RECENSIE: The Commitments, Palace Theatre. ✭✭✭

The Commitments in het Palace Theatre The Commitments Palace Theatre 7 oktober 2013

3 Sterren

West End wordt momenteel overspoeld met nieuwe musicals en morgen gaat Jamie Lloyds productie van Roddy Doyles musicalbewerking van zijn boek en film, The Commitments, in premiu00e8re in het Palace Theatre. Gezien de enthousiaste reactie van het klappende en in de gangpaden dansende publiek van alle leeftijden tijdens de voorstelling van vanavond, zal dit stuk hier nog wel een hele tijd te zien zijn.

De show zit boordevol geweldige muziekklassiekers die uitstekend worden gezongen en gespeeld. Het vocale werk van Killian Donnelly als de onbehouwen vlegel Deco is trefzeker, spectaculair en meeslepend: een ware tour-de-force.

Soutra Gilmour tekent voor de vormgeving van wederom een Londense productie en dit decor is net zo uitmuntend en creatief als haar andere werk u2013 ze is een zeer begaafd ontwerper die met weinig middelen veel weet te bereiken.

Lloyd is een verbazingwekkende regisseur met een opmerkelijk bereik en een verfijnd smaakpalet; het gebeurt zelden dat hij een werk niet weet te verhelderen, op te frissen of te verlevendigen, en dat is hier ook het geval. Het tempo verslapt nooit, de scu00e8nes zijn kleurrijk en rijk aan details en er is geen twijfel over mogelijk dat de muziek het middelpunt van de avond vormt.

Er is u00e9u00e9n vreemde misstap waarbij ensembleleden de zaal inkomen om op ongemakkelijke wijze het oorspronkelijke publiek na te bootsen waar de rammelende band voor het eerst voor speelde, maar verder is het als theaterstuk nagenoeg feilloos geregisseerd en opgebouwd.

Lloyd weet altijd het beste uit zijn acteurs te halen, maar zijn casting is niet altijd even scherp of passend. Hier wordt het hele stuk gedragen door de verteller, Jimmy, een rol die vraagt om een charismatisch, veelzijdig en werkelijk begaafd acteur. Denis Grindel, die zijn West End-debuut maakt, is charmant genoeg op een wat brave manier, maar hij mist de toneelervaring, de souplesse en de technische behendigheid die nodig zijn om deze centrale spilfunctie te vervullen.

In de handen van Grindel wil je Jimmy graag aardig vinden omdat hij zo sympathiek overkomt; maar het personage u00eds niet louter sympathiek u2013 hij is gedreven, gepassioneerd, nau00eff, ambitieus en wonderbaarlijk. Als een doorwinterd acteur (zoals een Harry Melling of Max Bennett) deze rol had gespeeld, zou het hele stuk sprankelen op een manier die Grindel nu niet kan bieden. Dat wil niet zeggen dat hij slecht is, dat is hij zeker niet; hij is simpelweg niet de juiste man op de juiste plek en hoe hard hij ook zijn best doet, dat verandert daar niets aan.

Het komt allemaal samen op het moment dat het personage 'Mr Pitiful' zingt u2013 Grindel kan zingen, maar er is een echt acteur voor nodig om dat vermogen te verbergen op een moment van zelfreflectie waarin het personage zijn onvermogen om te presteren beklaagt.

Er zit een spectaculaire kopstoot in en wat komische momenten met regen die de prijs van het kaartje alleen al waard zijn. Veel personages krijgen hun moment in de schijnwerpers, wat erg bevredigend werkt u2013 op een paar ogenschijnlijk opzettelijk slechte karikaturen na, is het niveau van het ensemble zeer hoog.

Het kernprobleem ligt bij het script u2013 Doyle geeft de voorstelling geen ruimte om te ademen, waardoor de achtergrondverhalen of zelfs de persoonlijkheden van de verschillende bandleden vaak onduidelijk blijven. Het zou niet moeilijk moeten zijn om ze met een paar grove streken te schetsen, maar de voorkeur lijkt hier te zijn uitgegaan naar een vage impressie. Er wordt vermoedelijk op gerekend dat de kijker de zeer succesvolle film kent om de leemtes in te vullen of herkenning op te roepen.

Een kenner van de film vertelde me echter dat de musicalversie een heel andere koers vaart en niet probeert een getrouwe reproductie te zijn of het verhaal van de band op een vergelijkbare manier uit te leggen. Die vaagheid lijkt dus een bewuste keuze van de auteur u2013 wat op zijn zachtst gezegd vreemd is.

Het resultaat is dat er veel getalenteerde zangers en dansers op het podium staan (het hele ensemble swingt de pan uit), maar dat je afgezien van een zweem van karakterisering geen idee hebt waarom ze daar zijn, hoe ze daar terecht zijn gekomen of wat hun drijfveer is.

Maar aangezien het maken van muziek de absolute kern van dit spektakel is en het overgrote deel van het publiek zich er niet aan lijkt te storen, voelt het bijna flauw om je af te vragen waarom Doyle personageontwikkeling en tekstuele helderheid blijkbaar onbelangrijk vindt.

Toch is dat het wel.

Dat is de reden waarom de herinnering aan dit bijzonder goed geregisseerde en uitgevoerde muzikale festijn altijd een beetje schimmig zal blijven; een merkwaardig avondje uit met The Commitments, een musical die 'commitment' miste van de auteur, maar zeker niet van de cast of regisseur. Het voelt niet als een musical die bij een tweede of derde bezoek beter zou worden, althans niet met de huidige cast. Zelfs met een ervaren acteur als Jimmy zou de rol weliswaar sterker zijn, maar de ongelijkheid tussen dat personage en de rest zou alleen maar groter worden u2013 wat wellicht de reden is geweest voor de casting van Grindel.

Het is een vrolijke avond met geweldige zang en hier en daar een lach u2013 maar je hoeft het boek of de film niet te kennen om te zien dat dit een oneindig veel betere musical had kunnen zijn als het script was geschreven door iemand met meer verstand van muziektheater. Charlie and the Chocolate Factory heeft niets te vreezen van deze nieuwe bewoner van het Palace Theatre. Boek nu tickets voor The Commitments