Alice komt naar Opera Holland Park

Een duik in de 1901 Club, vlak bij Waterloo, is niet bepaald alsof je een konijnenhol in valt, maar de perspreview voor de lancering van een cd-album voorafgaand aan de zomerse reprise van Will Todds opera was beslist een verrassende ontsnapping aan de gejaagde forenzenwereld van SE1. Terwijl ‘weer honderd mensen hun trein haalden’, wisselde uw recensent beleefdheden uit met een uiterst gedistingeerde Mad Hatter en een droogkomische White Rabbit. Taartjes met hartjes (gebakken) lagen verleidelijk verspreid over de verschillende verdiepingen van dit charmante pand uit de periode, en we konden op ons gemak de rommelige, overvolle Edwardiaanse kamers verkennen….. Ik had stiekem gehoopt te worden aangesproken door een Red Queen, gered door een White Knight, of zelfs een chaise longue te delen met de Caterpillar, maar uiteindelijk nam ik graag genoegen met een ingetogen uitvoering door Fflur Wyn van Alice’ belangrijkste nummer, ‘I flew high in my dreams’, met de componist aan de piano. Er zat iets Sondheim-achtigs in op zijn meest lyrisch uitwaaierende momenten – het deed me zelfs denken aan dat mooie, evocatieve ‘lijstnummer’ ‘I remember’ uit Evening Primrose – voordat het uitgroeide tot iets dat meer wegheeft van het slotnummer in de ‘tuin’ uit Candide (het keert inderdaad terug als finale van het album). Na thuis naar de cd te hebben geluisterd kan ik de invloed van Sondheim over de hele linie bevestigen: in de melodische figuren, de harmonische opeenvolgingen en de tekstzetting (een uitstekend scherp en geestig, naturalistisch libretto van Maggie Gottlieb). Dat is trouwens geen kritiek! Er zijn echter nog veel meer geneugten in deze consequent aantrekkelijke en innemende partituur: heerlijk zwijmelende jazz- en Latin-invloeden, vaardige verwijzingen naar de Gershwin van Porgy and Bess, en pittige, bijtende, Gilbertiaanse patter die bijzonder goed past in het register van de Red Queen/Queen of Hearts, die klinkt alsof ze de zus van Miss Trunchbull zou kunnen zijn. Het creatieve team heeft de symmetrie herkend tussen de wereld van Humpty-Dumpty en de wereld van Topsy-Turvy, en tegelijk het verhaal geactualiseerd met hedendaagse verwijzingen, zodat alle leeftijden makkelijk aanknopingspunten vinden. Muzikaal zijn de meest memorabele afzonderlijke nummers de karakterstukken voor de diverse dieren, vooral de moeiteloos stijlvolle, gevatte en geestige ‘Wonderland Blues’, gezongen door Caterpillar-Keel Watson. Dit is een goed geproduceerd album, gezongen door de originele cast en gespeeld door een 11-koppige band, die onderweg veel kleur en solistische details biedt. De opname heeft een mooie klankbloei en een breed dynamisch bereik. Oorspronkelijk geproduceerd in 2013 keert deze Alice dit jaar terug voor een openluchtuitvoering bij Opera Holland Park, en gaat daarna naar Wilderness Festival, voordat ze neerstrijkt in het Linbury Theatre in Covent Garden. Ik kende het helemaal niet vóór ik naar dit castalbum luisterde, maar op basis daarvan nodig ik in augustus zeker mijn petekind uit om mee te gaan. Opera voor kinderen is, net als panto, berucht lastig om een hele avond lang echt te laten werken. Toch klinkt deze bewerking als het echte werk: er zit genoeg herkenning, gelaagdheid, humor en ondeugende ondermijning in voor volwassenen en oudere kinderen, en tegelijk volop ouderwetse magie, verrassing, spetterende kleuren en grootogige special effects voor de onder de tien (en voor wie van ons stiekem nog contact heeft met wie we toen waren..). Brutaal, inventief maar nooit neerbuigend: deze opera verdient het om opnieuw uit te groeien tot een van de openluchthits van wat hopelijk een lange, zinderende, hete zomer van 2015 wordt. Meer informatie over Alice's Adventures in Wonderland is te vinden op de website van Opera Holland Park.