RECENZJA: Outlying Islands, King's Head Theatre ✭✭✭✭

Mark Ludmon ocenia sztukę Davida Greiga „Outlying Islands”, wystawianą obecnie w londyńskim King’s Head Theatre.

Fot.: Jack Sain Outlying Islands

King’s Head Theatre, Londyn

Cztery gwiazdki

Zarezerwuj bilety

Wyspy zajmują szczególne miejsce w wyobraźni. Dla Prospera Szekspira są przestrzenią magii i odkrywania siebie; u Williama Goldinga we „Władcy much” wydobywają z człowieka najdziksze instynkty. Są również miejscem przemiany w sztuce Davida Greiga z 2002 roku pt. „Outlying Islands”, która dzięki zespołowi Atticist doczekała się pierwszego wznowienia w Wielkiej Brytanii od premiery w edynburskim Traverse Theatre i londyńskim Royal Court. Bezimienna wyspa leży na Hebrydach Zewnętrznych – ma zaledwie milę długości i pół mili szerokości, rzucona na Atlantyk 40 mil od brzegu. Niezamieszkany ląd odwiedza dwóch młodych naukowców, Robert i John, wynajętych przez rząd do zbadania lokalnej fauny, w tym nawałników dużych. Zamieszkują w opuszczonej kaplicy, a ich jedynym towarzystwem jest mrukliwy właściciel wyspy, Kirk, oraz jego stłamszona, dorosła córka Ellen – spędzają oni lato w pobliskiej chacie typu „bothy”, mając oko na młodych przybyszów.

Fot.: Jack Sain

W izolacji od cywilizacji wyspa zaczyna wywierać wpływ na mężczyzn, którymi wstrząsa brutalna natura ptasiej populacji opanowującej klify i niebo. Amoralne okrucieństwo natury fascynuje Roberta, który postrzega świat niczym eksperyment laboratoryjny i ceni ptaki bardziej niż ludzi. John natomiast próbuje z tym walczyć, kurczowo trzymając się brytyjskich konwenansów. Największą przemianę przechodzi jednak Ellen – wyzwalając się spod kontroli purytańskiego ojca, odkrywa własną tożsamość, silną niczym natura wyspy (która według legendy powstała z kamienia rzuconego w morze przez olbrzymkę). Mistyczny charakter krajobrazu podkreśla pogańska historia i poczucie, że czas przestał tu istnieć.

Podobnie jak w wielu dziełach Greiga, sztuka ta ukazuje zainteresowanie jednostkami w środowisku, które budzi w nich jednocześnie poczucie wspólnoty i wyobcowania. Akcja osadzona latem 1939 roku oddaje moment, w którym historia wstrzymuje oddech przed okrucieństwem wojny, czekającej tę trójkę młodych ludzi. Atmosferę potęguje znakomity sound design Christophera Preece'a, wypełniający przestrzeń szumem skrzydeł nawałników i świstem wiatru. Wystarczy na chwilę zamknąć oczy, by poczuć się jak na smaganej sztormem wyspie. Scenografia Anny Lewis idealnie zagospodarowuje przestrzeń teatru, przywołując surowość pustkowia i skromne schronienie w kaplicy.

Fot.: Jack Sain

Jack McMillan nasyca postać Johna głębią i humorem, grając sztywnego Edynburczyka zagubionego w dziczy Hebrydów Zewnętrznych. Tom Machell nadaje Robertowi ujmujący urok, podszyty jednak psychopatyczną intensywnością. Ken Drury jest odpowiednio srogi jako religijny ekstremista Kirk, który mimo chrześcijańskich wartości bardziej dba o materię i pieniądze niż o naturę – co stanowi kluczowe pytanie etyczne spektaklu. Szczególne wrażenie robi Rose Wardlaw jako Ellen, stopniowo przeobrażając się z cichej, posłusznej córki w pewną siebie, pełną pasji kobietę.

Kilka lat po napisaniu „Outlying Islands” Greig stwierdził, że chce tworzyć teatr, który „rozdziera tkankę rzeczywistości i otwiera możliwości wyobraźni”. Nowa inscenizacja w inteligentnej reżyserii Jessiki Lazar oddaje to dążenie do przekraczania granic realności, by badać miejsce jednostki wobec społeczeństwa i natury. Wciąż świeża i sugestywna – to wznowienie, na które czekaliśmy zbyt długo. Przygotowuje nas ono na kolejną pracę Greiga: sceniczną adaptację filmu „Local Hero” Billa Forsytha, gdzie inny przybysz zostaje odmieniony przez niemal magiczny krajobraz Szkocji.

Spektakl w King's Head Theatre do 2 lutego 2019 r.

KUP BILETY NA OUTLYING ISLANDS