TİYATRO ELEŞTİRİSİ: The Commitments, Palace Theatre. ✭✭✭

Palace Theatre'da The Commitments The Commitments Palace Theatre 7 Ekim 2013

3 Yıldız

West End bugünlerde yeni müzikallerin istilasına uğramak üzere. Roddy Doyle'un kendi kitap ve filminden uyarladığı, Jamie Lloyd yönetmenliğindeki The Commitments müzikali yarın Palace Theatre'da perde açıyor. Bu akşamki gösterimde, koltuk aralarında dans eden her yaştan coşkulu izleyicinin tepkisine bakılırsa, oyunun burada uzun süre kalıcı olacağını söylemek mümkün.

Eser, harika müzik klasikleriyle dolu ve hem vokal hem de performans anlamında oldukça başarılı. Özellikle kaba saba bir tip olan Deco rolündeki Killian Donnelly'nin vokal performansı tek kelimeyle büyüleyici, güven verici ve sürükleyici; tam bir güç gösterisi.

Londra sahnelerindeki diğer çalışmaları gibi Soutra Gilmour'un bu prodüksiyon için hazırladığı dekor da bir o kadar mükemmel ve yaratıcı. Gilmour, kısıtlı imkanlarla çok şey başarabilen, oldukça yetenekli bir tasarımcı.

Lloyd ise vizyonu ve zevkleriyle hayranlık uyandıran bir yönetmen; bir esere ferahlık, canlılık ve yeni bir bakış açısı katamadığı günlere pek rastlanmaz. Burada da durum aynı. Temponun hiç düşmediği, her sahnenin detay ve ilgi çekici unsurlarla bezendiği oyunda müziğin gecenin odak noktası olduğu çok net hissediliyor.

Grup üyelerinin, grubun ilk çaldığı kitleyi taklit etmek için seyircilerin arasına daldığı sahne biraz tuhaf ve eğreti dursa da, bunun dışında oyun hem yönetim hem de kurgu olarak kusursuza yakın bir tiyatro eseri.

Lloyd oyuncularından her zaman en iyisini almayı bilir ancak oyuncu seçimleri her zaman en isabetli veya en uygun olanı olmayabiliyor. Bu eserde tüm yükü anlatıcı Jimmy karakteri sırtlıyor ve bu rol hem karizmatik hem de çok yönlü bir oyuncu gerektiriyor. West End kariyerine bu rolle adım atan Denis Grindel, sempatik ve sade bir duruş sergilese de, bu kilit rolün gerektirdiği sahne hakimiyetine ve teknik ustalığa henüz sahip değil.

Grindel'ın yorumuyla Jimmy karakterini çok nazik olduğu için seviyorsunuz; oysa karakter nazik değil; hırslı, tutkulu, saf, azimli ve sıra dışı bir tip. Eğer bu rol yetenekli bir oyuncu (mesela Harry Melling veya Max Bennett) tarafından canlandırılsaydı, oyun bütünüyle parlayabilirdi; Grindel ile bu pek mümkün görünmüyor. Bu onun kötü bir oyuncu olduğu anlamına gelmiyor; sadece rol için doğru kişi değil ve elinden gelenin en iyisini yapması da bu gerçeği değiştirmiyor.

Bu durum, karakterin 'Mr Pitiful' şarkısını söylediği anla özetlenebilir. Grindel şarkı söyleyebilen biri; ancak karakterin kendi yetersizliğini fark edip dert yandığı o anlarda bu kabiliyeti gizleyebilmek gerçek bir oyunculuk ustalığı gerektirir.

Sahnede, tek başına bilet parasının karşılığını veren muazzam bir kafa atma sahnesi ve yağmurla yapılan eğlenceli bölümler var. Çeşitli karakterlerin ön plana çıktığı anlar oldukça doyurucu. Birkaç bilinçli yapılmış kötü karikatür dışında, ekibin genel standardı gerçekten çok yüksek.

Asıl sorun metinde yatıyor. Doyle, eserin nefes almasına izin vermediği için grup üyelerinin geçmiş hikayeleri, hatta bazen kişilikleri bile tam anlaşılamıyor. Karakterleri ana hatlarıyla çizmek zor olmasa gerek, fakat yazar bunun yerine silik bir taslakla yetinmiş. Muhtemelen izleyicinin çok sevilen filmden gelen aşinalığına güvenerek boşlukları doldurmasını beklemiş.

Ancak film konusunda uzman biri, müzikal versiyonun filmden çok farklı bir yol izlediğini ve ne filme sadık kalmaya çalıştığını ne de grubun hikayesini benzer şekilde anlattığını belirtiyor. Yani bu belirsiz karakter çizimleri yazarın kasıtlı bir tercihi gibi görünüyor, ki bu da en hafif tabiriyle tuhaf.

Sonuç olarak sahnede birçok yetenekli şarkıcı ve dansçı var (tüm ekip sahnenin tozunu attırıyor) ancak en ufak bir karakter derinliği bile hissedilmediği için neden orada olduklarını veya neyi amaçladıklarını pek anlayamıyorsunuz.

Müzik yapım süreci bu gösterinin can damarı olduğu ve seyircinin büyük bir kısmı karakter derinliğiyle ilgilenmediği için, Doyle'un neden metin netliğine önem vermediğini sorgulamak biraz huysuzluk gibi gelebilir.

Fakat öyle değil.

İşte bu yüzden, bu kadar iyi yönetilen ve icra edilen müzikal ziyafetin hafızalarda kalan izi hep bir parça silik olacak. The Commitments ile geçirilen, yazarın vizyon eksikliğine rağmen oyuncuların ve yönetmenin çabasıyla ayakta kalan ilginç bir gece... Mevcut kadroyla bu müzikalin ikinci veya üçüncü kez izlendiğinde daha iyi bir tat bırakacağını sanmıyorum. Jimmy rolünde daha deneyimli bir oyuncu olsa bile, o karakter ile diğerleri arasındaki fark daha da açılabilirdi; belki de Grindel'ın seçilme sebebi tam da buydu.

Harika vokallerin olduğu, keyifli ve yer yer güldüren hareketli bir akşam. Ancak oyunun, müzikal tiyatrodan daha iyi anlayan biri tarafından yazılsaydı çok daha başarılı olabileceğini anlamak için ne kitabı okumanıza ne de filmi izlemenize gerek var. Palace Theatre'ın yeni sakini karşısında Charlie and the Chocolate Factory'nin endişelenmesine hiç gerek yok. The Commitments biletlerinizi şimdiden ayırtın.