The Last Five Years, Garrick Theatre Londen: Recensie-overzicht

The Last Five Years is verhuisd van de Southwark Playhouse naar het Garrick Theatre. We werpen een blik op de recensies van deze opmerkelijke productie van de musical van Jason Robert Brown.

Oli Higginson en Molly Lynch in The Last Five Years. Foto: Helen Maybanks De musical The Last Five Years van Jason Robert Brown is nu voor een beperkte periode te zien in het Garrick Theatre. De lovende kritieken tijdens de off-West End speelperiodes in de Southwark Playhouse waren goud waard, en een kort streamingseizoen liet me al volop genieten van de ongelooflijke productie van Jonathan O'Boyle met Oli Higginson en Molly Lynch.

We bekijken wat de critici van The Last Five Years vonden.

BOEK TICKETS VOOR THE LAST FIVE YEARS

RECENSIE-OVERZICHT THE LAST FIVE YEARS BritishTheatre.com (Ray Rackham) ✭✭✭✭✭ Lees hier onze volledige recensie

Maar hoe zit het met het tweetal wiens relatie we komen toejuichen en bewenen? Het lijkt flauw om te zeggen dat er twee sterren zijn geboren, maar dat is werkelijk zo. Molly Lynch en Oli Higginson zijn de Cathy en Jamie van deze tijd. Vakkundig vormgegeven, verfijnde vertolkingen van twee acteurs die een buitengewone carrière voor zich hebben (niet dat ze op hun lauweren hebben gerust sinds hun laatste bezoek aan het Manhattan van L5Y). Het was een genot om hun spel te zien op de plek waar het thuishoort: op een West End-podium, in een zeer indrukwekkende productie van wat een uitdagende show kan zijn.

Evening Standard (Nick Curtis)✭✭✭ Recensie The Last Five Years: een musical over een scheiding... waar blijft de dramatische spanning?

Het is een slim, compact stuk van 90 minuten, met veel elan gespeeld en gezongen door Molly Lynch en Oli Higginson. Maar het conceptuele kader dat het bijzonder maakt, is ook een beperking. Ik zag de productie van Jonathan O’Boyle voor het eerst in de Southwark Playhouse precies – ongelooflijk! - 11 dagen voordat Boris Johnson de eerste lockdown in maart 2020 afkondigde. Ik klaagde toen dat de show twee monologen bood waarin we de personages alleen zien zoals ze zichzelf zien. Nu zou ik daaraan toevoegen dat het zowel aan dramatische spanning als aan dialoog ontbreekt, aangezien we in de eerste tien minuten al horen hoe het verhaal begint en eindigt. In het Garrick is de schaal vergroot, maar de intimiteit van de 'in-the-round' opstelling in Southwark is hiermee verloren gegaan. Het blijft charmant, met een partituur vol terugkerende oorwurmen en gevatte rijmpjes, vlot geregisseerd en met innemende hoofdrolspelers. Maar je plezier zal recht evenredig zijn aan je tolerantie voor artistiek navelstaren in Manhattan. Oli Higginson in The Last Five Years. Foto: Helen Maybanks

The Stage (Paul Vale) ✭✭✭✭✭ Triomfantelijk

De verfijnde regie van Jonathan O’Boyle is de eenvoud zelve; hij transformeert een potentieel verwarrende verhaallijn in een soepel relaas dat naadloos doorloopt. Het decor van ontwerper Lee Newby accentueert deze gestroomlijnde aanpak, met weinig meer dan een vleugelpiano, een draaischijf en een subtiele hoeveelheid rook. Het prachtige, atmosferische lichtontwerp van Jamie Platt brengt alles samen.

Het is een show die uiteindelijk rust op de kwaliteit van de cast, Oli Higginson en Molly Lynch. Ze leveren sublieme, rauwe acteerprestaties die zowel de opwinding van een nieuwe liefde als de pijn van een scheiding vangen. Beiden zijn uitzonderlijke vocalisten die ook een emotionele authenticiteit geven aan de gevarieerde muziek van Brown. Deze diep persoonlijke musical, geïnspireerd door Browns eigen scheiding, is nooit op Broadway verschenen. Als er in het post-pandemische tijdperk behoefte is aan kleinschalige producties voor de 'Great White Way', dan zou deze productie een absolute zekerheid moeten zijn.

Oli Higginson en Molly Lynch in The Last Five Years. Foto: Helen Maybanks The Arts Desk (Gary Naylor) ✭✭✭✭ Bitterzoete musicaltraktatie krijgt West End-upgrade De productie van Jonathan O’Boyle uit 2020 verhuist van de Southwark Playhouse naar het Garrick Theatre. Sommige tekortkomingen van het stuk blijven bestaan, maar andere zijn aangepakt. De gemene deler is dat een relatief jong publiek (sommigen niet veel ouder dan het werk zelf, dat inmiddels de tienerjaren ontgroeid is) er weg van was, en dat belooft veel goeds voor de toekomst van West End in deze cruciale winter.

Oli Higginson (hierboven afgebeeld) werd in 2020 genomineerd voor een Offie voor zijn rol, en het is duidelijk waarom. Hij zingt prachtig, een echte West End-stem die kan breken van teleurstelling en kan glanzen van ambitie. Cruciaal voor de rol is dat hij charme te over heeft; hij is een 'schmuck' die een 'mensch' zou kunnen zijn en dat weet hij: hij is simpelweg te zwak om de volgende verleiding die Manhattan hem voorschotelt te weerstaan – en er is altijd wel een volgende.

https://www.youtube.com/watch?v=on0ed9KC8-A

My Theatre Mates (Alun Hood) ✭✭✭✭✭ Een juweeltje van een show

Men zegt dat de bliksem nooit twee keer op dezelfde plek inslaat, maar daar denk ik anders over. Jonathan O’Boyle’s bezielde acteur-muzikant-benadering van Jason Robert Browns liederencyclus-musical voelde als een eye-opening heruitvinding van een fascinerend maar complex stuk (waarbij de ene helft van het gedoemde liefdesverhaal tussen twee gepassioneerde creatievelingen chronologisch loopt, terwijl de andere helft achteruit in de tijd gaat; de twee lijnen ontmoeten elkaar bij de bruiloft) toen het begin 2020 in première ging in de Southwark Playhouse.

Het leek er toen al op dat O’Boyle, samen met een ijzersterk creatief team en een fantastisch duo acteurs, een manier had gevonden om dit technisch adembenemende maar soms frustrerend cerebrale stuk echt theatraal te laten vonken.