel sektör arasındaki o çok zorlu köprüde daha etkili bir geçiş sağlamak için çok şey yapan, hırslı bir topluluğun başarılarına eklenmiş değerli bir halka.  MKEC Productions, güçlü materyallerle çalıştıklarında bu formun ustası olduklarını zaten gösterdiler.  Seçtikleri konular daha zayıf olduğunda ise işleri zorlaşıyor: Belki de gelecekte, genel etkinliklerini güçlendirmeye yardımcı olması için birkaç yaratıcı isimle daha çalışmak isteyebilirler.  Bence artık bunu yapmaya hazırlar.

12 Kasım'a kadar devam ediyor

WHEN MIDNIGHT STRIKES İÇİN BİLET ALIN