INTERVIEW: Andy Moss vertelt over Ghost

Andy Moss en Carolyn Maitland in Ghost. Foto: Pamela Raith Hoe spannend is het om mee te doen aan Ghost - The Musical?

Echt geweldig! Ik heb vlak na de toneelschool wel wat dingen gedaan, maar niets van betekenis, dus dit is mijn eerste echte terugkeer op de bühne sinds die tijd. Ik heb er zo veel zin in, maar het is ook een beetje zenuwslopend – niet zozeer het optreden voor publiek, maar omdat het zo'n iconische rol is. De schoenen van Patrick Swayze zijn wel heel groot om te vullen, en mijn vriend Richard Fleeshman speelde Sam in de originele West End-productie en hij was ook fantastisch. Dus er is wel wat druk, maar we gaan niet voor een kopie van de West End- of Broadway-versies.

Wat was het aan juist deze voorstelling dat je 'ja' deed zeggen?

Ten eerste ben ik een enorme fan van de film. Ten tweede wilde ik al een tijdje heel graag het podium weer op. Ik hou van televisie en dergelijke, maar niets is zo bevredigend als een live-show. Natuurlijk zie je reacties op Twitter, maar om daadwerkelijk op te treden voor een live publiek en onmiddellijke feedback te krijgen, is het mooiste deel van het vak. Als acteurs is dit waarvoor we getraind zijn. En ten derde is er de muziek. Die is van Dave Stewart (Eurythmics) en Glen Ballard, die ook talloze albums heeft geproduceerd waar ik gek op ben. Toen ik de nummers hoorde, hoorde ik direct hun invloeden. Het hele pakket – die mannen aan boord, deze iconische film en het feit dat het een mooie tournee van drie maanden is – sprak me meteen aan.

Je hebt veel TV gedaan, maar voor welke uitdagingen stelt een toneelstuk je?

De grootste uitdaging voor mij is om te zorgen dat mijn stem het elke dag volhoudt. Er zitten een paar pittige nummers in en ik heb jarenlang in bands gezeten dus ik kan wel zingen, maar om dat elke avond te doen bij acht of negen voorstellingen per week is een zware opgave. Je moet precies weten wanneer je voluit kunt gaan en wanneer je je stem moet sparen. Bovendien moet alles exact getimed worden op een geluidscue, een muziekcue, een tekst van een ander of een lichtcue. Dat ben ik bij televisie niet gewend. Als we daar de tekst een beetje aanpassen omdat het op dat moment oprechter voelt, vinden ze dat meestal prima, maar hier moet je tekstvast zijn. Het draait erom dat je je momenten pakt voor de rest van de cast en het tegelijkertijd laat klinken alsof je het voor de allereerste keer zegt.

Je hebt ook rockconcerten gegeven, maar is een musical een andere discipline?

Het is totaal anders. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van musicals, maar ik had er nog nooit een gezien waarbij ik dacht: 'Mijn god, dit is geweldig, hier wil ik in spelen'. Tot ik dit hoorde; bij deze muziek dacht ik meteen: 'Dat is echt goed'. Ze vertelden me dat ze geen typische musicalzanger zochten, maar iemand met een stem die net even anders is – en hopelijk is dat wat ik heb kunnen toevoegen aan de muziek van Dave en Glen. Ik combineer nu eigenlijk beide stijlen. Ik zing op een manier waarop ik mijn stem niet elke avond kapotmaak, daar ben ik voorzichtig in, maar in de grote, emotionele nummers kan ik er een lekker rauw rockrandje aan geven. Het was erg leuk om die balans te vinden.

Andy Moss en Sam Ferriday in Ghost. Foto: Matt Martin Wat is jouw kijk op Sam?

Hij is stapelverliefd op zijn vriendin Molly, maar zoals elke man van die leeftijd is hij een beetje bang voor vaste verbintenissen en dat soort zaken. Hij weet dat zij de liefde van zijn leven is en hij wil de rest van zijn leven met haar doorbrengen, maar hij vindt het lastig om die drie woorden 'Ik hou van je' of 'Laten we trouwen' hardop uit te spreken. Hij is een sympathieke kerel en hij houdt van haar. Wanneer hij sterft, draait alles om het opnieuw contact maken met Molly en het wreken van de moord door zijn beste vriend. Het is een emotionele rollercoaster, en dan zijn er ook nog de komische scènes met Oda Mae Brown. Ik moet dus een pad bewandelen van een beminnelijk personage aan het begin, naar de duisternis nadat hij sterft, terwijl hij wraak zoekt en Molly probeert te vertellen dat hij van haar houdt – en ondertussen ook nog wat lol trapt met Oda Mae. Het is een lastig personage, zeker omdat je hem als een dode speelt.

