RECENSIE: Dry Powder, Hampstead Theatre ✭✭

Hayley Atwell (Jenny) en Tom Riley (Seth) in Dry Powder bij het Hampstead Theatre. Foto: Alastair Muir Dry Powder Hampstead Theatre

1 februari 2018

2 sterren

Boek Nu

Sarah Burgess' toneelstuk gunt ons een blik in een wereld waar velen van ons weinig vanaf weten, maar waar we ons wellicht wel in zouden moeten verdiepen.  'Dry powder' is het resterende kapitaal in een privaat investeringsfonds (private equity), en haar in New York gesitueerde financiële komedie speelt zich af bij een bedrijf van durfkapitalisten dat andermans geld gebruikt om bedrijven op te kopen. Het doel? Zoveel mogelijk 'dry powder' verzamelen — oftewel: bakken met geld verdienen. Voor degenen die, net als ik, geen wiskundig wonder zijn, bevat het programmaboekje een handige verklarende woordenlijst voor de termen die Burgess aan het begin van de show op de toeschouwer afvuurt. Helaas wil de vonk bij deze 'dry powder' op het toneel maar niet overslaan; het is een nogal droge avond in het theater geworden.

De cast is vlot en koelbloedig, net als het decorontwerp van Andrew D. Edwards. De handeling draait om de vraag of de firma, geleid door Rick, een kleine kofferfabrikant genaamd Landmark moet overnemen. Zijn twee partners, wier taak het is om tegengestelde standpunten te verdedigen, ruziën over de beste koers: Seth wil Landmark helpen groeien, Jenny wil het bedrijf juist kaalslaan, het personeel ontslaan en de productie uitbesteden naar China. Omdat Rick onlangs negatief in het nieuws kwam vanwege een decadent verlovingsfeest met een levende olifant — uitgerekend op de dag dat er massale ontslagen vielen bij een ander bedrijf dat zij hadden opgekocht — lijkt hij aanvankelijk partij te kiezen voor Seth. Het volledige stuk van een uur en veertig minuten richt zich op dit ene conflict. De regie van Anna Ledwich is echter wat krachteloos, waardoor de voorstelling veel langer aanvoelt dan hij is, en de bewuste olifant in de kamer (het verlovingsfeest) komt net iets te vaak ter sprake.

Hayley Atwell (Jenny), Tom Riley (Seth) en Aidan McArdle (Rick) in Dry Powder. Foto: Alastair Muir

Er zijn zeker goede momenten. Het verbale steekspel tussen Jenny (Hayley Atwell met een voortreffelijke komische timing) and Seth (Tom Riley) is grappig en vermakelijk; vooral Riley is erg leuk als hij zijn visie op het middenmanagement deelt. Het probleem is echter dat het morele dilemma in de kern van het stuk alleen wordt belicht vanuit deze, over het algemeen, onsympathieke personages. Rick (Aiden McArdle) krijgt van de toneelschrijfster weinig diepgang mee. Het blijft onduidelijk waarom Rick zich ongemakkelijk voelt bij het strippen van het bedrijf, zeker omdat hij aan het eind wel erg snel de kant van Jenny kiest. De pijnlijke realiteit van de situatie wordt belichaamd door Jeff (Joseph Balderrama), de baas van Landmark, die uiteindelijk eieren voor zijn geld kiest en zijn personeel laat vallen. Hoe hard ze ook discussiëren, je ziet het einde al van mijlenver aankomen en de stem van de gewone man — de werknemers die de dupe worden van dit soort deals — horen we nergens. Woede is de ontbrekende factor in dit script.

In een maand waarin het Londense theater radicale herinterpretaties van Shakespeare, sterke producties van klassieke stukken en een Pulitzer Prize-winnaar in het National Theatre voorschotelt, oogt deze productie een beetje gedateerd en wel heel erg voorzichtig. Hoe plezierig de cast ook is, Dry Powder gaat uiteindelijk als een nachtkaars uit.

BOEK TICKETS VOOR DRY POWDER