The Last Five Years, Garrick Theatre Londra: Eleştirilere Bakış

The Last Five Years Southwark Playhouse’tan Garrick Theatre’a taşındı. Jason Robert Brown'ın bu muazzam müzikaline ve prodüksiyonuna dair eleştirilere birlikte göz atıyoruz.

The Last Five Years'ta Oli Higginson ve Molly Lynch. Fotoğraf: Helen Maybanks Jason Robert Brown'ın müzikali The Last Five Years sınırlı bir süre için Garrick Theatre'da sahneleniyor. Southwark Playhouse'daki Off-West End sezonunda aldığı harika eleştiriler altından öte bir değerdeydi; kısa süren dijital yayın dönemi ise Jonathan O'Boyle'un Oli Higginson ve Molly Lynch’li bu muazzam prodüksiyonuna beni tam anlamıyla hayran bıraktı.

The Last Five Years'ın bıraktığı izlenime ve eleştirmenlerin yorumlarına yakından bakıyoruz.

THE LAST FIVE YEARS BİLETLERİ İÇİN TIKLAYIN

THE LAST FIVE YEARS ELEŞTİRİ ÖZETİ BritishTheatre (Ray Rackham) ✭✭✭✭✭ Eleştirimizin tamamını buradan okuyabilirsiniz

Peki ya ilişkilerini alkışlayıp ardından yasını tuttuğumuz o iki kişi? İki yıldız doğdu demek kulağa klişe gelebilir ama durum tam olarak bu. Molly Lynch ve Oli Higginson, zamanımızın Cathy ve Jamie’si olmuşlar. L5Y’nin Manhattan’ına son ziyaretlerinden bu yana boş durmasalar da, önlerinde olağanüstü kariyerler uzanan bu iki aktörün ustalıkla işlenmiş, bilenmiş ve yeniden yorumlanmış performansları gerçekten büyüleyici. Performanslarını tam olarak ait oldukları yerde, bir West End sahnesinde ve sahnelenmesi yer yer zor olabilen bu oyunun böylesine etkileyici bir prodüksiyonunda görmek büyük bir keyifti.

Evening Standard (Nick Curtis) ✭✭✭ The Last Five Years eleştirisi: Boşanma üzerine bir müzikal... Peki dramatik gerilim nerede?

Molly Lynch ve Oli Higginson tarafından büyük bir enerjiyle sergilenen 90 dakikalık, akıllıca hazırlanmış kompakt bir eser. Ancak onu özel kılan konsept çerçevesi, aynı zamanda bir kısıtlama yaratıyor. Jonathan O’Boyle’un prodüksiyonunu Southwark Playhouse’da ilk izlediğimde – inanılır gibi değil – Boris Johnson’ın ilk karantinayı ilan etmesinden tam 11 gün öncesiydi. O zaman da oyunun, karakterleri sadece kendi gözlerinden gördüğümüz iki monolog sunduğundan şikayet etmiştim. Şimdi ise diyebilirim ki, hikayenin nasıl başlayıp bittiğini ilk on dakikadan öğrendiğimiz için diyalog eksikliğinin yanına dramatik gerilim eksikliği de eklenmiş. Garrick’te ölçek büyümüş ancak Southwark’taki o samimi, merkez sahne atmosferi kaybolmuş. Yine de kulaklara küpe olan şarkıları, zekice kafiyeleri ve sempatik başrol oyuncularıyla şık ve büyüleyici bir yapım. Ancak alacağınız keyif, Manhattan’ın o entelektüel içsel bakışına ne kadar tahammül edebileceğinize bağlı. The Last Five Years'ta Oli Higginson. Fotoğraf: Helen Maybanks

The Stage (Paul Vale) ✭✭✭✭✭ Zafer dolu

Yönetmen Jonathan O’Boyle’un sofistike prodüksiyonu, kafa karıştırıcı olma potansiyeli taşıyan bir kurguyu akıcı bir anlatıma dönüştürerek sadeliğin gücünü kanıtlıyor. Tasarımcı Lee Newby’nin dekoru, bir piyano, bir döner sahne ve dozunda sis kullanımıyla bu modern yaklaşımı pekiştiriyor. Jamie Platt’in zarif ve atmosferik ışık tasarımı ise her şeyi kusursuzca bütünleştiriyor.

Oyun nihayetinde oyuncuları Oli Higginson ve Molly Lynch’in kalitesine sırtını yaslıyor. Her iki oyuncu da yeni aşkın heyecanını ve boşanmanın acısını yansıtan mükemmel ve sarsıcı performanslar sergiliyor. Olağanüstü vokallere sahip olan ikili, Brown’ın çeşitli türleri barındıran bestelerine duygusal bir dürüstlük katıyor. Brown’ın kendi boşanmasından esinlenen bu derin kişisel müzikal hiçbir zaman Broadway’de sahnelenmedi. Pandemi sonrası dönemde Broadway için az kadrolu oyunlar aranıyorsa, bu prodüksiyon tartışmasız en güçlü aday olmalı.

The Last Five Years'ta Oli Higginson ve Molly Lynch. Fotoğraf: Helen Maybanks The Arts Desk (Gary Naylor) ✭✭✭✭ Acı-tatlı müzikal ziyafeti West End'e terfi etti Jonathan O’Boyle’un 2020 prodüksiyonu, bazı kusurlarını korusa da diğerlerini aşmış bir şekilde Southwark Playhouse’tan Garrick Theatre’a taşındı. Ortak olan nokta şu ki; nispeten genç (bazıları artık ergenlik çağını geçmiş olan eserin kendisinden bile genç) bir kitle buna bayıldı ve bu durum, kritik bir kışa hazırlanan West End’in geleceği için umut verici.

Oli Higginson (yukarıdaki fotoğraf), 2020’deki performansıyla bir Offie adaylığı almıştı ve bunun sebebini görmek (ve duymak) mümkün. Harika bir sese sahip; West End kalitesindeki bu ses hem hayal kırıklığının sancısını hem de hırsın parıltısını yansıtabiliyor. Rolü için kritik olan şu ki; kendisi fazlasıyla karizmatik ama aslında iyi biri olabilecekken şapşallık eden biri ve bunun farkında: Sadece Manhattan’ın ona sunduğu bir sonraki pırıltılı çekiciliğe karşı koyamayacak kadar zayıf – ve orada her zaman cezbedecek yeni bir şeyler vardır.

https://www.youtube.com/watch?v=on0ed9KC8-A

My Theatre Mates (Alun Hood) ✭✭✭✭✭ Mücevher gibi bir oyun

Şimşek çaktığı yere bir daha düşmez derler; katılmıyorum. Jonathan O’Boyle’un Jason Robert Brown’ın şarkı dizisi ve müzikali arasındaki eserine yönelik bu ilham verici oyuncu-müzisyen yorumu, 2020 başında Southwark Playhouse’da ilk kez sahnelendiğinde, büyüleyici ama karmaşık bir eserin (iki yaratıcı aşığın talihsiz hikayesinin bir tarafı kronolojik ilerlerken diğeri tersine akar; bu iki hat düğünde kesişir) göz açıcı bir yeniden keşfi gibi hissettirmişti.

Görünen o ki O’Boyle, müthiş bir yaratıcı ekip ve harika bir oyuncu ikilisi ile el ele vererek, bu teknik olarak nefes kesici ancak bazen can sıkıcı derecede zihinsel kalabilen eserden gerçek bir tiyatro ateşi çıkarmayı başarmış.