ELEŞTİRİ: Dry Powder, Hampstead Theatre ✭✭

Hampstead Theatre'daki Dry Powder oyununda Hayley Atwell (Jenny) ve Tom Riley (Seth). Fotoğraf: Alastair Muir Dry Powder Hampstead Theatre

1 Şubat 2018

2 Yıldız

Hemen Bilet Alın

Sarah Burgess’in oyunu, bizi birçoğumuzun hakkında çok az şey bildiği ama belki de bilmesi gereken bir dünyayla tanıştırıyor.  'Dry powder' (atıl nakit), özel sermaye fonlarında kalan sermayeyi temsil ediyor; Burgess'in New York merkezli finans komedisi de başkalarının parasıyla şirket satın alan ve sonuçta bolca kâr (atıl nakit) elde eden bir grup finansçının dünyasında geçiyor. Benim gibi matematik özürlüler için oyun programında, Burgess’in oyunun başında kullandığı terimleri açıklayan kullanışlı bir sözlük yer alıyor. Ancak ne yazık ki, oyundaki 'barut' bir türlü ateş almıyor ve bu 'kuru' terimler tiyatroda sönük bir geceye dönüşüyor.

Andrew D Edwards imzalı tasarım gibi oyuncu kadrosu da oldukça şık ve havalı. Olaylar, Rick liderliğindeki firmanın Landmark adlı küçük bir valiz şirketini satın alıp almaması etrafında dönüyor. Birbirine zıt görüşler sunmakla görevli iki ortağı en iyi yolun hangisi olduğunu tartışıyor; Seth, Landmark'ın büyümesine yardım etmek isterken, Jenny şirketin içini boşaltmak, iş gücünü işten çıkarmak ve üretimi Çin'e kaydırmak istiyor. Rick, el konulan bir başka şirketteki toplu işten çıkarmaların yapıldığı gün canlı filli görkemli bir nişan partisi verdiği için basında kötü bir şöhret kazandığından, Rick'ten (Seth'ten) taraf görünüyor. 1 saat 40 dakikalık oyunun tamamı bu tek bir tartışmaya odaklanıyor. Anna Ledwich’in rejisi sönük kalıyor ve süreyi olduğundan çok daha uzun hissettiriyor; nişan davetindeki 'odadaki fil' metaforuna ise haddinden fazla gönderme yapılıyor.

Dry Powder'da Hayley Atwell (Jenny), Tom Riley (Seth) ve Aidan McArdle (Rick). Fotoğraf: Alastair Muir

Oyunda pek çok başarılı an mevcut. Jenny (müthiş komedi zamanlamasıyla Hayley Atwell) ve Seth (Tom Riley) arasındaki söz düelloları komik ve keyifli; özellikle Riley, orta düzey yöneticilere bakış açısıyla oldukça eğlendiriyor. Sorun şu ki, oyunun kalbindeki ahlaki ikilemler yalnızca bu genel olarak pek de sevilmeyecek karakterlerin gözünden görülüyor. Oyun yazarı, Rick (Aiden McArdle) karakterine derinleşebileceği pek bir alan bırakmamış.  Rick'in şirketin varlıklarını nakde çevirmek konusunda neden huzursuz olduğunu, özellikle de sonunda neden bu kadar hızlı bir şekilde Jenny'nin tarafına geçtiğini hala tam olarak anlayabilmiş değilim. Durumun yarattığı tedirginlik, nihayetinde kendi işçileri yerine parayı tercih eden Landmark’ın patronu Jeff (Joseph Balderrama) üzerinden temsil ediliyor. Ne kadar tartışırlarsa tartışsınlar, sonu çok önceden tahmin edebiliyoruz ve bu tür anlaşmalarda canı yanan o küçük insanlardan, yani işçilerden hiçbir şey duymuyoruz. Bu metinde eksik olan asıl şey: Öfke.

Londra tiyatrolarının Shakespeare'in radikal yorumlarını, klasik oyunların güçlü prodüksiyonlarını ve National Theatre’da Pulitzer ödüllü bir yazarı sunduğu bu ayda, bu yapım biraz demode ve fazla temkinli görünüyor. Oyuncular keyif verse de, Dry Powder maalesef beklenen etkiyi yaratamayan sönük bir iş olmuş.

DRY POWDER İÇİN BİLET ALIN