TERUGBLIK DONDERDAG: Jack Archer

Deze week in Throwback Thursday spreken we Jack Archer, die binnenkort te zien is in de gestreamde productie van The Haunting Of Alice Bowles door de Original Theatre Company.

1) Wat was de allereerste voorstelling die je als kind deed, en waardoor raakte je besmet met het theatervirus?

De eerste voorstelling die me echt is bijgebleven was A Midsummer Night’s Dream (Een Midzomernachtdroom), waarin ik Puck speelde. Het was een openluchtvoorstelling waar het publiek picknickmanden meenam en ik mocht op blote voeten rondrennen, hun eten stelen en een beetje de boel op stelten zetten. Ik betwijfel of ik de helft begreep van wat ik zei, maar ik had de tijd van mijn leven!

2) Er is veel veranderd voor iedereen in de sector. Vertel eens over je auditie en het repetitieproces voor 'The Haunting of Alice Bowles'. Ja, het is voor iedereen een enorm stressvolle tijd geweest, maar het is echt bemoedigend om te zien hoe de sector ondanks alles heeft teruggevochten. Original Theatre Company is daar een fantastisch voorbeeld van - ze zagen twee producties geannuleerd worden door de eerste lockdown - maar ze herstelden zich direct met een online versie van Birdsong en zijn sindsdien doorgegaan met het maken van briljante digitale stukken. The Haunting of Alice Bowles is hun vierde online voorstelling in dit format, dus het proces verliep voor mij eigenlijk heel soepel. Nadat ik het script van Philip had gelezen, heb ik auditie gedaan via een self-tape. Behalve een paar ontmoetingen op gepaste afstand vlak voor de lockdown, vonden alle repetities en technische sessies bij ons thuis plaats via Zoom.

3) Welke moeilijkheden kwam je tegen bij het online werken en hoe heb je die overwonnen?

Het is een hele prestatie om iedereen op één lijn te krijgen, omdat we in feite allemaal onze eigen eenmanscrew zijn - en er komt veel techniek bij kijken met green screens, lampen en microfoons. Het kan uitdagend zijn omdat een goede take soms onbruikbaar is als ik mezelf niet goed in beeld heb gebracht of als de videoverbinding hapert. We moesten ook erg creatief zijn om shots te maken waarvan je zou denken dat ze onmogelijk zijn zonder cameraman - maar we vonden altijd een oplossing. Het is heel voldoeninggevend om bij zoveel aspecten van het filmproces betrokken te zijn en dan zulke mooie resultaten te zien.

4) Hoe ben je creatief en gefocust gebleven tijdens deze pandemie? 

Dat was zeker lastig. De druk is groot als je ineens zoveel tijd hebt om creatief te zijn, maar niet altijd de motivatie of inspiratie vindt - en dat kan leiden tot een behoorlijk schuldgevoel. Ik denk echter dat het met de tijd beter is gegaan en dat ik heb geleerd mezelf te sturen en te focussen wanneer er even geen acteerwerk is. Aan de andere kant heb ik meer films gekeken en meer gelezen dan ooit, en we hebben een belangrijke roep om sociale verandering en echte gelijkheid gezien. Het is een troost dat deze periode niet 'verloren' voelt.

5) We hoorden dat je ook een vaste rol hebt in de nieuwe reeks van de ITV-serie The Bay. Hoe verschilt werken voor de camera van theater, en heb je een voorkeur?

De processen verschillen, maar ik denk dat de daadwerkelijke performance in de kern hetzelfde is, alleen op een ander volume. Ik hou van de intimiteit met andere acteurs die filmacteren toelaat; je repeteert scènes niet altijd uitgebreid, wat spannend kan zijn, maar die spontaniteit levert soms hele boeiende dingen op. Bovendien is het heerlijk om op locatie te draaien. Wat theater betreft, is die live-energie onovertroffen: de wisselwerking met je medespelers voor een zaal vol publiek en het volgen van de boog van je personage van begin tot eind. The Haunting of Alice Bowles was een interessante ervaring omdat het de twee werelden op een ongebruikelijke manier mengt. Het is niet live, maar de beperkingen van het thuis creëren van een wereld dwingen je om je verbeeldingskracht op dezelfde manier te gebruiken als op het toneel.

6) Kun je ons vertellen over een van je leukste of grappigste herinneringen op het podium?

Ik speelde in een schoolvoorstelling van The Secret Diary of Adrian Mole en had aan het eind een scène met Pandora, het meisje op wie Adrian verliefd is. Het was de bedoeling dat ik haar kamer in zou gaan en zij zich bij me zou voegen, maar ze kon haar kostuum niet vinden of zoiets, waardoor ik ongeveer 4 minuten lang moederziel alleen op het toneel stond (wat een eeuwigheid leek). Ik weet nog dat mijn uitroepen van 'PANDORA?!' steeds wanhopiger klonken en uiteindelijk ben ik maar gaan zitten om hardop een gedicht te schrijven!

7) Welke drie dingen vinden we altijd terug in je kleedkamer? Bijvoorbeeld geluksbrengers, dingen die je helpen op het podium, blauwe M&M's...

Mijn koptelefoon, Coke Zero en Squashies (zure appel smaak).

8) Wat is het beste toneelstuk dat je onlangs hebt gelezen?

Ik heb onlangs 'I will still be whole (when you rip me in half)' van Ava Wong Davies herlezen, waar mijn vriendin Aoife vorig jaar in speelde in The Bunker Theatre. Het is een prachtig stuk over een vervreemde moeder en dochter, verteld via monologen en eindigend in een scène waarin ze eindelijk herenigd worden. (De productie die ik zag was overigens fantastisch).

9) Als je leven een toneelstuk was, hoe zou het dan heten en waarom?

The Imp. Ik kan niet zeggen waarom.

10) Welk advies zou je geven aan alle pas afgestudeerden - zowel de lichting van 2020 als die van 2021?

Ze komen de sector binnen op een ontzettend zwaar moment en ik leef echt met ze mee vanwege de extra obstakels in wat sowieso al een pittige klim is. Ik denk dat het beste advies dat ik ooit heb gekregen is: blijf bij jezelf. Probeer je niet te laten afleiden door hoe anderen om je heen het doen - we hebben in deze carrière allemaal pieken en dalen op verschillende momenten. Hoezeer vaardigheid en hard werken ook een verschil maken, er komt ook een enorme dosis geluk bij kijken, en dat komt voor iedereen op een ander moment. Omring jezelf met goede vrienden en probeer echt andere hobby's en interesses te ontdekken, want zonder afleiding raak je (althans ik!) heel snel geobsedeerd.