ELEŞTİRİ: Miniaturists 50, Arcola Theatre ✭✭✭

Miniaturists 50

Arcola Theatre

8 Şubat 2015

3 Yıldız

Arcola Theatre'daki Miniatürists gecesi, Birleşik Krallık'ın en yetenekli genç yazarlarından bazılarının elinden çıkmış, taptaze kısa oyunlardan oluşan harika bir seçki sunuyor.

Gecenin Palindrome ve Alcatraz gibi bazı parçaları oyun metni formlarıyla oynarken, Lifeboat'ta olduğu gibi seyirciyi sahneye davet ederek oyunun fiziksel yapısını dönüştürüyor ve bir nevi mekâna özgü eser havası yaratıyor. Ancak Miniaturists'in 50. akşamının mutlak yıldızları Sarah Sigal imzalı Fascination ile David Eldridge imzalı Pablo Neruda oldu.

Susanna Fiore'nin ustalıkla sergilediği tek kişilik bir performans olan Fascination, Çehov'un ikonik Üç Kız Kardeş eserini, ana karakterlerden Masha'nın Sovyet rejimi altında sorgulanması üzerinden yeniden kurguluyor. Böylesine simgeleşmiş bir eserin bu şekilde yeniden hayal edilmesi normalde ağır kaçabilirdi; ancak birkaç küçük pürüz dışında, Çehov karakterlerinin özündeki o çaresizlik hissi metnin her satırında yankılanıyor.

David Eldridge’in Pablo Neruda’sını izlemek büyük bir keyifti. İnternette tanıştığı sevgilisiyle buluşmak üzere olan bir kadını canlandıran Lisa Ellis, yazışmalarını okuyan eşi Raquel Cassidy tarafından engelleniyor. Cassidy sahnede adeta devleşiyor. Sahnede iki aktris ve yanlarında taşıyabildiklerinden başka hiçbir şey olmamasına rağmen, yönetmen Tim Stark bu kısa oyunu olağanüstü bir başarıyla sahneye koymuş.

Bu oyun gecesiyle ilgili tek düşündürücü nokta, etkinliğin doğasıydı. Görece rüştünü ispatlamış oyun yazarları tarafından kaleme alınmış, 30 dakikadan kısa beş kısa oyunun bir araya gelmesi, programlama açısından biraz tuhaf kaçıyor.

Eğer bunlar sektöre yeni adım atan yazarlar olsaydı, kendilerini göstermeleri için bir fırsat olduğu düşünülebilirdi; ancak birçoğunun eserleri daha önce Royal Court, Theatre 503, BBC Radio 4, Almeida ve Donmar Warehouse gibi önemli sahnelerde sergilenmiş isimler. Bu yazarlar zaten bu kadar tanınırken, neden böyle bir tanıtım gecesine ihtiyaç duydukları sorusu akıllara takılıyor. İnsan bu oyunların bir daha ne zaman sahneleneceğini merak ediyor—muhtemelen başka bir mekânda benzer bir gece düzenlenene kadar rafta kalacaklar.

Genel olarak, yeni eserlerden oluşan mükemmel bir akşamdı; fakat sonuçta bu çalışmaların nerede ve ne zaman yeniden izleyiciyle buluşacağı sorusu havada kalıyor. Ve eğer sadece böyle özel gecelerde sergileneceklerse, bu durum oyun metinlerinin tek başlarına gerçekten ayakta durabileceği anlamına mı geliyor?

Eleştiri: James Garden