BINNENKORT: Henry Carpenter en Tom Crowley over Quentin Dentin

Tom Crowley en Henry Carpenter EEN EERSTE BLIK OP… QUENTIN DENTIN

In gesprek met Henry Carpenter en Tom Crowley

Tristan Bates Theatre,

Dinsdag 20 juni – zaterdag 29 juli

Als onderdeel van hun nieuwe toewijding aan het ontwikkelen van oorspronkelijke musicals, trapt het intieme theater verbonden aan het Actors’ Centre in het Londense Covent Garden dit seizoen af met de tweede serie van 6 weken voor een nieuwe Britse musical.  Direct na Bateman en Conley’s ‘The Sorrows of Satan’ krijgen we binnenkort de zesde (of is het de zevende?) incarnatie te zien van een werk dat is blijven groeien sinds het een paar jaar geleden als weinig meer dan een korte studentenvoorstelling in de Rag Factory verscheen.  Bijna volledig het werk van Henry Carpenter (tevens frontman van diverse rockgroepen zoals ‘Jimmy Getaway’ en tegenwoordig ‘Jelly’), is dit een stuk voortgekomen uit passie, gedrevenheid en het onuitputtelijke geloof dat hij een boodschap te verkondigen heeft.

Zijn bondgenoot vanaf het prille begin is zijn studiegenoot van King’s College London, producent Hannah Elsy.  Samen hebben ze ‘Quentin’ gevolgd via de National Theatre Studio, Rich Mix via IdeasTap, het International Youth Arts Festival in Kingston-upon-Thames, de Edinburgh Fringe, en Above the Arts in het West End.  Bij elke stap (ik heb ongeveer de helft ervan gezien) is de show gegroeid als project, en is het team gegroeid in ervaring, zelfvertrouwen en vakmanschap.  Nu bundelen ze hun krachten met een nieuwe regisseur, Adam Lenson, die na ‘Sorrows’ alweer snel op dit adres terugkeert.  En, cruciaal, er is een gloednieuwe schrijfpartner gevonden in de mede-auteur van het script, Tom Crowley.  Diverse cast- en bandleden keren terug om het werk uit eerdere gedaantes van ‘Quentin’ opnieuw te spelen, en het wordt fascinerend om te zien hoe deze nieuwe versie henzelf én de voorstelling verder brengt in hun carrières.

The Quentin Dentin Show (Above The Arts). Foto: Mihaela Bodlovic.

Om wat meer achtergrondinformatie te krijgen, zocht ik Henry en Tom onlangs op in het café van het Actors’ Centre om hun nieuwe samenwerking te bespreken en meer te horen over de ontwikkeling van de show.  Hannah wipte eerst even langs voor de foto bij dit artikel en om een stapel van de nieuwste posters af te leveren: een strak ontwerp met een blauwe lucht en felle neonletters.  De vormgeving hint naar de nieuwe verfijning van de show en staat mijlenver af van de oorspronkelijke met glitter en lijm bewerkte graffiti die Elsy ooit op haar badkamermuur fotografeerde.  Na de foto snelt ze er vandoor voor andere producententaken en blijven wij over om wat na te praten.

Ik wil weten wat Toms rol precies is geweest.  Ik had namelijk gehoord dat hij erbij kwam als ‘dramaturg’ en wilde dat onderwerp aansnijden, maar het wordt direct duidelijk dat hij – zoals ook op de poster staat – wordt erkend als mede-auteur.  Hij schetst het schrijfproces, dat begon met het geven van wat feedback aan Henry en Hannah, waarna hij weer reacties terug kreeg met nieuwe ideeën, totdat het project zo’n vaart nam dat hij nu een gelijke vermelding heeft voor zijn werk aan het script.  Dit is spannend nieuws: zijn behendige bewerking van Richard O’Briens ‘Shock Treatment’ is een wonder van helderheid en beknoptheid – en hopelijk krijgen we daar ooit meer van te zien (de gelukkigen die ruim twee jaar geleden een kaartje bemachtigden in het King’s Head Theatre weten wat ik bedoel).  Dat dit talent nu verbonden is aan de voortdurende groei van het QD-verhaal is op zich al opwindend.  Zoals altijd is hij joviaal, ontspannen en vrij bescheiden over de details.  Maar gezien het ‘pop’-milieu dat de show zich eigen heeft gemaakt, is die bescheidenheid in een interview eigenlijk heel passend.

We gooien het over een andere boeg.  Ik ken Toms werk van ‘The Night’ – een reizend spektakel van stand-up, improvisatie en zang dat nu een glamoureus onderkomen heeft gevonden in Café Zedel (met dank aan James Albrecht); ik zag hoe hij vorig jaar op het Vaults Festival twee weken lang een hele zaal cureerde (40 nieuwe werken kwamen daar voorbij); en ik woonde een vroege try-out bij van zijn musicalbewerking van Cormans ‘Bucket of Blood’, met nummers van ‘Shock Treatment’ muzikaal leider Alex Beetschen.  We komen niet eens toe aan wat ‘Wooden Overcoats’ (weer een van zijn vele samenwerkingen) momenteel doet.  Het is werkelijk indrukwekkend hoeveel hij voor elkaar krijgt.  Ook Henry werkt aan andere zaken met andere mensen; hij vertelt over die ondernemingen, waaronder een langdurige samenwerking met Paul Garred (voorheen van The Kooks) – helaas red ik het die avond niet naar het optreden van zijn band ‘Jelly’ in Blackstock Road, maar hij weet dat ik hen in gedachten aanmoedig.  Tussendoor heeft hij nog eens zeven nieuwe nummers voor de show geschreven, en – al is het maar daarom – dat is reden genoeg voor iedereen die zin heeft in een leuke, frivole avond uit.

Hoewel ze instemmend knikken bij de geuzenaam die ik voor dit concept bedacht, ‘The DJ Who Fell To Earth’ (Henry’s idolatrie van Bowie is bekend), en hoewel ik hoorde welke ‘vragen’ Tom meebracht en de creatieve antwoorden die ze daarop vonden (niet in de laatste plaats: WAAR kwam die DJ vandaan?), verbiedt de professionele etiquette hen om meer te verklappen.  En daar kan ik natuurlijk verder niets over zeggen.  Maar geloof mij maar.  Geloof hén maar. Het wordt fantastisch.

The Quentin Dentin Show is te zien van 29 juni tot en met 29 juli 2017 in het Tristan Bates Theatre

BOEK TICKETS VOOR THE QUENTIN DENTIN SHOW