Is hij iemand in wie jij jezelf herkent?

Ik mag hopen dat ik een aardige, sympathieke kerel ben. Ik hoop dat er wat van mij in zit en ik hoop dat als iemand mij zou vermoorden, ik ook wraak zou zoeken. Dus hij lijkt precies op mij. Hij is gewoon een geschikte gast die een vrouw, vrienden, een fijn huis en een goede baan wil. Hij probeert het beste van zijn leven te maken zonder iemand pijn te doen, ook al werkt hij als bankier.

Waarom denk je dat dit specifieke verhaal zoveel betekent voor zoveel mensen?

Het is dat thema van eeuwige liefde. Bovendien kwam de film uit aan het begin van de jaren '90 en er waren toen nog niet veel van dit soort geweldige verhalen. Er zit voor iedereen wel wat in. Er is het liefdesverhaal over de dood heen en iedereen kent wel iemand die is overleden en heeft dat verlangen om diegene weer te zien. Ook was het de tijd dat Whoopi Goldberg op haar hoogtepunt was, net als Patrick Swayze en Demi Moore. De cast was fenomenaal en de combinatie daarvan met het feit dat iedereen zich in het verhaal kan inleven — omdat iedereen wel eens zoiets heeft meegemaakt — zorgt ervoor dat het zo sterk resoneert. Daarom houden mensen van de film en komen ze naar de voorstelling kijken. Het is inmiddels ook bijna nostalgie, nietwaar?

Andy Moss in Ghost. Foto: Matt Martin Heb je voor de show nieuwe vaardigheden moeten leren? Pottenbakken misschien? Ik kan een beetje gitaar spelen en ze vroegen me om Unchained Melody op de gitaar te spelen; dat zag ik wel zitten. In deze versie hebben we de pottenbakkersschijf veel vaker ingezet dan in de oorspronkelijke productie, maar het is vooral het personage van Carolyn dat hem gebruikt. Wat ik vooral heb moeten leren is uithoudingsvermogen en het besef dat je altijd door moet gaan. Als we een fout maken of als een geluidscue niet komt, moeten we doorspelen, terwijl je bij TV kunt zeggen: 'Sorry, dat was waardeloos, kunnen we het overdoen?'. En als er iets misgaat, kan ik niemand te hulp schieten, want Sam is dood en niemand kan me zien of horen. Hoe makkelijk was het om een Amerikaans accent onder de knie te krijgen?

Dat gaat prima. Dat is wat ik ook tegen hen zei: 'Acteren kan ik de hele dag door, ik kan accenten doen, wat je maar wilt. Waar ik me zorgen over maak, is het acht of negen keer per week zingen van deze grote nummers'. Wat ze heel fijn hebben gedaan, is me veel hulp bieden bij de nummers en de muziek, en nu valt alles op zijn plek. Ik heb ze onder de knie.

Kun je je nog herinneren wanneer je de film voor het eerst zag en wat voor effect dat op je had?

Ik keek hem met mijn vader en moeder. Het was echt zo'n zondagse familiefilm en het greep me aan omdat ik vanaf dat moment geïnteresseerd raakte in geesten en dergelijke. Het was de eerste keer dat ik dat in een film zag en het is niet bedoeld om eng te zijn; er zit een andere gedachte achter die je als kind nog niet helemaal begrijpt. Dat was dus de eerste keer dat ik over geesten begon na te denken. Tegenwoordig zijn die schaduwgeesten die aan het eind de slechteriken komen halen niet zo eng meer, maar vroeger joegen ze me de stuipen op het lijf.

Waar kijk je het meeste naar uit tijdens de tournee?

Ik kijk ernaar uit om steden en plaatsen te bezoeken waar ik nog nooit ben geweest. Dat wordt spannend, maar ik ben stiekem wel een huismus. Als ik ga stappen of met vrienden op pad ben, ga ik aan het eind van de avond het liefst gewoon naar eigen huis. Het zal dus wel even wennen zijn om van huis te zijn, maar het hoort bij het vak en hopelijk leidt dit tot meer van dit soort projecten. Ik ben door deze rol weer helemaal enthousiast over acteren; het hoeft niet alleen op TV of in een film, ik kan ook op tournee gaan of in een ander land spelen. Hopelijk is dit de toegangspoort naar andere mooie dingen. Het is een geweldige show en een fantastische rol, en ik hoop dat ik het waar kan maken.

BOEK TICKETS VOOR GHOST UK TOUR